"Kız Hayat Annenler gelecek mi yarın ki düğüne?" Ay yoksa... Alp evleniyor da benim mi haberim yoktu? "Kimin düğünü abla?" diye sordum, tereddütlü çıkan sesime içimden küfür ederek. Eşarbının alnını düzeltip güldü babaannemin eski kiracısı olduğunu hatırladığım maviş gözlü teyzem. "Kız kimin olacak, Alp'lerin işte." Ay durun! "Kız Fatoş! Yan-" diye konuştuğumda cümlesini kesen Fatoş ablanın yanındaki kadın oldu. "Kız bu Cihangir değil mi?" Kimi diyordu bunlar? Başımı çevirirken düştüğüm için ağrıyan boynumla dudaklarımdan 'ah' nidası çıksa da kim olduğuna bakmadan da bilirdim de geri kalamazdım işte. Abimin biricik arkadaşı Cihangir'i diyorlardı. "O, o. Baksana nasıl boylu poslu gız!" Kucağında torununu gezdiren bakkalın karısı Nuran abla sözlerini sürdürdü. "Öyle öyle. Pek bi' çalışkan maşallah. İdeal koca adayı işte!" Adamın uzun boyundan olsa gerek sesinden, nefesinden önce, hakkında çıkan laflar önden geliyordu. Erkek olmasına rağmen çizilmiş gibi bir yüze sahipti. Hani derler ya Allah özene bözene yaratmış diye. Vallahi öyleydi. Kalem gibi çizilmiş biçimli olan kavisli kaşları, birbirine tam ölçülü ne kalın ne ince dudaklarıyla dergilerden çıkmış gibi havası vardı. ... Ağaç kabuğu ailesine hoş geldin değerli okuyucu umarım keyifle okursun🏵️

Siz: Bizimkilere 'ona söyleyin davasını geri çeksin' demişsin çekmiyorum davamı falan Yunan Tanrım: Ne? Yunan Tanrım: Ne davası? Siz: Sana açtığım gönül davası bebeğim 😉

Lüks ve ihtişam içinde büyüyen Melek, babasına meydan okumasının ardından kendini Karadeniz'in bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken bulduğunda kaderin ona sarsıcı bir sürprizi vardır. Yıllar önce acımasızca reddettiği silik ve sessiz bir genç olan Tahir'in şimdi karşısında Fırtına lakabıyla dağları kasıp kavuran bir yüzbaşı olarak durması tüm dengeleri alt üst eder. Yıkım Timi'nin karizmatik ve disiplinli komutanının gözleri Melek'in hatırladığından çok uzakta, buz gibi keskin ve acımasızdır. Aralarındaki çatışma kısa sürede alev alarak, yerini inkâr edilmesi imkânsız bir çekime bırakırken Karadeniz'in hırçın dalgaları, sert rüzgârları ve samimi insanlarıyla sınandığı bu yeni düzen; onun için hem gülümsetecek bir savruluş hem de yüreğinin hikâyesini Karadenizli bir adamla yazacağı bir yolculuğa dönüşecektir. Yürek mevzilerinde sipere yer yok be öğretmen hanım. Düştüğün an esirsin. Ben de esirim artık, Hem Karadenize hem bir çift ela göze...

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

Olivia Kadın Voleybol Takımı'nın pasörü Alvina Louisa Eroğlu'nun hayatı, maç dönüşü aldığı bir mesajla değişir. Alvina, mesajda kendisini sevdiğini söyleyen kişiyle ne yapacaktır? 🏐🏐🏐 ? : Bugünkü maçta bir kez daha ispatladın sihirli parmaklara sahip olduğunu... Tebrikler, Alvina. Harika iş çıkardın. Alvina : Teşekkürler ama rehberimdeki numaraları kaybettiğim için kim olduğunuzu çıkaramadım? ? : Numarası rehberde ekli olmayan birine yazılabilecek en klişe yalan bu, Avi. Daha özgün biri olduğunu sanıyordum. Alvina: Kimsin sen? ? : Kim olduğunu bilmeyen biriyim. Alvina: Bir şey sordum, insan gibi cevap verir misin? Rehberimde ekli olmadığın için aklınca intikam mı almaya çalışıyorsun? ? : İnsan gibi cevap verdiğimi sanıyordum oysaki. Her neyse... Ayrıca senden intikam alma gibi bir durumum olamaz, çünkü numaram bu zamana kadar rehberinde hiç ekli olmadı. Alvina: İyi, bundan sonra da olmayacak öyleyse. * ? adlı kişiyi engellediniz* ✨2022 Watty Ödülü Kazananı✨ 🏐 |11.10.2020| ~ |29.12.2020| 🏐

Çilek Alança Yıldırım mı demeliyim yoksa sen mi gerçek ismini açıklamak istersin Çilek Alança Saruhan? 17 yaşında tam bir neşe patlaması olan Çilek, ailesinin gerçek olmadığını ve küçük mahallesinden çıkıp Mardin'e gitmek zorunda olduğunu öğrenirse ne olur?

Tam hayattan vazgeçerken, Beni aşka inandır. mizah#1 (09.06.2019) texting#1 (18.06.2019) lise#1 (22.07.2019) anonim#1 (26.07.2019) macera#1 (02.12.2019) genelkurgu#1 (31.12.2019) gençkızedebiyatı#1(20.01.2020) kısahikâye#1(05.03.2020) gençkurgu#1(07.03.2020) romantik#1(16.05.2020) romantizm#1(28.05.2020) komik#1(30.05.2020) dostluk#1(25.06.2020) komedi#1 (05.12.2020) Başlama Tarihi: 16 Mayıs 2019💫 Bitirme Tarihi: 8 Eylül 2019💫 Kapak| missisbhikayeleri

''Bunu bana yaptığına inanamıyorum baba! Kendi öz kızını beş parasız başka bir şehre yolladığına inanamıyorum! Biraz olsun merhamet yok mu sende be adam!'' Yürüdüğü parkta artık ayakları ağrıdığı için bulduğu ilk banka oturmuştu. Etrafına baktığında parkta kimse yoktu ve bu hali oldukça korkunç gözüküyordu. Parka yakın olan yoldan birkaç arabanın asfaltta çıkardığı sesi duyuyordu. ''Varlığın içinde yokluk gösteriyorsun ya, alacağın olsun baba.'' Kollarını kendine sararken bulunduğu yerden korktuğunu fark etti, fakat gidecek başka yeri de yoktu. Yüzünü kollarının arasına gömerken bir yandan da dikkatle etrafı izliyordu. Her an bir yerden bir yaratık fırlayacakmış gibiydi. Sağ omzundan bir şeyin öne doğru geldiğini fark ettiğinde gözlerini kocaman açtı. ''Merhaba.''

fakeyimbro: Pizzaya hastasın ama galiba kıtlık çekiyorsun. fakeyimbro: Geçen gün seni okulun arka bahçesindeki çamı yerken gördüm. fakeyimbro: İnek gibi geviş getirerek yiyordun. fakeyimbro: Hatta cebinden çıkardığın kürdan ile dişini bile temizledin. fakeyimbro: Beni de bir gün böyle yer misin ? ---- Başlama tarihi: 08.07.2020

"Gerçekten sevebilir misin beni?" dedim, vereceği cevaptan korkarak. Tüm içtenliği ve merhametiyle gözlerimin içine baktı. Ellerini yanaklarıma koydu. "Bütün ömrümü, kalbimi yollarına serebilecek kadar çok severim seni. Yeter ki kaçma benden, yaşanmamışlarımızı beraber yaşayalım. Birbirimizdeki yaralara yâr olalım." Dudaklarımda hissettiğim sıcaklıkla artık ben de bırakmıştım kendimi kollarına. Bırakma beni Komutan.