Antonio Rafael Del Piero, Yasemin Aktaş'a birkaç haftalığına birlikte vakit geçirmeyi önerdiğinde, genç kadın sadece takılacaklarını, sonra da herkesin kendi yoluna gideceğini düşünmüştü. Ama öyle olmadı. Yasemin, Antonio'ya aşık olup, İtalyan bir milyonerin bebeğine hamile kaldı ve birden ikisinin de tüm hayatı tepetaklak oldu.

Neden tüm hikayelerde kadınlar güçsüz utangaçtı ? Neden sert olanlarda kötü insanlardı ? Ortası yok muydu ? Bir insan kötü soğuk olmadan güçlü olamaz mıydı ? Kendi ayaklarının üstünde duracak kadar güçlü insanlara eziyet etmeyecek kadar insandım. Bana vuran erkeğe aşık olmayacak kimsenin altında ezilmeyip tek başına yaşadığım bu şehirde insanların oyunlarına gelmeyecek kadar kurnazdım. Ben bir kadınım, Regli olduğum için utanmayan, kadınlığıma laf eden bir erkeğe siktiri çekecek kadar özgür olan, kendi parasını kendi kazanacak kadar ayakları üstünde kalabilen, dışarda çekinmeden yüksek sesle kahkaha atan, kendi hayatına kendi kararlarına sadece kendisi karışan bir kadındım. Geceleri şarap içer dans ederim, gökyüzüne bakar hayaller kurarım. Erkeklerle gezer sevişirim. Ben Hera Demir. Benim hikayeme hoşgeldiniz.

-Antik Tanrılar Serisi -1- Ra yalnızdı. Her zaman yalnız olmuştu. Hükmetmekle birlikte gelen yalnızlığa alışkın olsa da, artık eskisi gibi bu duygunun önüne geçememekteydi. Yalnızlık girdabı, göğsünün ortasından başlayarak, içinde git gide büyüyor ve ele geçirdiği her yeni parçasıyla birlikte onu hissizleştiriyordu. Ancak kaderin onun için bir planı vardı ve Güneş'in Efendisi, bundan habersizdi. Zeus, ona Apollon'un görüsünden bahsetmek için İtalya'ya davet ettiğinde, Ra bir kadınla karşılaştı. Isabella Roth, minyon görünüşlü kırılgan bir kadındı ve önemli bir detaya sahipti. Faniydi. Ra'nın aksine ölümü tatmakla lanetlenmişti. Fakat yine de o gece, ikisi arasında ufak bir kıvılcımın yanmasına engel olamamıştı. Isabella, Ra'nın yalnızlığını adım adım ihlal ederken, Güneş Tanrısı artık hem panteonunu, hem de hayatına beklenmedik bir şekilde dâhil olan faniyi de korumak zorundaydı. Ve gölgelerde gizlenen büyük bir tehdit, hızla onlara doğru gelirken kader ağlarını örmeye başlamıştı... ¤ ¤ ¤ Mitoloji İçinde #1 ¤ ¤ ¤ ©Tüm hakları saklıdır. Hiçbir şekilde iznim dışında paylaşılamaz, kopyalanamaz veya çalıntı olayı yapılamaz.

Hamza Mahir GÜMÜŞPALA Tanıdığınızı söyleyemem, henüz.

"Benden uzak dur... lütfen!" dedim ağlamaklı sesimle. Dudaklarındaki acı gülümsemem içimi burktu. Ama ondan korktuğum fikrini değiştirmiyordu. "Senden uzak durmak mı? Denemedim mi zannediyorsun?" dedi sert bir sesle. Gözlerinde acı vardı, bunu görebiliyordum. İlk defa duygu duvarlarını indirmişti. "Aşığım sana! Sana deli gibi aşığım" dedi bağırarak. "Seni her yerde görüyorum, kafamdan atamadığım tek şey sensin" Duyduklarım gerçek değildi, kafamı iki yana salladım, "İstemiyorum seni!" dedim ve birkaç adım geriledim. Duygu duvarı tekrar oluştu, en son gördüğüm şey kırgınlıktı. Soğuk ifadesi geri dönmüştü. Arkama bakmadan boş sokakta koşmaya başladım, nereye gittiğim hakkında bir fikrim yoktu. "Benden kaçamazsın!" dedi eğlenen sesiyle. Sesi boş sokakta yankılanırken koşmamı durdurdum ve hızlı bir şekilde nefes almaya çalıştım. Nefesimi düzenlediğimde doğruldum. Arkama hafifçe döndüm, yavaşça bana doğru geliyordu, yanındaki lamba bozuktu, ışık hafifçe titriyordu. Durdu, ayaklarını iki yana açtı ve ellerini cebine soktu. Yüzündeki yara izi daha belirgindi. Gözlerini kıstığını gördüm, "Kendini yorma, hangi deliğe saklanırsan saklan seni bulurum" bacaklarım kendiliğinden hareket etmeye başladı. Koştum, yorulmuştum ama yine de koştum. Dar bir sokağa girdim, önüme bakmasaydım duvara çarpacaktım. "Lanet-" diye mırıldandım. Sokak bomboştu. Duvara yapıştım, beni bulmaması için dua ediyordum. Ayak seslerini duyabiliyordum, buraya doğru geliyordu. Sokağın sonunu göremiyordum ama hızla oraya yürüdüm. Çıkmaz sokaktı. Arkamı dönecekken elleri belimi buldu. Vücudum kaskatı kesildi, sıcak nefesi kulağıma değiyordu. Yavaşça fısıldadı, "Ne kadar uğraşırsan uğraş, benden kaçamazsın! Gölgeden kaçamazsın"

HİKAYE KİTAP OLACAĞI İÇİN YAYINDAN KALDIRILMIŞTIR. Bana üç ay ver, sana cennetin kapılarını açayım. Bana üç ay ver, en karanlık fantezilerini gerçekleştireyim. Bana üç ay ver, dünya üzerindeki en güzel tatları sana sunayım. Üç ay... Bir kalbi paramparça etmek için yeterli bir süre...

Umut (Karin) SANCAKOĞLU ve Umut SANCAROĞLU... Bu iki güçlü insanın en büyük tesadüfleriydi isimleri... Umut Karin geçmişine sünger çekmiş geleceğini dişi ve tırnaklarıyla kazıyarak inşa etmiş bir psikologtu. Sahip olduğu tek ailesi iki dostuydu ve daha fazlasına ihtiyacı yoktu. Ona göre hayatına yeni insanları almayacak kadar duygusal anlamda yetersiz ve güçsüzdü. Onun için insanlar ikiye ayrılıyordu. Zihinsel sağlığı yerinde olanlar ve olmayanlar... Ta ki 'O' karşısına çıkana kadar... Ve tüm isteksizliğine, öfkesine, alevden duvarlarına rağmen adam zorla hayatına dahil oldu. Umut geçmişindeki iki yıllık boşluk ve sürekli üzerine binen panik atakları ile yaşamayı öğrenmiş bir adamdı. Çevresindeki insanların başka başka insanlar olduğunu söyleyen iç sesi, sürekli izleniyormuş hissiyatı ve tüm deliliklerini 'mükemmel kazanova' maskesinin altında hapsetmişti. Hayatında yeni birilerini alma isteği ve güvenme lüksüyatı yoktu. Ta ki 'O' tüm kargaşasıyla hayatına bodoslama dalana kadar... Ve kadının kapalı düzlemine girmeyi onun olmayı onunla olmayı her şeyden çok istedi! Tanrı kadını yarattı! Adam kadına güvendi! ------ "İkna kabileyeti arşa çıkmış süpürgesi eksik kalmış bir psikoloğa tutuldum! Yoksa gerçekten aklımı kaçırdım mı?" "Arsızlığının arkasında kendinden büyük sorunları olan hastama tutuldum! Hiç mi profesyonel değilim?" ------ Şiddet ögeleri içermektedir!!! BU HİKAYENİN HAKLARI ŞAHSIMA AİT OLUP; KOPYA EDİLMESİ VE İZİNSİZ YAYIMLANMASI KESİNLİKLE YASAK ve YASA DIŞIDIR.