2055 başlıyor... 2040 yılında Ki-Process adını verdikleri bir gençlik tedavisi bulunur, hücre bazında nano-teknoloji ile işleyen biyomedikal işlem ile yaşlanmanın önüne geçilmekte, kanser dahil pek çok hastalık iyileştirilmektedir. Ayça çifte hayat sürmekte, arkeolog olmanın yanı sıra istihbarat örgütüne çalışmaktadır. Spirit ise sonradan ortaya çıkacak 2055'de sistemden intikam peşinde biri olarak görülecektir. Ghost takma adlı kişi ise Müze üst düzey yöneticisi olup, tüm bu olaylara 2040'a ait müze envanterinden çalınanlarla katılacaktır. Biraz geçmişe yolculuk... Arkeolog ile başlıyoruz 2000'li yıllara... Büyük Astronom ve Portakal Reçeli başlıklarımızdan... Ayça ve Gökberk ilk kahramanlarımız, Halikarnas kazısında... 2055'de İkinci Bölüm 'de 2040 yılında Ayça'nın kanser ile mücadelesini, vücudundaki hücreleri kahramanlarımız yaparak anlatıyoruz. Kırmızı ceketliler vücudunun bağışıklık sistemi, kanser ve enfeksiyonlar ise İsyankarlar... Üçüncü Bölümünde 2055... Hızlı bir final... diğer hikayelere geçiş için kahramanlarımızın akıbeti... 2055'in devamında eski bir hikayem yer alıyor Europa ve Eris 21.yy sonunda dünyanın sonu gelirken ne yapacağız, takma adlarınızı seçiniz ve öyküye bir göz atınız. Teşekkürler.

Bu Nolalı Giordano Bruno ile yola çıkacağımız hikâyelerden oluşan bir kitaptır. İlk başta sadece Bruno ve 2014 yılında yazmaya başlayan anlatıcıya odaklanırken, Engizisyon zindanlarındayken bulacağız kendimizi. Yıl 1600. Bir heykelle konuşacağız ve huzur verici bir ara son, ilk hikâye böylece tamamlanıyor. İkinci hikâye olarak Nolalı: Venedik Günleri diyoruz. Nolalı ile rüyalarda ya da evreninin bir köşesinde rüyalarda buluşup, konuşmamızı yapıp Venedik'e gidiyoruz. Yıl 1592. Venedikli soylular, davetler ve Lucieta ile tanışmamız. Anlatıcının, bu Rönesans'ın kızına kapılması, yıldızların altında mektuplar, karnaval, Nolalı'nın sırları arayan bir soylu ile kavgası ve nihayetinde Venedik'den ayrılış. Üçüncü hikâyemizin adı Veronalı Âşıklar. Berlin'de uyanıyorlar. Giordano Bruno heykeline bakarken buluyorlar kendilerini. Lucieta'yı 2017 Verona'sına götürüyor anlatıcı. Sevgililer, Nolalı'dan ayrı... Lucieta'yı oraya götürmesindeki sebep Ona olan ölümsüz aşkını Venedik'e dönmeden önce anlatabilmek. İşte Romeo'nun Kalbi... Üstat William Shakespeare'e saygılarımızla... Dördüncü hikâye Londra'da Dostlarla... Tekrar uykuya dalan anlatıcı, bu sefer Lucieta ile zaman yolculuğuna çıkıyor. Nolalı ile evrenin bir köşesinde sonsuz uzayda buluşuyorlar. Ve Londra, taş yollar, Elizabeth zamanı, Mermaid Tavern ve sürpriz biri, tanışacaklar ileriki bölümlerde... Tüm bunlarla, Rönesans'ın güzellik ve zorluklarını, bilim ve sanatın ne mücadelelerle karşılaştığını gösteriyor, sonsuz evreninde Giordano Bruno felsefesini biraz olsun yaşamak isteyenlere sesleniyorum. Rönesans'ın kızı Lucieta'ya nasıl âşık olunacağını anlatmak ve Rönesans'ın çocuklarını hayal etmenizi sağlamak istiyorum...

Bunlar, uzun zamanda, hissedilerek kurulan hayallerin, mektuplarıdır. En içten duygulardan bahsedip, yayınlamak başka bir mutluluk. Hayallere, mektuplara, sevgiliye, kalem, kağıt, mürekkep, mum ışığına merhaba diyelim...

Aslında, Maskeli Balo olarak yazdığım hikaye, gelişerek Constance'ın Viyanası haline dönüştü. Acıklı bir son mu isterdiniz, okumalısınız nasıl bittiğini göreceksiniz. 18. yy sonlarına gidiyoruz. Viyana ve o dünya, sizlere o tadı verebilirsem ne mutlu bana, oylarınızı esirgemeyin. MuileTheBard

Tam anlamıyla bir öykü değil gibi Jeanne. Her bölümü ayrı ayrı okunabilir halde olmasına karşın, bir bütünlük de sağlanıldı. Fransız kahramanın öyküsünü bize anlatan Loyalty isimli bir şövalye. Şimdi Jeanne d'Arc zamanı aşıp, tekrar yorumlanan öyküsü ile canlanıyor. Duygulara önem verdiğim yazılarımı sizin için yayınlıyorum. Sesler Kime ait olduklarını bir kere sormuştum Ona. "Sesler kime ait Jeanne." Birkaç saniye bekleyip, yüzünü güneşe çevirecekti. Ben ise sabırla bekledim, bu ilk konuşmamızdı. Sonra bana bakıp gülümsedi: "Melekler konuşabilir biliyor musun?" Hiç bir şey söylemeden, yüzümdeki en ciddi ifadeyi, gülümseyerek süsledim. Ona inanmak istiyordum. Jeanne, eskiden beri konuştuğu melekleri, yüzüne yansıyan ışıkta taşıyordu. Ve güneş ışığı bile bir farklıydı şimdi. Onu yalnız bıraktım. ... Gözyaşları sonsuz nehir olarak, gözlerinde birikmiş iken gördüm onu. O günkü çatışmadan dönüyordu. Onunla at süren şövalyeler, kamp alanına girdiğinde herkes geldikleri yöne bakacaktı. Yere adımını attığında, o güzel yüzünde artık yaşlar vardı. Gözyaşının anlamını biliyordum, işte o anda, zırhlar içindeki bu kızın anısına, defterime bir kır çiçeği daha kurutulmak üzere ekledim. Onun gözyaşını, en ağır zırhları için yazdığım notu şöyle bitirecektim: "O şimdiye kadar gördüğüm her şeyden farklı ve aynı zamanda aynıydı. Tüm bildiklerimi tamamlayan bir lütuf olmalıydı. Gözlerindeki yaşları sildi ve gülümsedi. Etrafında toplandılar, onu görebileceğim anlar tamamlanmıştı. Adını söylediler, tekrar ve tekrar. İşte bu çiçek, bana o anı hatırlatsın." Kapak Resmi: http://www.donatoart.com/joanofarc/

Orta Dünya'da Mirilya isimli kızın öyküsü. Mordor'daki karanlık ve hala yıkılmamış Osgiliath, şifacılar, cesurlar, Yeşil Orman sizi bekliyor. "Yakut kalpli, bir insanın hikayesi. Kalbi yakuttan ışığa hasret, kırılması kolay değil. Kırmızının parçalarını toplamak mümkün olur mu ki başına bir şey gelse..."

Ayça ve Gökberk'in hikayesinden bir bölüm. Bu iki arkeolog'un İstanbul'dan Bodrum'a uzanan arayışları. Buldukları ve yaşamın tatlı bir armağanı Portakal Reçeli...

Bu yazın, bu yazın bir başka... Bir araya gelmelerinin tek sebebi sevgi, hala bu satırları yazabiliyorsam gerçekti... Ve sevgi... Ve sevgi öyle bir şeydi ki, sevildiğini bilmek... Dünyalara bedel her şeyden öte... Sayfalarıma bekliyorum. Güzel bir gün...