Doğdukları gün hayatları değişti. Ama bunu kimse fark etmedi. İki bebek... İki farklı aile... Tek bir hata. Aradan geçen 15 yılın ardından ortaya çıkan gerçek, sadece isimleri değil; sevgiyi, güveni ve aile kavramını da paramparça edecekti. Şimdi herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: Kan bağı mı daha güçlüydü, yoksa yıllarca kurulan bağlar mı?

Melis Soykan, 17 senesini üvey babası ve abisiyle geçirdiğinden bir haber olan ve Tourette sendromuna sahip bir genç kızdır. Hayatı yasaklar ve engellerle geçerken bir sabah kapının çalması ile her şey değişir. Çünkü gelen kişi öz babasıdır. Ailesine kavuşmuş olmanın heyecanı ve korkusunun yanında, bir de uzun süredir gitmediği okuluna dönen Melis, her şeye alışmaya çalışırken etrafındaki sırların farkında değildir. En önemlisi ilk aşkını yaşarken ilk kalp kırıklığını da yaşayacağından da haberi yoktur. Tıpkı, hayatında hissetmediği duygularını fark etmesini sağlayan Aras Özkan'ın, onu üvey babasına teslim eden adamın oğlu olduğundan haberi olmadığı gibi... Eski adıyla Karmaşık, yepyeni haliyle yayında!

Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?

Kendi ailesinin katili olan bir kızı duydunuz mu hiç? Ben duydumda gördüm de, o kişi bendim Yudum Mahver. Aile... 4 harf tek kelime. Benim için aile kavramı sadece annemden ibaretti ve ben kendi ailemin katili olmuştum. Annemi kurtaramamış kaçmıştım. Ben ailemi ölüme terk etmiştim. Ya da ben öyle sanıyordum? Üvey babamdan kaçmak için yardım istedim, hayatımın tamamen değişip altüst olacağını nerden bilebilirdim? Ben bir aileye sahip olmak ne demek bilir miydim? Bilebilecek miydim? ..... "Ben sadece sizden bir aile istedim." "Ben size sevgi verdim, verdiğim sevginin karşılığını istedim." "Ben size küsmedim ben size kırıldım." "Ben sizin yerinizde olsam hiç bir insanı kırmazdım çünkü bir özür ile geçmez." "Söyleyin bana beni sevebilecek misiniz şimdi?"

KARADENİZ VE İSTANBUL arasında. gerçek hayatta olması ne kadar mümkün dedirtecek bir seriyle karşınızdayım! ** Kitap final verdiği vakit, ağır bir değişime uğrayacaktır. Eğer dilerseniz okuyup beğenmediğiniz, veya gereksiz bulduğunuz kısmı hemen söyleyebilirsiniz. Kitap final verdikten sonra siz güzel / yakışıklı okuyucuların yorumlarına özen gösterilerek, yeniden yazılacaktır. Şimdiden sonsuz teşekkürler**

"Oğluma anne ol, başka birşey istemiyorum" dedi. Gözlerimin içine bakıyor ne diyeceğimi tartıyordu. Düşünmüştüm, zaman vermişti ama artık benden bir cevap bekliyordu. "Olacağım, elimden gelenin en iyisini yapıp ona anne olacağım" dedim kararlılıkla. "Sen biran önce nikah işlemlerini başlat" buradan ne kadar çabuk ayrılırsam o kadar iyiyidi. "Aslında..." diyerek elini ensesine atıp sıkıntıyla kaşıdı "ben zaten başlatmıştım, yarın nikahımız var" "Ne?" ağzımdan bir anda çığlık gibi çıkmıştı. Bu nasıl özgüvendi böyle, belki kabul etmeyecektim. "Sen hazırlan yarın nikahtan sonra direk Adana'ya geçeceğiz... Bu olanları anlatacağım" keskin çenesindeki kirli sakallı yüzü son cümlesiyle kasıldı. *** Tüm hakları saklıdır çalınma, kopyalanma durumunda yasal işlem başlatacağım haberiniz olsun...

Doğunun sert coğrafyasında kurulan özel bir saha timi: Demirpençe. Birbirini tanımayan, geçmişleri yaralarla dolu yedi asker... Ve onların arasında, kendi savaşını kimseye göstermeden veren bir askeri doktor: Büge. Burada düşman sadece dışarıda değil. Güvensizlik, kayıplar, geçmiş travmalar ve yarım kalmış hayatlar da en az mermiler kadar ölümcül. Tim komutanı Yüzbaşı Ilgaz Türkoğlu, sahada kusursuz bir lider... Ama kalbinde taşıdığı tek hata, geride bıraktığı bir kadın. Büge, ailesinin gölgesinden kaçıp savaşın ortasında hayat kurtarmayı seçti. Hızlı olmak zorunda hissetti, güçlü görünmek zorunda kaldı. Ama bazı yaralar ne pansumanla kapanır, ne zamana bırakınca geçer. Bu hikâye sadece operasyonların değil, yan yana savaşmayı öğrenen insanların, birbirine güvenmeyi bilmeyen bir timin, ve birbirini bırakmak zorunda kalmış iki insanın hikâyesi. Çünkü en zoru yanındakini yaşatmak,kalbindekini korumaktır. Bazı savaşlar haritalarda görünmez. Siperleri kalbin içindedir.🌪️

Ben, Hira Deren Hayatı darmadağın o kız. (Gerçek aile kurgusundandır.) ¬Değerlim'e, Hira'ma gelsin bu hikayem. İsmin yaşasın güzelim, yattığın yerde huzurla uyu.¬ 01012023

​Şahin Ailesi için zaman, on yaşındaki kızları Mira'nın kaçırıldığı gün durmuştu. Dokuz yıl süren sessizlik, kapılarına gelen bir haberle bozuldu. Kızları bulunmuştu. ​Ama büyük bir oyun vardı: Bulunan kız Mira değil, onun varlığından bile şüphe edilmeyen ikizi Miray'dı. ​Şahin ailesi, bağırlarına bastıkları bu kızın Mira olmadığını öğrendiklerinde aynı sevgiyi sürdürebilecek miydi? Yoksa Miray'a duydukları şefkat, sadece bir hayaletten mi ibaretti? ​En önemlisi... Miray'ın yıllar sonra sığındığı bu liman, gerçekten onun ailesi miydi, yoksa en büyük hapishanesi mi olacaktı?

Sarmaşık çiçeği, aşkın ve sarsılmaz bağlılığın sembolüdür. Kendini sardığı nesneye öylesine tutunur ki, kopmak bir yana, onunla bütünleşir, dayanıklılığıyla hayranlık uyandırır, zarif görünüşünün ardında, sarsılmaz bir güç taşırmış. Zarif ama dirençli, sessiz ama kararlı. Tıpkı o, iki çift sarmaşık yeşili gözler gibi... Nazenin'in yüreğine sessizlik içinde çöreklenen, en derin yerine sıkıca tutunan o bakışlar... Öylesine kuvvetli, öylesine samimi bir bağ vardı ki aralarında, sözcüklere ihtiyaç duymadan, kalpten kalbe kurulan o görünmez köprüde bulmuşlardı birbirlerini.