"O gözlerinden bir kere öpsem dudaklarımda bir orman filizlenir." 🏹 ° Tahir valizini bırakarak arkasını döndü ve bana sarıldı. "Geri geleceğim, ağlama ama." dedi yüzümü avuçlarının arasına alarak. "Ne zaman bitecek bu Tahir? Her kavuşmamızın sonunda ayrılık oluyor." "Bitecek, biraz daha sabretmemiz lazım." "Ya sabredemezsek?" "O zaman alırım seni nikâhıma." dedi gülerek. Buruk bir kahkaha attım. "Seni çok seviyorum bal." diyerek kollarımı sardım ve boynuna küçük bir öpücük bıraktım. "Bende seni çok seviyorum." dedi saçlarımı öperken. ° "Sana söz veriyorum ben gitmeyeceğim Nefes. Biliyorum, annenle babanın yerini tutamam. Ama hep hayatında olacağım kilometrelerce, şehirlerce uzakta olsam bile." Elimi tutarak kalbinin üzerine koydu. "Senden gittiğim gün dursun." ° •Yayımlanma tarihi : 15.04.2019

Karadeniz'in dalgalarının vurduğu kıyılarda yaşamış bir sevgi hikayesi vardı onların. ~ulrem serisi #2 -- Ulaş, İrem'in yanağını okşarken mırıldandı. "Seni seviyorum." İrem bildiği ama yeni aldığı bu itirafla gülümsedi, onun da söyleme zamanı gelmişti. "Seni seviyorum." Ulaş'ın göğsünde duran ellerini genç adamın yanağına çıkardı ve az önce kavuştuğu dudaklara tekrar uzandı. --

Aramızda dağlar, yollar, yıllar var iken; beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş.. ~ulrem serisi #1 "Açıkçası ben aşkın bir tutku olduğunu düşüyorum, birini tanımadan da aşık olabilirsiniz; bazen sadece gözlerine bakmak, sesini işitmek bile aşık olmanızı sağlayabilir. Ama sevgi daha farklı, aşık olduğun insana sevgi beslemeyebilirsin mesela. Ya da sevdiğin birine aşık olman gerekmez. Fakat aşkın geçici, sevginin kalıcı olduğunu düşünüyorum." dedi İrem, Ulaş'ın cevabını merak ettiği için cümlesini bitirir bitirmez ona dönmüştü. "Halk arasında hep şey derler, yıllar geçtikçe aşk yerini sevgiye bırakır. Bu konuda az çok katılıyorum eşime ama aşkın sadece tutkudan ibaret olduğunu düşünmüyorum. Aşk; sevgiyi, heyecanı, üzüntüyü, öfkeyi ve sayamayacağım kadar duyguyu barındıran bir şey bana göre. Alışık olunmayan bir his aşk."

O herkesten farklıydı, şimdi herkesin içinde kayboldu. Çevrendekilerle yapayalnız... Tutunamayanları 9 kez, suç ve cezayı 12 kez okudum. Benim adım mı... önemli değil... kodlayın. Yozgat, Ankara, Lüleburgaz, Niğde, Iğdır, Zonguldak. Kod: Yalnız.

Gece bütün dünyayı örterken bütün çığlıkları bastırırken, Güneş dünyayı aydınlatıp bastırılmış bütün çığlıkları açığa çıkarmak istercesine aydınlık saçardı. Karanlık ile Çiçek birleşse hangisi ölürdü? Hangisi diğerini yaşatırdı? Gece sessiz olduğu için suçlu sayılır mıydı? Adam Geceydi; karanlıktan, dünyadaki büyük sırları temsil eden yıldızlardan ve bütün yalanların yancısı ayı öterdi. Kadın Güneşti; aydınlıktan sorumluydu. ışık saçar çığlıkları duyulmayan her insanın sesi olmak için sesinden olmaya razıydı.

Aralarında Kilometreler Vardı Fakat Kalpleri Bir Atıyordu... -İki ayrı dünyada yaşıyorduk biz. Ben karanlık tarafta sen aydınlık tarafta bir araya gelmemiz zordu. Hemde çok zordu. +Ama geldik. Kader yollarımızı bir kez birleştirdi sen pes eder misin? -Etmem. Sen eder misin? +'Ben pes ettim' bile desen ben bırakmam ona göre... (Kadın kıkırdadı. Gözleri dolu dolu aklındaki soruyu sordu) -Tahir... Biz Şimdi Ayrı Şehirlerde Büyüdük Ya Adam merakla +Eeee. Dedi. -Bir Gün Senin Memleketinde Beni Kabul Eder Mi? Diye sordu kız (Sorunun cevabı kocaman bir tebessümdü. Yürekten bir tebessüm.)

"Ve siyahtan daha karanlık renkle tanıştım o an. Yenilmişlik rengi." Bir bebek doğar, ağlar. Karnı acıkır, ağlar. Altına yapar, ağlar. Annesini özler, babasını özler ağlar. Korkar, canı yanar, ağlar. Ben de çok ağladım. Bu gece ben de çok ağladım. Kimse gözyaşlarımı görmese de ben de çok ağladım. Ağzımdan çıkamayan kelimeler gözlerimden yaş olarak dökülüyordu. Konuşamıyordum, elimi kıpırdatamıyordum, oysa ağlıyordum. Bir şeye birilerine ihtiyacım vardı... Ağlarsam her şey düzelecekmişçesine ağlıyordum. Gözlerim kararırken duyduğum son cümleler Tahir'in yakarışlarıydı, özür dileyişleriydi, bağırışlarıydı... Oysa ben ondan özür dilemek istiyordum. Onun hayatına girdiğim için, ona lanetli bir şekilde baktığım için, onu güldürdüğüm için, kolları arasında boylu boyunca yattığım için, onun bana aldığı ve bana zorla giydirdiği gelinliğinin kanlar içinde kaldığı için ondan özür dilemek istiyordum. "Sen bunları hak etmedin Tahir!" demek istiyordum, dudaklarım aralanmadı. "Yalvarırım özür dileme!" demek istedim ağzım açılmadı. "Tahir, lütfen ağlama!" demek istedim, nefes alamadım. Nefes Kaleli nefes alamadı...

Kural 1 : Pantolon yasak, ailenin geleneksel kıyafetleri giyilecek Kural 2 : kız kısmı oturaklı olur kocasının, erkeğin işine karışmaz Kurak 3 : Kocadan izinsiz dışarıya adım atılmayacak Kural 4 : Kadın çalışamaz evde temizlik yapar Kural 5 : Kuma gelirse gelin buna sesini çıkarmayacak Cehalet çukuruna düşen kadınları ancak bir kadın kurtarabilir ve buna da kadın gücü denir. Bu çukur bir gün çiçek bahçesi gibi olacaksa yüreği güzel kadınların sayesinde olacaktır...

Bundan çoook uzun yıllar önce, buralardan çok uzak topraklarda solukbenizlilerin herşeyi yok etmeye yemin ettiği topraklarda mavi tüylü bir geyik yaşarmış.Mavi tüylü geyik çok yalnızmış. Kimsesi yokmuş. Sevginin nasıl birşey olduğunu bilmiyormuş. Tek bildiği sevginin zarar vermeyen birşey olduğuymuş. Bu Mavi Tüylü Geyik bir gün kendisinden nefret eden bir solukbenizli tarafından yakalanıp kendisini sevdiğini iddia eden başka bir solukbenizlinin kulesine kapatılmış. Bütün ay tenli kadınlara... @iremm3345 ve @miss_themis ortak kurgusudur :)

Sen Anlat Karadeniz'le ilgili aklımda kalan herşeyin ufak hayali sahneleri :)