Bir çatı altında toplanmış özel güçler, firar etmiş bir tanrıça... Hepsinin birbirinden ayrı hikayeleri var. Havalı çocuk; Ryuzaki, soğukkanlı tanrıça: Evangeline ve etrafına neşe saçan Kage'nin oluşturduğu Takım Eva'nın ve mensup oldukları klan Taiyo'nun başından geçenleri anlatan bir hikaye. Keyifli okumalar.

Kırık kalplerin sözleri

Gölgelerin içinde yaşamalıyım ben. Gölgelere mahkûm olmaya zorlanan bir bedenim, karanlığa ait olmak isteyen bir ruhum var. Hayatımsa yarım, adımın aksine nefessiz. Hayatın bana bir can borcu var ya da belki benim ödemem gereken bir bedeldi yıllar önceki. Yaşamama karşılık. Ben karanlığa ait olmak isteyen bir ruhum, her ne kadar aydınlıkla lanetlensem de. Ve ben, Nefes'im. Her ne kadar nefes aldığımı hissedemiyor olsam bile.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

Hiçlik... İsmi böyle olabilirdi buranın ama biz birbirimizi, birbirimize en fazla burada ait hissediyorduk... Kurallar yoktu, yasaklar yoktu, işlenmiş günahlar yoktu, melekler ve şeytanlar yoktu. Sadece biz vardık... Onun göremediğim, fakat varlığını her an hissedebildiğim kanatları vardı... Beni öldürmeye çalışanlar yoktu, sadece beni korumaya and içmiş meleğim vardı... Tenimde gezindiğini hissettiğim dudakları vardı... İçimi yakabilecek kadar mavi olan gözleri vardı... Sert ama bir o kadar da masum yüzü vardı. Büyük günahı işliyorduk, kitap bizi lanetlemişti ama biz... hiç bir günahımızı bu kadar çok sevmemiştik...