Tłumaczenie krótkiego doujinshi TodoDeku. Doujinshi nie należy do mnie, ja tylko tłumacze. Źródło: https://myreadingmanga.info/chacha-boku-no-hero-academia-dj-love-eng/

Ja tylko tłumacze. Opis: "Najbardziej traumatycznym wydarzeniem w życiu Haero był coming out przed przyjacielem, Don'em. Dorastając byli jak bracia. Bliżej niż bracia. Wraz z wiekiem oddalili się, ukrywając swoje mieszane uczucia. Spotkali się znowu na studiach, Haero może pogodzić się z jego prawdziwymi uczuciami? I czy Don go zaakceptuje? Albo, czy w tym nieprzerwanym sezonie zmian będą złamane serca." źяó∂łσ: mangago.me αυтσя: Suyoung ѕтαтυѕ мαиgι: zakończone ѕтαтυѕ тłυмα¢zєиια: zakończone

Tłumaczenie manhwy This Ending autorstwa Gwa-in. Rozstałem się z moim chłopakiem po 10 latach związku. Nagle, dzwoni do mnie, prosząc o pomoc. Ale, dlaczego wygląda jak nastolatek..?

Manga nie jest moja, ja ją tylko tłumacze! Wątek: Genialny inżynier, profesor Alex, tworzy najbardziej zaawansowaną sztuczną inteligencję "Ultimate Sexaroid", która uwiedzie wszystkie kobiety na świecie w pułapkę przyjemności. Ale Sexaroid zakochuje się w Alexie!!!

Kwiaty mają swój język. Ale czy ktoś kiedyś próbował je zrozumieć? Lachlan od dawna darzył swojego przyjaciela uczuciem znacznie większym niż tylko przyjaźń. Bał się jednak do tego przyznać. Casper w ostatnie klasie gimnazjum wyjechał za granicę, by tam kontynuować naukę. Zawsze chciał zostać botanikiem. Tym samym zostawił Lachlana samego, z uczuciem, które nie zdążyło wypalić się przez lata. Kilka lat później Casper wraca ze swoją ukochaną przy boku. Dziewiętnastolatek nie daje po sobie niczego poznać i mimo tego, że jest mu ciężko godzi się na przyjęcie tej dwójki pod swój dach. Chłopaka zaczynają nękać wspomnienia przeszłości. Za wszelką cenę chce wypełnić pustkę w pamięci, pozostałą po trzech latach. Od wyjazdu Caspera, aż po dzień swoich dziewiętnastych urodzin. Czy pomogą mu w tym kwiaty, których język bezustannie stara się zrozumieć? Czy może nowo poznany sąsiad, który okaże się być kimś więcej? ------------ Opowiadanie wyjątkowo wkurwiające, do porzygu przypomnijące Hana no Mizo Shiru.

Nataniel, urodzony jako wcześniak, od zawsze był słabym i chorowitym dzieckiem. Po śmierci dziadka dotknęła go filofobia, anormalny, uporczywy i nieuzasadniony strach przed zakochaniem. Do domu obok wprowadza się rozwodnik wraz ze swoim nastoletnim synem, który porzucił marzenie o łucznictwie z powodu kontuzji. Zamieszkuje z ojcem na wsi oddalonej od najbliższego miasta prawie o 300km. Zniszczone rabatki, nocne ucieczki, próby samobójcze, zabłąkane koty, niebo pełne chmur i połamane strzały łucznicze, początek lata.

od niewinnego zauroczenia po desperację i inne skrajne emocje, próbując opisać uczucia, które już dawno ktoś opisał.

o dziewczynie, która nigdy nie czuła się piękna i o dziewczynie, która sprawiała, że ludzie czują się piękni; © julyfabipane, 2017

"Mam wrażenie, że coś tu nam siada na łby. Jakbyśmy byli ciągle naćpani adrenaliną, niewyspani i przetrenowani... i dlatego wszystko robi się jakieś ostrzejsze, bardziej intensywne. Może to przez to? Może jesteśmy tylko napaleni, spizgani zmęczeniem, przegrzani po treningach, nie wiem. Ale jak na ciebie patrzę, ziomo... to nie mam pojęcia, czy to tylko ja tak mam." tylko Bromance może być wieczny. To historia o tych, co byli „jak bracia", dopóki nie oberwali krążkiem prosto w pysk i nikt już tego nie poskładał. O hokeju, gdzie zęby są opcjonalne, krew na lodzie nie robi wrażenia, a ból wpisuje się w tygodniowy grafik. O młodych ludziach, którym świat wydał się zbyt ciasny i zbyt nudny, więc zaczęli go rozmontowywać własnymi rękami, kawałek po kawałku, żeby sprawdzić, czy pod spodem jest cokolwiek wartego czucia. Jest tu lojalność tak ślepa, że aż głupia, obsesje udające osobowość i granice tak rozjechane, że nikt nie pamięta, po co w ogóle były. Są noce, które pachną fajkami i idiotycznymi decyzjami, akcje robione na samej adrenalinie i to chore, niepokojące poczucie, że wszystko zaczyna działać dopiero wtedy, gdy coś się sypie. A między nimi narosło coś, co nie potrzebuje nazw, coś, co się przyplątało i nie chce spierdalać.