Gizem/Gerilim #1 Yirminci yaş gününün sabahında, ardında hiçbir iz bırakmadan kaybolan bir genç kız, Azra... Onu bulmayı giderek takıntı haline getiren, polis teşkilatının gördüğü en yetenekli komiserlerinden Atakan... İlk anda basit bir kayıp vakası olarak kayıtlara geçen olayın ardında, tarihin en karanlık sırlarından birine açılan kapının olması mümkün mü? Günümüz İstanbul'unda başlayan olayların uzandığı yerler, genç komiserin bu kapıyı aralamasına yetecek mi?

Dikkat! Toprak Adam kitabını okumadan bu kitaba başlamanız tavsiye edilmez. Zira bazı olaylar, kişiler, durumlar serinin ilk kitabıyla bağlantılıdır. Toprak Adamlar, Adolf Hitler Almanya'sı zamanında üstün insan deneylerinin bir üst düzeye aktarılmasıyla geliştirilmiş bir türdür. Belirli bir selenyum seviyesinin altında insan gözüne görünmeyen maddeleri keşfeden bilim adamları, deneylerini daha da geliştirerek insanların genleriyle oynayıp selenyum seviyelerini azaltarak bu türü meydana getirmişlerdir. Önceleri ilk geliştirdikleri örnekleri yine Hitler önderliğinde bir kampta toplayıp Alman casuslar olarak kullanmışlardır. Bu türe ait bir yaşam alanı oluşturup orada kendi türleriyle beraber bir yaşamın bu insanlara yeteceğini düşünerek ise en büyük yanılgıya düşmüşlerdir. Çünkü oradaki Toprak Adam ve kadınlar ikinci dünya savaşının ortasında birer birer ortadan kaybolarak Alman istihbaratının yerle yeksan olmasını sağlamışlardır. Değişen şartlar dahilinde dünyanın dört bir yanına dağılan bu türü yine bir çatı altında toplamak adına çalışmaları ve bu genin getirdiklerinden kurtulmak isteyenlere dair yapılan araştırmalar şu an devam ediyor. Türün genleri birkaç doğum sonrası mutasyona uğradığından kimin Toprak Adam olup olmadığını anlamak hala zaman alıyor. Bu yüzden bazı ülkelerdeki garip kayıp vakalarını oluşturulan bir ekiple incelemeye çalışıyor, türün devamını bulmak ve onlara bir yaşam alanı daha sağlamak adına devam etmektedir. Tüm bu bilgiler ışığında siz okuyucular Toprak Adamlar'ın dünyasına hoş geldiniz.

"Sevgisiz büyüyen her çocuk, 'Seni seviyorum' diyen herkese inanabilecek kadar çocuk." derler. Hayatım henüz çözülmemiş bir olay yeri gibiydi. Yaşanmamış çocukluğumun kanıtları sarı bantlarla çevirili alanda dağınık bir şekilde duruyordu. Bir yerde beyaz küçük oyuncak ayımın boğazına babamın intihar ettiği ip sarılıydı. Diğer yerde renkli tokalar birbirine düğümlenmiş, yerin tozuyla kirlenmişti. Annemin saçımı taradıktan sonra onlarla bağlamasını hayal ederdim ama kırık tarak da tokaların hemen yanındaydı. Hiç uyumamı beklerken okunulmamış hikaye kitapları parçalanmış bir şekilde olay yerimin zeminini süslüyordu. İnsanlar acımasızdı, insanlar dışarıdaydı. Hayatımda ruhuma karşı işlenen bütün cinayetleri izliyorlardı ve beni dışlıyorlardı. "Senin annen deli!" "Senin annen seni öldürmeye çalıştı!" Sevgisiz büyüdüğüm kesindi. Ama 'Seni seviyorum' diyen hiç kimseye inanmazdım. Zaten birinin de bunu söylediği yoktu ama söyleseydi de bu cinayetlerin arasına aşk acısını da ekleyemezdim. Belki de olay yerime dışarıdan bakmak yerine bana yardım etmeye kalkışmış Barlas'ı hayatımdan çıkarmam bu yüzdendi. Kendime ayıracak vaktim yoktu. Ben sadece benden alınan kardeşimi yetiştirme yurdundan kurtarmak için gereken parayı bulacaktım. Bunun için bir hırsızlık çetesine katılıp, Siyah'ın Çırağı olmam gerekse bile.

Bir seri katil tüm İstanbul'u kana buluyordu... Ama sadece hak edenleri... Toplum vicdanı mı, yargısız infaz mı? Kararı siz verin. Kitabın kapak tasarımı yazar_veri tarafından yapılmıştır. Kendisine teşekkür ederim.

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

▪️Romantizm #2 - 23.07.2022 ▪️Romantizm #5 - 4.12.2019 ''Merhamet, bir erkeğe ancak bu kadar yakışabilirdi.'' ©Tüm hakları saklıdır. ⚫ Bu hikaye yaşadığı her gününe şükretmesini bilen, varlığı ve yokluğu gören, adaletli, dirayetli ve hayatın ondan aldıklarına rağmen yaşama duygusuna tutunan bir adamın hikayesi... Bu hikaye tattığı yeni duygularıyla nasıl baş edemeyeceğini bilmeyerek ateşe yürüyen bir kadının hikayesi... Bu iki hayatın oluşturduğu sagu, gözyaşları eşliğinde güzel bir serüvene yol açarak, bilinmeyen tüm gerçekleri ve duyguları ortaya çıkaracaktır. Ve şimdi, gerçek masumiyeti okumaya hazır mısınız? ⚫ Sözleri kalbime tatlı bir zehir gibi akıyor, dokunduğu her yer alev alıyordu. Ona benim istediğim gibi olmasa da, kalben bir yakınlık kurduğumu kendisinden duymak ruhumu aydınlatmıştı. Ne olursa olsun mutluydum sevdiğim adamın kollarında şuan. ''Bu da...'' dedi bende ki yumuşak bakışlarını saniyelik çekerek. Elimdeki kar küresine baktı sonrasında ve işaret parmağını içindekileri göstermek adına yuvarlak cama dokundurdu öylece durarak. ''Bizim bu yoldaki ilk anımız.'' Gözlerimin en içine bakarak gülümsediğinde söylediği ince detay kalbimi tekletmişti. Şuan onun hayatında önemli biri olduğum, onun tarafından kanıtlanmıştı. Gülümsedi tek gamzesinin bu güzel anımıza ortak olmasına izin vererek. ''İyi ki doğdun...'' dedi gözlerindeki yeşili bağrıma basa basa ve ekledi. ''Ve iyi ki buldun beni.''

Tüm yazarların bir araya gelip bir kitap yazdığını hayal edin. Kurguda kopukluklar, anlamsız çelişkiler ve daha bir çok tutarsızlıkarla dolu; ama bir o kadar da ilginç ve eğlenceli bir kitap olacaktır sanırım. Kimimiz romantik, kimimiz fantastik, kimimiz ise bombastik hikayelerin yazarlarıyız. Fakat şimdi kalemlerimizi birleştirme zamanı... Uzun zamandır düşündüğüm bir proje: Wattpad Challenge Projesi: Meydan Okuma bunu amaçlıyor. Bir yazar yazdığı bölümü bitirdikten sonra başka bir yazara meydan okuyor ve hikayenin ikinci bölümünü bu yazar yazıyor. Kulağa çılgınca geliyor olabilir; ama eğlenceli bir etkinlik. Ayrıca yazma işini başkasından devralmak, kurguda tutarlılık çabanızla yazma yetinizi de geliştirecek bir eğitim aslında. Okumayı ve hikaye takibini kolaylaştırmak açısından küçük bazı kurallarımız var: Değerli yazar Shoanleer'in önerisiyle, "okuyucuları av peşinde oradan oraya koşturmak" yerine hikayeyi tek bir başlık altında toplamak üzere kuralda değişikliğe gittik. Artık, sıradaki bölümü yazan yazar, bölümü ve kendisinden sonra yazmasını istediği kişiyi bir şekilde bana ulaştıracak. (özel mesaj, facebook vs.) Bu kişi, o bölümün ithaf kısmına eklenecek. Sıradaki kişiyle de hem kendisi hem ben iletişime geçeceğim ve kabul ettiği takdirde yeni bölümü o yazacak ve bu döngü bu şekilde devam edecek. 27/12/2015 yeni kural: Yeni bölümün çok geç gelmesini önlemek amacıyla, bundan sonra son bölümü yazan yazar bir sonraki bölümü yazması için 2 yazara meydan okuyacak ve ilk bitiren yazarın bölümü yayımlanacak. Haydi rastgele!

16. yüzyılın ortaları... Çirkin bir kız ve onu oyuncağa çevirmiş bir dük. Kahramanımız dayanamayıp, ilk fırsatta kurtuluş yolunu bulduğunda, kaçmıştır. Peki ya kurtulmak için kaçtığı yere, tekrar intikam almak için geri dönerse..? 23/04/2016 TÜM HAKLARI SAKLIDIR © Herhangi bir çalıntı, kopyalama ve benzeri şeyler söz konusu olduğunda, gerekli hukuki işlemler başlatılacaktır. Kapak tasarımı için Ben_girll'e teşekkürler.

Masmavi gökyüzüne alacakaranlık çöktü artık Mutluluk ile mutlusuzluğun aynı anda Yaşandığı bir gezengen...

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."