Tüm üzüntülerinizi, nefretlerinizi, acılarınızı unutun, mutlu olmanız için yazdığım bu satırları okuyun, bu kitap sizi eğlendirmek için yazılmıştır. 5 dakikalığına bile olsa gülümsemek güzeldir hatta gülümsemeniz için size birkaç sebep ve birazcık bilgi vereyim; ♚ Somurtan insanların yüzleri gülümseyen insanların yüzlerine göre daha erken ve daha fazla kırışır bu yüzden somurtanlar erken yaşlanır. ♚Gülümsemek için 14 kalori gerekir ve sürekli gülümseyen insanlar somurtanlardan daha çok sevilir ayrıca güler yüzlü insanlar daha çok akılda hatırlanır. ♚Gülümsemek bulaşıcıdır ♚Uzmanlar, gülerek daha uzun ve mutlu bir hayat sürebilirsiniz demektedir ♚Güldüğümüzde yüzümüzde 15 kas birlikte çalışır ♚Güldüğümüz zaman tümör ve virüslerle savaşan hücrelerimizin sayısı da artar. Özellikle ruhsal bazı hastalıkların tedavisinde gülme terapisi kullanılır ♚Yanımızda biri olduğunda yapılan espri ya da komik bir olaya yalnız olduğumuzdan on kat daha fazla güleriz GÜLÜMSEYİN Rastgele #1 01.04.2017 Rastgele #2 08.03.2017 Yayımlanma Tarihi 20.12.2014 -Çoğu espri alıntıdır!

Bu kitapta animelerin yan etkilerini yani bizde keşke böyle olsak dedirten yanlarını yazacağım... İnşallah beğenirsiniz

ehueheu

2 kardeş,ailelerinden sadece birbirleri var.Ormanda piknik yaparken kayboluyorlar ve sakamaki malikanesine giriyorlar.

2 kuzen Avcı olmuş işte ama normal Avcı diiil.Doga üstü Avcılar jdbd Supernatural gibi

soru işte

Bir güççük pandanın kanunları ifinim

Dışarıda devam eden bir hayat, içimde kalbi duran bir kız çocuğu vardı. Asi Merve Karakuyu, ailesi ve kendisiyle devamlı olarak savaş veren genç bir üniversite öğrencisidir. Ansızın bastıran yağmurun kelebeğin kanatlarını ıslatması gibi hayatına birdenbire giren esrarengiz bir adam, Asi'nin hayatını kökten değiştirmeye başlar. Asi ne kadar kaçmaya çalışsa da kader ağlarını her seferinde karşılaşmaları için örecektir. "Kelebeğin kanatları ıslanırsa parçalanır," dedi bana yavaşça. "Ama sen zaten paramparçasın küçücüğüm." "O zaman bırak," dedim. "Islanayım."

"Kaburgam acıyor," diye fısıldadı, gül kuyusu. "Kaburgamı çaldın benden." Adam kızın yüzünü tam kaburgalarının üstüne bastı. "Burada, gül kuyusu," dedi ifadesiz bir sesle. "Burası senin sürgünün. Buradayken ne ölüme kavuşabilirsin, ne de kendini geri alabilirsin artık." Kız, adamın kazağını kavradı, yüzünü kaburgalarının arasına gömdü ve kaşlarını çatarak başını iki yana salladı. "Ölüme kavuşturmayacaksın beni," diye fısıldadı. "Bana beni geri vermeyeceksin." "Asla." Kızın, göğsünün ortasında bir yarası vardı, o yaraya bir isim bile vermişti. Adam, o yarayı ondan çalmıştı. O yaranın adı, "çocukluğum"du. Artık yeryüzüne yağan gül yapraklarının rengi, kan kırmızısıydı. Zehirli kırmızı gül sarmaşıkları bağladı bizi, Birbirimize zehirlendik. O kâinat kadar eşsizdi, Ben basit bir gül kuyusu. Tutulmamız gerekiyordu, Tutulduk. Ben Gül'düm, O, içine düştüğüm Kuyu, Benim Kuyum. Gül Kuyusu.

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."