Mine internet üzerinden Yeşil Küpeli Kız takma ismiyle magazin haberleri yaparak milyonlarca takipçiye ulaşmıştır ve Mine'nin şimdiki haber hedefi genç kızların yeni sevgilisi Efe Duran'dır... Yepyeni bir yaz macerasına hazır mısınız? "Ben notalarını değil seni istiyorum Efe..."

Bittiğini sandığın bir hayat yeniden başlar mı? Yeniden hayata tutunmanın hikayesi. Hikayenin tanıtım filmi >> https://youtu.be/lqNYrTfSU4M © Tüm Hakları Saklıdır. 12.02.2014

Burası bir ormanın yanmak için nefes aldığı yer. ### "Üç dediğim de fırlatıyoruz, herkes tamam mı?" Maral ve Elisa'da benimle beraber aynı anda kepin ucundan tuttular. "Bir!" "İki!" "Üç!" Ucundan tuttuğum kepi fırlatacakken, kepi düşmesin diye kafama tel toka ile sabitlediğim aklıma geldi ama her şey için sanırım artık çok geçti. Tutup çıkartmaya çalıştığım kepim ile birlikte tel tokada yükselince bir saat boyunca kızların yoğun ısrarı üzerine yaptığım saçım bozuldu. Kepim ve bozulmuş saçım ile kalakaldım. Elisa saçımdaki tel tokayı düzgünce tutup çekti. Onlara baktığımda ise onlarında kepleri hala ellerindeydi. "Her zaman ki farklılığımızı gösterelim mi tekrar?"Diye bir soru yöneltti Maral. Kafamı olumlu anlamda salladım. Tekrar üçten geriye doğru saydık ve aynı anda keplerimizi fırlattık. En güzel gülümsemelerimizi sunduğumuz en değerli anlardan biriydi. Mutlu, musmutlu anlar listesine karalayacağım,unutulmaz an. Orada bulunan binlerce insanın aynı anda tek bir yere bakıyor olması... Buüç salaktan başka sebebi olamazdı. Biz ne zaman birbirimizden başkasına uymuştuk ki? ### "Elisa, gecenin üçü, dağdayız, ve kızız. Kapıyı açmayı düşünmüyorsun herhalde değil mi?" dedi her zaman ki korumacı tavırıyla Maral. "Maral, meraktan çatlarım ben ama. Hem, Defne nerde?" Aşağı kattan gelen konuşmaları yarım yamalak duyabilmiştim. Çalan kapıyı açmak için merdivenlerden koşa koşa indim. Kapının tokmağına elimi uzattığımda Maral'ın arkamdan bağırışlarını ilk başta anımsayamsam da kapıyı açtıktan sonra gece yarısını çoktan geçtiğimizi farkettim. Ama kapıyı aralayıp, karşıma duran yangın rengi gözlere odaklandım. Ve kızların bağırışlarını duyamayacak kadar yandım. ### Alaz Altun... Parça parça yakan adam. Defne Gürsoy... Parça parça yanmayı göze alan kız.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

bu hikayede sizlere aşk acısı çeken birinin geceler boyu ağlayarak yazdığı hikayeleri anlatıcağım... Hikâyenin devamı gelmesini isterseniz beyenmeniz ve yoruma yazmanız yeterli❤