Rachel Clark to siedemnastoletnia dziewczyna, która od małego, uczyła się Karate, niestety nie tej dobrej walki z zasadami, tylko brutalności i bycia bezlitosnym. Kiedy na jednej z nielegalnych walk, ma za zadanie znokautować już i tak prawie nieprzytomnego przeciwnika, buntuje się i porzuca swój klub. Dziewczyna, jednak postanawia poznać karate od tej dobrej strony, dlatego zapisuje się do przyjemnego Dojo, gdzie udaje, że nie ma pojęcia o tak dobrze znanej jej sztuce walki. Sensei przydziela jej do pomocy przy opanowaniu podstaw, chłopaka, którego od początku zaczyna nienawidzić, zresztą ze wzajemnością. Ona ma go za denerwującego dupka, a Harry Styes uważa, że dziewczyna jest lalunią, która nigdy nie nauczy się walczyć. Niemiłe docinki są u tej dwójki na porządku dziennym. Niestety nic nie potoczy się po myśli Rachel, gdy tylko jej starzy koledzy z bezlitosnego klubu Czarnych Węży, postanowią nie pozwolić jej tak łatwo o sobie zapomnieć. ------------ Opowiadanie napisałam sama. Wszelkie podobieństwo do innych prac jest przypadkowe. Proszę o przestrzeganie praw autorskich.

Jeden odpisany sms a tyle zmienia. Clarissa niebyła świadoma niebezpieczeństwa jakie niosło za sobą odpisanie na sms'a od nieznajomego. Zapraszam do przeczytania. Okładkę zrobiła WiktoriaBelke #86 miejsce w Romans - 07.10.2016r. #49 miejsce w Romans - 09.10.2016r. #44 miejsce w Romans - 23.10.2016r.

On czai się nocą. On zagląda przez Twoje okno, gdy śpisz. Twój najgorszy koszmar pojawia się naprawdę. ------------ Fanfiction autorstwa JanosGal - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dostępny rozdział, reszta usunięta ze względu na planowane wydanie. Rozdział w wersji surowej/przed poprawkami. Amy próbuje ułożyć sobie życie na nowo i gdy już wszystko idzie ku lepszemu, los na jej drodze znów stawia Barry'ego. Chłopak jest do niej wrogo nastawiony, choć przecież to raczej ona powinna mieć do niego żal. A co jeśli komuś bardzo zależy na tym, by wyalienowana rysowniczka i wytatuowany skater nie pałali do siebie uczuciem? Jedno jest pewne - ona i on są na siebie skazani, a podbramkowe sytuacje i tajemnice mnożą się jak ślimaki po deszczu. "Bo tak właśnie jest. To właśnie teraz robię. Ktoś musi to robić. Piekarze pieką chleb, dziwki dają dupy, a ja ratuję ślimaki. I świat się jakoś kręci." * Opowiadanie to ciąg dalszy historii Amy i Barrego. Jeśli chcesz cokolwiek z tego rozumieć, przeczytaj Destroy Me. Będzie mi bardzo miło😊 Ślimak nie zapomina. Może wybaczyć, ale nigdy nie zapomni o przeszłości. Każde draśnięcie, każda rana, zostawiają ślad na jego skorupie, która robi się coraz grubsza i grubsza. Im częściej się w niej chowasz, tym rzadziej chcesz ją opuszczać. Słońce mogłoby dla ciebie nie istnieć. Udajesz przed innymi, zgrywasz twardziela i w gruncie rzeczy, zaczynasz wmawiać sobie, że nie potrzebujesz nikogo do szczęścia. - Mogliby o mnie zapomnieć. To byłoby takie wygodne.- mruczysz do siebie, kuląc się w swojej ciemnej kryjówce. Pamiętaj tylko o jednym- ślimak zostawia za sobą śluz. Ślad. Po którym ktoś, komu na zależy, trafi i pewnego dnia zapuka do twojego ślimaczego domku. A wtedy co zrobisz? Będziesz mieć jaja żeby wyjść i zmierzyć się z przeszłością? Odwagi, oślizły przyjacielu! Przeszłość to nowy początek. OPOWIADANIE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH.

"Taka piękna dziewczyna, sama w nocy w parku?" Kylie myślała, że ten sms to przypadek, jednak kiedy pojawiły się kolejne zrozumiała, że w życiu nic nie dzieje się przez przypadek. Kim jest osoba, która obserwuje dziewczynę? Co od niej chce? Zwiastun: https://www.youtube.com/watch?v=AfE4O6DUEMk&feature=youtu.be #64 w fanfiction 17.06.2016 #61 w fanfiction 19.10.2016 #53 w fanfiction 23.11.2016

Spotkałem cię tak przypadkiem kochanie i nie rozumiem dlaczego wciąż z nim jesteś. Dlaczego pozwalasz, by rozsiewał na twojej delikatnej skórze kolejne siniaki i zadrapania? Czy nie widzisz, że jestem? Czy nie widzisz, że ze mną byłoby ci lepiej? Spotkałam cię przypadkiem i nie rozumiem dlaczego wciąż chcesz mi pomóc. Dlaczego nie widzisz, że nie mogę powiedzieć ci prawdy choć niczego innego nie pragnę? Czy nie widzisz, że nie mam wyboru? Myślisz, że nie wiem, że z tobą byłoby mi lepiej?

,,Za siedmioma galeriami, za siedmioma przystankami mieszkała księżniczka, która zamiast latać po imprezach i gubić pantofle... Zapierdzielała codziennie rano dwa kilometry na trening!!!'' Nicky odkąd skończyła dwanaście lat nie odpuszcza żadnego treningu ani żadnej okazji by stać się lepszą zawodniczką, o ile tak się w ogóle da. Jest kapitanem drużyny w klubie do którego należy i gra na swojej wymarzonej pozycji: Atak! Ale co się stanie kiedy jeden jej błąd odwróci losy całego meczu? Przegrana i upokorzona dziewczyna udaje się do Willa-kapitana męskiej drużyny i byłego jej przyjaciółki do którego w dodatku kiedyś coś czuła, ale czy chłopak zechce być jej osobistym trenerem i czy jej dawne uczucia nie odżyją ?

-Nie przywitasz się ze swoim ulubionym mężczyzną? -Gdybyś jeszcze nim był.- parsknęłam, a następnie dałam mu całusa w policzek. -Liczyłem na szybki numerek na tylnych siedzeniach, kochanie.- Nathan ułożył usta w dzióbek. -Przeliczyłeś się Thomson.- burknęłam, pokazując mu język. -Też Cię lubię, Kate.- posłał mi uśmieszek, a następnie wzrokiem wrócił do drogi. Zapraszam na Bad Friends😘 Zakończone!! 27.12.2016 #16 miejsce w Romans.

Kiedy leniwa i sarkastyczna Carter wraz z rodzicami przeprowadza się do małego miasteczka w Kalifornii, jej życie zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. Dziewczyna, która do tej pory była nauczana w domu, musi po raz pierwszy stawić czoła prawdziwej szkole i to na najgorszym jej etapie - liceum. ✔ wulgaryzmy ✔ sceny erotyczne ✔ sceny 16+ Uwaga: Ta historia jest kontynuacją serii opowiadań, do której na chwilę obecną należy część pierwsza "you have a boyfriend anyway" i zawiera odniesienia do postaci i wydarzeń w niej zawartych. Znajomość poprzedniej części nie jest wymagana przed przeczytaniem "I don't need a boyfriend anyway". Okładka: @psychopaths_sister

"-Motocykl to znak, że jego posiadacz nie utonął w szarości życia. Ile razy słyszałam: Po co Ci motocykl? Zabijesz się! Wariatka! A i tak nie zrezygnowałam, bo nie można zrezygnować z tego, co się kocha. Rozumiesz? -Tak, rozumiem." Okładkę wykonała: @anaemia.