Meğer ateşli bi hastalıkmış hayat. Ne zaman unutur gibi olsam olmuyor, unutmak istediğim her şeyin tam ortasında buluyorum kendimi. Şuraya bi cümle koydum. Bırak,acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun.

Duymak, okumak, anlamak, hissetmek isteyenlere...