Czasami po prostu nie można inaczej - trzeba wziąć sprawy w swoje ręce i brnąć. Brnąć, choćby wydawało się to absurdalne, śmieszne, niewłaściwe. Bo w święta wszystko może się zdarzyć... nawet cud. ©xAgataOfficialx

- Pan doktor mówi mi, że mam chore serduszko, ale to serduszko mojego taty jest chore. - Czemu tak sądzisz? - Bo serce najbardziej choruje wtedy, kiedy nie jest zakochane. ______ ©xAgataOfficialx

"Jesteś taki malutki." Żeby udowodnić swoją rację, Louis ścisnął mocno Harry'ego w swoich ramionach, a Harry przytulił się do klatki piersiowej Louisa możliwie jak najbliżej. "Moja śliczna laleczka z papieru." A kiedy Louis przytulił go ponownie, składając niepewny, lecz ciepły pocałunek na zimnym czole Harry'ego poczuł, że jego serce znowu to czuje, poczuł miłość. Delikatne trzepotanie, którego nawet najbardziej opanowany człowiek na świecie nie mógł powstrzymać. Kochał Louisa. Kochał go mimo to, że nie chciał, naprawdę nie chciał. Okej, no może trochę.

Harry to wychowawca jednej z klas oraz nauczyciel historii, który nieustannie drze koty z Louisem Tomlinsonem - wuefistą. Szatyn wiecznie szuka zaczepki i okazji, by dopiec Stylesowi i ma gdzieś jego rady jak powinien postępować z dziećmi. Mężczyźni naprawdę działają sobie na nerwy, ale gdy do klasy historyka dołącza nowa uczennica, która nieco go przypomina, relacje dwójki nauczycieli minimalnie się ocieplą - a może od razu dotyka ich żar? Tak naprawdę Harry nigdy nie pomyślałby, że kiedykolwiek zakocha się w niechlujnym i opryskliwym wuefiście. Nie spodziewał się także, że to uczucie będzie go naprawdę drogo kosztować i że Louis wcale tak naprawdę nie jest zrobiony z kamienia, jak niektórzy uważali. Opowieść zawiera sceny dla dorosłych boyxboy, nie lubisz, nie czytaj. #46 Fanfiction - 21/01/18 #38 Fanfiction - 29/04/18 Rozpoczęte: listopad 2017 r. Zakończone: listopad 2019 r. Poprawa: trwa

Dziesięć piosenek- jedna historia. Na drodze życia Harry'ego i Louisa stoi o wiele za dużo, żeby można było nazwać ich związek 'idealnym'. Czasami przypomina on ducha, który znika i pojawia się w przyszłości. Dziękuję za przepiękną okładkę @Madeline789537 :) Jestem zachwycona xx

- Kochanie- odezwał się łagodnym głosem, chcąc zwrócić jej uwagę. - Tak? - odwróciła twarz w jego stronę, a on ujrzał te cudowne ciemne tęczówki, przepełnione bólem i smutkiem. - Chciałaś mi coś powiedzieć - przypomniał jej. - A tak. - od razu na jej usta wkradł się lekki uśmiech, który ostatnio rzadko można było zobaczyć. -Wiesz, ten zespół The Lumineers, są niesamowici. Napisali piosenkę o nas, wiesz?- pokiwała kilka razy głową i wyciągnęła swoją drobną rękę w przód. Ułożyła ją na jego dłoni i ścisnęła, na tyle ile pozwalały jej siły. - I chciałabym żeby tekst tej piosenki był na moim nagrobku. Okładka wykonana przez: @Elza554