"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

" En çok sarı rengi severim,ay ışığından dolayı." " Yanındayım. Her ne olursa olsun buradayım." Dedim ve elimi elleriyle birleştirdim. Yağmur damlaları,sanki o koku ile birlikte bir bütündü. Toprak kokusu. Ciğerlerine dolan o müthiş koku... Ağzını saran iri eller ve karanlık... Üniversite için,hayalleri için geldiği şehirde başına gelecekleri nereden bilebilirdi ki? " Senin gibi birini asla hayatımda istemiyorum. Duydun mu beni? Asla!" "Şş..." diyerek kulağıma fısıldadı. "Unutma,oyunu kuralına göre oynamazsak saf dışı kalırız.O yüzden yavaşça geri çekil ve elindekini bırak." " Kokun ; beni sana bağımlı edebilecek her şeye sahip kadın..." • TÜM HAKLARI SAKLIDIR • Not : Bu kitapta kesinlikle kadına şiddet yoktur. Lütfen içeriği okumadan ön yargı içerisinde olmayın.

''Neredeyim ben?'' söylediğim sözleri ben bile zor duymuştum. Saçlarıma dokunan ellerle irkildim. ''Sahibinin ellerindesin zümrüt gözlüm'' Kimdi bu adam? neden bahsediyordu? peki ya ben? nerden bilebilirdim ki bu sert adamın benim hayatımın tümü olacağını.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

"Üzgün kadındı, o. Hayatını değiştiremediği için saçlarını değiştirdi. Bir adamı sevdi. Kandırıldı, terk edildi, umutları elinden alındı. Çok acı çekti, unuttu mu peki? Bilimsel olarak, kalbi hep adamı hatırladı..." ♾️ Efsun KARADAĞ.