"Γιατί μου ανήκεις"

"Τελευταία φορά. Το ορκίζομαι!"

"Πες το ξανά"

~Ποιος καιγεται αποψε και μυρισε ολη η πολη αγαπη?~

Tessa Young is an 18 year old college student with a simple life, excellent grades, and a sweet boyfriend. She always has things planned out ahead of time, until she meets a rude boy named Hardin, with too many tattoos and piercings who shatters her plans.

Η ζωη μας καθιστα παιχνιδια της μοίρας, αλλοι χανουν και αλλοι κερδίζουν,θα παιξεις? Η θα γινεις το παιχνίδι?

μια ζωη μεσα στην μοναξια, μια ζωη μιση απο επιλογη, μια απλη καθημερινοτητα ξανα κ ξανα χωρις ενδιαφερον. αλλα ολα αυτα θα αλλαξουν.. ξαφνικα... εκει.. που δεν το περιμενεις.

Η Αθηνά έχει ένα στόχο στη ζωή της... Να πάρει πίσω την εταιρεία των γονιών της που άδικα έχασαν. Όταν θα πιάσει δουλειά σε αυτή την εταιρεία, τα πράγματα θα πάρουν μια άλλη τροπή. Η Αθηνά θα αρχίσει να ερωτεύεται, αλλά θα επηρεάσει αυτό τον στόχο της, ή θα την βοηθήσει περισσότερο; Μήπως και η Ναταλία, η κοπέλα την οποία ερωτεύεται η Αθηνά, έχει και αυτή κάποιους διαφορετικούς στόχους από αυτούς που αφήνει να εννοηθούν. Μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε και να διαβάσουμε. Η ιστορία περιέχει ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο. Σε όποιον δεν αρέσει ας μην την διαβάσει καθόλου. Επίσης η ιστορία αυτή σχετίζεται με την ιστορία Love Of Interests: Πανικός Στο Σχολείο που δημοσιεύω ταυτόχρονα. Για καλύτερη κατανόηση αυτής της ιστορίας θα σας έλεγα να διαβάζετε και την άλλη.

Πρόλογος Τι θα γίνει όταν μια κοπέλα προσπαθήσει να φύγει από την καθημερινότητα και αποδεχθεί τον εαυτό της έτσι όπως είναι? Όταν σταματήσει να ενδιαφέρεται για την γνώμη τον άλλον και γνωρίσει τον έρωτα από την καλή και την ανάποδη? Μια μάτια ήταν αρκετή για να έρθει ο κόσμος τής αθώας Αλεξας πάνω κάτω! Ο κόσμος είναι σκληρός και έχει μάθει να κατακρίνει την αγάπη που δεν είναι όπως την θέλουν αυτοί, όμως είναι " Η ίδια αγάπη "

"Πού ήσουν;" η αυστηρή φωνή του ηχεί στα αυτιά μου, καθώς κλείνω κουρασμένη την πόρτα πίσω μου. Γυρίζω προς το μέρος του, μ' ένα αδιάφορο βλέμμα. Ύστερα, αρχίζω να βαδίζω προς την κρεβατοκάμαρά μου, αγνοώντας την ερώτησή του. Η σπαστική φωνή του όμως με σταματά. "Πού ήσουν, γαμώτο;" φωνάζει εξοργισμένος, καθώς με πλησιάζει. "Δεν σε αφορά." λέω κοφτά, ώστε να γίνω κατανοητή. Τείνω να φύγω, όμως το γυμνασμένο χέρι του με τραβάει κοντά του. Τα πρόσωπά μας απέχουν μόλις λίγα εκατοστά. Η βαριά ανάσα του σκάει στο πρόσωπό μου και μόνο απ' αυτό μπορώ να καταλάβω ότι έχει πιει. "Πάλι σε αυτόν τον χλεχλέ ήσουν; Δεν νομίζεις πως η ηλικία σου δεν σου επιτρέπει να πηδιέσαι;" ρωτάει, πιέζοντας τα χείλη του σε μία ευθεία γραμμή. Πλέον τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο. "Μήπως πρέπει να σου θυμίσω ότι μόλις έκλεισα τα 17, ε; Και επιπλέον ποιός είσαι εσύ που θα μου κάνεις ανάκριση κάθε φορά: πού είμαι, με ποιόν είμαι και με ποιόν πηδιέμαι;" φωνάζω στον ίδιο τόνο, σηκώνοντας ενοχλημένη το φρύδι μου. "Αυτός!" λέει και πριν προλάβω να τον ρωτήσω τι εννοεί, απαντάει στις σκέψεις μου, σφραγίζοντας τα χείλη του με τα δικά μου.