Grant, Ian, Ashlund ve Madysyn, bir şarkı yarışmasında tanışmış dört iyi dosttur. Hayatlarına sarkıcılıka devam eden arkadaşlar, Uzun zaman sonra bir turnede bir araya gelirler. Turnede, birkaç ülkede konser vermenin ardından Çin'de buluşacak ve birlikte bir konser vereceklerdir. Birlikte verdikleri konser ardından Grant'in Çin'de yaşayan çocukluk arkadaşı Johnny, ve kardeşi Laura ile buluşacaklardır. Çin'i arkadaşlarına tanıtmak isteyen Johnny, arkadaşlarını "Intihar Ormanı" diye bilinen Aokigahara Ormanı'na götürür. Sırlarıyla bilinen Aokigahara'da kaybolan arkadaşlar ormandan çıkmaya çalışır ken Aokigahara'nın sırları ortaya çıkar, Grant'in abisi Harry, Ahlund'un ablası Alexandra ve Ian'ın abisi Peter onları aramaya başlar ve macera başlar...

Genç adam gözlerini elini bir süredir gezdirdiği fanusta sabitledi. Ve sonunda aradığını bulamayıp usulca arkasını döndü. "Fanus, fanus neden boş?" Öyleya boş değildi aslında. Bir kaç tane renkli taş ve plastik bitkilerle bezenmişti. Yarısından çoğunu aşan suyuda hesaba katarsak hiç boş sayılmazdı. Lakin insanlar, aradıkları şeyi bulamayınca aradıkları yerde boş gelirdi. Genç kız bir süre sessizliğe sığındı, sessizliği saniyeler kovaladı. En sonunda söyleyeceği cümlenin tereddütünü bir kenara fırlatıp ağzını araladı. "Biliyormusun" Bu kısık sesin adama ulaşıp ulaşamadığından bile emin değildi ardından gözlerini adamdan ayırıp fanusa değdirdi. "Balığımız öldü fakat ben hala yaşıyormuş gibi hissediyorum." Adam kıza doğru bir kaç adım atıp tam önünde dikildi. Ellerini hızlıca saçlarına götürüp onları aceleyle arkaya doğru iteledi. Tabi kabullenip arkaya düşen saçlara inat bir tutamı da alnını süslemişti.Umursamadı, umursayacak vakti yoktu çünkü söyleyeceklerini şimdi söyleyemezse birdaha söyleyemeyeceğine emindi. "Biliyormusun" diye mırıldandı kızın kulağına doğru kafasını eğerken. Sanki duymasından emin olmak istiyordu. "Bende ölüydüm ama bugün yaşıyormuş gibi hissediyorum" Genç kız gülümsedi. Genç adam gülümsedi. Gülümsemeler hiç bitmeyecek sandı ikiside yada o anlık kendilerini kandırdılar. Zira bu dünya sizi üzmeden duramazdı. Üzgünken gülmek de pek akıl işi değil, olmazdı. ☆ Kapak tasarımı: papatyabie

"Her şey o ince halatın ucunda sallanan soğuk bedenle başladı, sırlar onu takip etti ve gerçekler son mührü işledi."

Çatlak ve bir mafyanın trajikomik hikayesi. "Sen kimsiniz? "

"Vatan uğruna can verenlere saygıyla" 🇹🇷