Janek od zawsze uwielbiał skrzypce. Czuł, że między nim a tym instrumentem jest szczególna więź, której nie jest w stanie rozerwać nic - nawet demony przeszłości, które osaczają go wszędzie i sprawiają, że nie może o nich zapomnieć. Mury, które wybudował wokół siebie, nie pozwalają nikomu dostać się do jego małego świata - tego świata ze skrzypcami, muzyką klasyczną i rozgwieżdżonym niebem widzianym przez okno. I na pewno nie spodziewał się, ile jest w stanie zmienić pewien blondyn ze skrzypcami na ramieniu, który pewnego dnia pojawił się w oknie naprzeciwko. Opowiadanie jest odpowiedzią na akcję pn. „Kolorowe słowa" z inicjatywy grupy Piórowładni (@Piorowladni) na Facebooku (https://www.facebook.com/groups/685946204908306/)

[W TRAKCIE KOSMETYCZNYCH POPRAWEK] Aneta Koper była głównym powodem, dla którego klasa pierwsza "A" przeżywała piekło nieustannie przez prawie rok... No, Adam niestety dłużej. Po kolejnej jedynce ze sprawdzianu był pewien, że nic już nie mogło mu zepsuć tego pechowego, upalnego dnia. Kiedy jednak wpada w ostateczne sidła piątku trzynastego, bolesne spotkanie z szarą kostką brukową staje się dla niego jedynym wybawieniem. Kto by przypuszczał, że szczęście przyjedzie do niego na... rowerze? Czyżby rycerzowi zabrakło konia? ☆☆☆ - Ile jestem winien? - zapytał osiemnastolatek, starając się ponownie nie patrzeć w oczy szatyna. Miał wrażenie, że Adrian powie "nic" i zostanie bohaterem tego dnia. - Nic - odparł krótko, a on spojrzał na niego jak na idiotę. - Powiedzmy, że to w ramach przeprosin za sytuację z piątku. I za teraz. I za wszystko w sumie. Przepraszam, że przeze mnie czułeś się... niekomfortowo. Problem w tym, że Adam dalej tak się czuł, tym razem przez samego siebie. - Kompromituję się przed tobą kolejny raz. - Kolejny? - Wlazłem ci pod koła. - Chyba ustaliliśmy, że była to także moja wina. - Gówno prawda.

Wiktor jest zwykłym chłopakiem - ani przystojny, ani szczególnie inteligentny, a w dodatku malkontent. Nie udało mu się spełnić oczekiwań rodziców, wyniki maturalne przekreśliły plany o przejęciu przez syna gabinetu weterynaryjnego i, ku ich rozpaczy, zamiast przyszłego weterynarza, trzymają pod dachem przyszłego kulturoznawcę. Wiktor jednak za bardzo się tym nie przejmuje - w końcu i tak nie lubi zwierząt. Pierwszy dzień studiów zaczyna się dla niego jak każdy inny, jak zwykle zaspał, jak zwykle spóźnił się na tramwaj, a w Krakowie już straszą alarmami smogowymi. Wszystko jest tak, jak być powinno, dopóki nie usiądzie obok niego dziwny chłopak z okularami na połowę twarzy i... nie zacznie Wiktora wąchać. A później, na domiar złego, przez przypadek spotkają się w tej samej sali wykładowej. Czy Wiktor w końcu dowie się, co z Oliwerem nie tak?

Każdemu człowiekowi należy się wolność - jest to kwestia niepodważalna. Zatem jak może czuć się osoba, która jest uwięziona we własnym, fałszywym ciele? Ponadto każdego dnia musi walczyć o podstawowe prawo do bycia sobą. I choćby Kamil powtarzał każdemu po dziesięć razy, że jest Kamilem, społeczeństwo wciąż będzie nazywać go Mają. Mógłby przyrównać to do zakładania na siebie niepasującego stroju. Jest się zmęczonym po całym dniu noszenia go, ale czasem nie można tego zmienić. Kamil to transseksualny chłopak, mający dosyć swojej matki i znajomych ze szkoły. Miłośnik kawy i biologii napotyka na swojej drodze młodego fotografia, który jako pierwszy potrafił zaakceptować jego prawdziwe oblicze. Okładka: szablon należy do aplikacji canva, a zdjęcie jest na licencji CC0..

'Patch uśmiechnął się w sposób, który jego kolega już doskonale znał. Był to uśmiech podnoszący na duchu tak bardzo, jak nic innego. Ten uśmiech wystarczył, aby poczuł się lepiej. ' Jest to bardzo krótka historia napisana na konkurs literacki, a później, na potrzeby Wattpada, edytowana na krótkie love story. Okładkę do tej pracy stworzyłam sama.

Znienawidziłam cię już wtedy, kiedy chciałeś skakać. Znienawidziłam cię, kiedy nie przyjąłeś mojej pomocy, mimo że jej potrzebowałeś. Ale wyjazdem, który pobudził moją wrodzoną odpowiedzialność za każdą żywą istotę, porządnie mnie wkurzyłeś. I nie chodzi o to, że musiałam przejechać całą Norwegię z kujonem trzaskającym nieśmiesznymi żartami w aucie. Nawet o to, że mi nie powiedziałeś. Chodzi o to, że się p o d d a ł e ś Poddałeś się. Więc pojechałam za tobą, bo, mimo nienawiści i złości, serce krzyczało: Nie skacz, Cai! #2 w kategorii general fiction Opowiadanie uczestniczy w akcji kolorowe słowa.

Angie, czego się obawiasz? Potwierdzili samobójstwo. Znaleźli ciało. Widziałaś je, Angie. A ten list? Czytałaś go już tyle razy. Co aż tak cię w nim ciekawi? Alex był chory, zdrowi ludzie się nie zabijają. Pisał o jakimś miejscu? Pff, to nie ważne. Zaraz... To nie ty Angie. Nie ty to czytasz. Więc kimkolwiek jesteś wiedz że jeśli tam wejdziesz, to ucieczki nie będzie. Nigdy. Dalej ciekawy? Przykro mi.