I'm Max Caulfield, and I'm an everyday hero. Now, you may think this is your typical white-girl with superpowers and less than average breast size that somehow catches the interest of the white-boy jock, most popular boy of the school, and saves the planet from exploding or whatever. First of all, I'm gay as fuck so that jock can fling himself into a tornado for as much as I care, but everything is else is facts. Read this page-turning novel with me becoming a mature woman and making mature decisions so you can then get really disappointed when I still end up in the forbidden Sass Room, er, Dark Room. And it all started, when I took a picture of a blue butterfly...okay that's bullshit. I just really needed to pee but these two jerks decided that they should start shooting each other. Turns out that both of those jerks will ruin my life as well. 'I love this story just as much as I love you Max please notice me' - Warren Graham 'THX BUT WERE NOT FRIENDS' - Victoria Chase 'No more mosh pits for you, shaka bra' - Chloe Price 'Whatthefuckever' - Nathan Prescott 'We can properly discuss your future as a writer in my dark room' - Mark Jefferson (I don't own Life is Strange, sadly. Rights to DontNod)

A cold night and a quick rest break lead to an unexpected level of affection from Miharu.

Zbiór pesymistycznych myśli o śmierci, życiu i innych przyziemnościach. ❝ To całkiem bez sensu, ale wiesz...Umierajmy razem. Nie musimy trzymać się za ręce. Jesteś moim wrogiem, ale leżymy na tej samej ziemi. W takiej chwili nie ma znaczenia, kim jesteś❞. Miniaturki: Och, Rewolucjo, Maj pachniał miętą, Centymetry, Z kolekcji stłuczonych luster. Poprawki naniosła Grindylow.

❝ nie ma pokoju dla bezbożnych, lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto ❞ // Javi dużo chodzi, mało istnieje, a Caleb po prostu próbuje to wszystko zrozumieć //

"Jesteś nikim, śmieciem, zerem, porażką, nienawiścią, zniszczeniem." Powtarzane dzień w dzień, niczym mantra, zakorzeniają się w umyśle Thomaca Coltona. Tworzą dla niego odrębny świat spowity ciemnością i cierpieniem, z którego nie potrafi się uwolnić. Ktoś poodkręcał tubki jego farb. Wyschły, a kolory straciły swoje piękne barwy, stały ciemne, brzydkie, niezdatne do malowania. Ten sam ktoś połamał jego ołówki, pokruszył grafit i podarł kartki szkicownika. Czarna plama w jego sercu nie może zostać pokryta jaskrawymi kolorami. Kiedy cały jego świat sypie się i wali, do Denver wprowadza się Nick Brown. Prosty chłopak, który wstrząśnie jego mrocznym światem. Pokaże mu, jak stworzyć nową, piękniejszą paletę barw, naprawić zniszone ołówki. Podaruje mu nowe płótno, na którym od nowa będzie mógł namalować swoją historię. ____________ Status: zakończone Gatunek: opowiadanie, dramat, psychologiczne, boyxboy Taka mała notka: to opowiadanie jest stare, a ja na Watt zaglądam raz na ruski rok, więc odpuście sobie sranie się o jakieś pierdoły, bo to nic wam nie da xDD Plus opko ma w założeniu przedstawić sposób myślenia osoby z problemamy psychicznymi, dlatego nie spodziewajcie się rakowego yaoi

Skok Tarken ma dwadzieścia osiem lat, robota ze sztuczną inteligencją najstarszej generacji i talent do zawalania każdej roboty, którą zleci mu Organizacja Kosmiczna. Gdybyście jednak poprosili go, żeby sam siebie opisał, powiedziałby najprawdopodobniej, że ma piękną twarz.

W szkole Jimina pojawił się nowy praktykant, o imieniu Min Yoongi. główny paring: yoonmin poboczny: namjin jako para nauczycieli; uwagi: dużo przekleństw, rebel Jimin, oboje palą papierosy i nw co jeszcze

historie mego życia 🍐- zapraszam

Noce Ethana pachną papierosowym dymem i wspomnieniami. Dni Nowella smakują goryczą alkoholu i błędnych decyzji. Oto historia dwóch mężczyzn, którzy przez dziesięć lat próbują o sobie zapomnieć.

Kilka rad dla osób, które chciałyby w jakiś sposób "wybić się" na wattpadzie xx