''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Seul'da ki küçük bir apartman hikayesi. •°•° Birbirlerini sinir etmekte çok başarılı olan iki komşunun ve apartmanda ki diğerlerinin yaşadıkları sıradan olmayan günleri anlatan bir kitaptır.

Ailem dağılıyor,dağılıyoruz.Ama,dağılması için ortada bir aile olması gerek değil mi?Annem (!) yeniden ortaya çıkmışken babamın o kadınla olması..Üstelik ben,Ella Styles o kadından nefret ederken! Zamanım daralıyor,dakikalarım kaldı.Eğer kendimden soğutmayı becerebilseydim.. Zayn her zaman akıllı olduğumu söylerdi,şimdi ise zeka denen şeyden eser kalmadı.Bir şeyler bulup engel olmam lazım.Tabi o uyuz kadının deyimiyle "beş yaşında bacak kadar bile olmayan boyumla işlere kalkışmamam" gerekirdi.Bacak kadar bile olmayan boyummuş.Hadi ama,sen GDO alıp hormonlu denenecek kadar uzadıysan ben ne yapayım ?! Evet,odanın kapısı açıldı ve hala somurtuyorum.Ne yapmam bekleniyor ki? "Ella,bebeğim,bunun olması gerektiğini biliyorsun." "Olsun o zaman." Müzik sesi buraya kadar gelirken babamı orada,odada bırkaıp kapıyı çarptım.Büyük merdivenlerden inerek insanların arasına karıştım.. "Unutma,seni hiç bıakmayacağım."

Güllerimi koparan komşu çocuklarından nefret ederim. 190717 - 300917 [Kitap Rosé x Yoongi değil. Tam anlamıyla gülden bahsediliyor...]