" Kuzey abi " dedim Sinirle güldü ve bana döndü tekrar " Hâlâ abi diyosun beren " dedi sinirle " Dilim sür-" sözümü kesti " Koray a söylerken hiç dilin sürşmüyo" dedi

Ben Gece, bu hayatta tek başına mücadele etmeyi öğrenen kimsesiz ve kimsesizler yurdunda büyüyen gece. Bir gece vakti, zifiri karanlıkta ve dolunay varken bulmuşlar beni. Üzerimde sadece adım olan Gece yazıyormuş. Bu hayatta tek başına olman imkânsız en azından arkadaşın vardır diyorsanız, o da yok. Çünkü ben arkadaş edinmem. Neden diye soracaksınız. Haklısınız da. Ama çocukken arkadaşlarım ya beni unutup gitti (unutmam dedikleri halde) ya da onlarla paylaştıklarımı başka arkadaşlarıyla alay konusu ettiler ve daha birçok şey. O yüzden arkadaş edinmem gerek yok. Hayattan öğrendiğim bir şey varsa o da kimseye güvenmemek. Tek başımayım ve rahatım. Hala yurtta mısın derseniz. Hayır. Reşit olalı iki yıl oluyor. Nasıl para kazanıp kendine bakıyorsun derseniz de, bir grubun solistiyim. Her gece farklı kulüplerde sahneye çıkıyoruz. Aldığımız ücrette kendime bakmama yetiyor. Ama size asıl hayatımı anlatacağım çünkü bu zamana kadar ki sadece bir ön gösterim bile değilmiş. Asıl hikayem bir kaza ile başladı. Nasıl mı? Şöyle:

© Tüm hakları saklıdır Bazen sadece onun sende bıraktığı izleri özlersin, her şarkıda ayrı bir hatıra saklıdır sanki; istesen de silemezsin...