"O da mutlu değil bu halinden. Sen onun yerinde olsan mutlu olabilecek miydin?" Annem derin bir iç çekti. "Tabii ki mutlu olmazdım. Metin... Ben diyorum ki; bir yardımcı tutalım. Böyle engellilerle ilgilenen kişiler var ya... İlgilenir, ilaçlarını verir. Hem ben de artık dinlenir, biraz kendime bakarım." Boğazıma yutkunamayacağım bir yumru oturmuştu. Sandalyeyi hareket ettirip yanlarına doğru sürdüğümde çıkan seslerden sonra bana baktılar. "Madem bu kadar fazla geliyorum koyun beni kapının önüne! Ne gerek var bir yardımcıya para ödemeye!" Annem ayağa kalkarak yanıma doğru yürümeye başladı. Her gün olduğu gibi yine bir tartışmanın fitili ateşlenmeye hazırlanıyordu. ☆ °Kapak için Wattpad Üçüzlerin Kapak Sayfası'na teşekkürler... Mahkum diye nitelendirdiği bedenini hapsetmişti bir odaya. Hem bedenini, hem özgürlüğünü... Koskoca 3 yılı gitmişti birden ellerinden. Şimdi yalnız, öfkeli, mutsuz bir adam. Kime dokunsa ateş, çığ... Özgürlük bedende değil, ruhtaydı. Özgürlük bedende değil, yürekteydi. Özgürlük bedende değil, zihindeydi. Peki sen?

◇Sen gökkuşağı peşinde koşan bir çocuktun, Ben karanlığa hapsolmuş bir mahkum. Kapkaranlık bir Dünya'da ancak içiniz uçsuz bucaksızsa uçabilirsiniz. Apaydınlık bir Dünya'da ise içiniz dipsiz bir kuyuysa düşmeniz yakındır. Renksiz bir hayatı boyalara bulayabilen Beril'di. Rengarenk bir hayatı iz kalmayıncaya dek silen ise Destroyer'dı. Kendi Dünyalarını ve hayatlarını kurtarmanın tek yolu da engelleri yıkıp birbirlerini gerçekten görmeleriydi. Beril'in görme engelli olması bir engeldi ' Ön yargı ' Kör İstanbul'un 'Destroyer' lakabını taşıması bir engeldi ' Haksızlık ' Katil Bir an önce engelleri yıkarsak belki de Dünya kurtulabilir ? "Gözler kalbin aynasıydı. Fakat onun gözlerinin olmaması, kalbinin olmayacağı anlamına gelmiyordu." - @egilide Bu güzel katkısı için teşekkür ederim. :) +Çelik Zırhtan Engeller -KÖR -DESTROYER -LEYA *Alıntı veya esinlenme değildir. @ABIHAYAT ile kurgulanmıştır: Teşekkür ederim. Kapağı yükleyip bana sürpriz yaptığı için de Betül'e teşekkür ederim.*

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

MUM OLMAK KOLAY DEĞİL KİTABININ DEVAMIDIR.

#Gençkurgu da 1. - 07.03.2017 Ölüm; dört harf, iki hece, içinde sayısız anlam ve acı besleyen, ne zaman, nerede, nasıl geleceği belli olmayan bir olay. Küçük yaşta gözlerinin önünde ailesi katledilen ve bu nedenle hayata siyah bakan Aras Karahanlı ile, çocukken annesini kaybeden ve babası tarafından terk edilen Eylül Avcı'nın yolları bir gece tesadüfen kesiştiğinde, ikisi de başlarına geleceklerden bihaberdi. Aşk, bazen hiç ummadık bir zamanda, olmayacak kişiyle doğar ve bütünleşir. Peki, ölümle bu kadar erken yaşta tanışmış iki genç insanın nasır tutmuş kalpleri, birbirine bağlanabilir mi?

" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

sendin benim gokyuzim gittin sabahim gecem ismin hecem oldu...

"Güzelim!" diye bağırdı tanıdık bir ses arkamdan. Oydu bu, herşeyim, canımın parçası, vanilya kokulum, ruhumu sevgisiyle dolduran insan, Güney gelmişti. Güzelim diyordu. Güzeliydim ben onun. Hızla arkamı döndüğümde 'gitme' diye yalvarırcasına bakıyordu. "Sana son kez sarılma şansım var mı?" dedi. Gözlerim dolmuştu. Böyle bakmaması gerekiyordu, çünkü bakışları bana 'gözlerini benden ayırma' dercesine bakıyordu. Canım yanıyordu. Onu böyle bırakmak, ruhumu acıtıyordu. "Seni böyle bırakamam Patron bozuntum," dedim ve ona doğru koşup kucağına atladım. Sımsıkı sarılıyordu, Sanki hiç bırakmayacakmış gibi. gözyaşlarımı serbest bıraktım. Ben hıçkırarak ağlarken kulağıma fısıldadı, "Gitme," dedi. Onunda canı yanıyordu, "kal benimle, gitme." dedi. Yavaşça geri çekildim ve, "Gitmek zorundayım," dedim sessizce. Ellerimi tuttu, "Zorunda değilsin Rüya'm benimle kal, istersen eskisi gibi olalım, sen bana patron bozuntusu de, ben seni sıkıştırıp sinirlendireyim yeter ki gitme" dedi. "Hoşçakal..