- Przypomina mi sen, którego nie pamiętam. Styczeń w Rosji. Szare niebo i ciemne chmury. Nagie drzewa przy zimnej, ponurej plaży. Skrzeczą mewy. Zdziczałe psy na podwórkach, a w starym mieszkaniu papierosy i zimna resztka pizzy. A w tym brzydka, brudna miłość i zapalniczki. *music that makes you feel like that there's more to life than an empty endless mall starts playing*

Aldona szukając mieszkania nie spodziewała się, że w Krakowie żyją osoby pokroju Apolonii. Nie myślała, że ktoś młodszy może ją tyle nauczyć. Nie zdawała sobie sprawy, że ona sama ma tyle do przekazania. czyli o: »architektce, która nie umie malować portretów, »studentce sztuki, która nie potrafi rysować budynków, »polonistce, która wódkę pochłania chętniej, niż wypracowania do oceny wszystkie trzy damy znalazły się w oku cyklonu, a jedyne, co mogły zobaczyć, to żółte niebo

- Nie śpię, spać ci nie daję, palę papierosy; na stole: budzik, chleb, dwie żółte chryzantemy... - Igor milknie na chwilę marszcząc nos. - Listopadowy wiatr za szybami krzyczy wniebogłosy, ja jestem niemy. 🎶Joep Beving - Midwayer

Skok Tarken ma dwadzieścia osiem lat, robota ze sztuczną inteligencją najstarszej generacji i talent do zawalania każdej roboty, którą zleci mu Organizacja Kosmiczna. Gdybyście jednak poprosili go, żeby sam siebie opisał, powiedziałby najprawdopodobniej, że ma piękną twarz.

"Oszukiwali siebie samych, wbijając sobie do głów, że nie są stworzeni do miłości. Że on, Historia, to przecież zimny drań, a ona, Matematyka, po prostu nie umie pozbyć się tego widma zauroczenia sprzed kilkuset lat." [antyt, 2k18]

bądźmy dziećmi raz jeszcze, zostawmy smutki i problemy na łące kwiatowej lub życie ssie, więc dam upust emocjom tutaj

Sam powiedz, kukuryku! Czyli cytując klasyk: 《Niegodziwe wiersze, godne rzucenia w ogień.》

Głupi poeci. Ich głupie kwiaty, Ich głupie, kamienne niby-kwiaty, Ich głupie, kwieciste wiersze. Tyle podduszającego zapachu kwiatów. Obrzydliwe i obrzydliwie głupie. Ale za to jakie piękne. ~ One Shot namalowany niechlujnie na kamieniu ~ Zwycięzca konkursy "Splątane Nici" [Zima 2017/2018] w kategorii opowiadanie Zwycięska praca w konkursie "Deliberacja" [2018/19] w kategorii powiew wiatru Opis napisała i zrobiła betę, moja cudowna przyjaciółka @rurzanopalca- Serdecznie Zapraszam♡ #212 w opowiadaniu 3.10.17.r ~ Nie wiem jak w ciągu 2 dni przeskoczyłam o 500 miejsc, ale naprawdę dziękuję *pisze dalej niewierząc* Śliczna okładka wykonana przez @RosesAndCorpse

Spotkanie w barze czasami przynosi więcej uczuć, niż można byłoby się tego spodziewać.

Życie z zaburzeniem osobowości typu borderline jest niczym lawirowanie na cienkiej linie zawieszonej nad przepaścią. Smutek, gniew, radość, strach, ustępują sobie nawzajem i nigdy nie wiem, co będę czuła za chwilę. Smutek, ponieważ wiem, że niszczę wszystko to, na czym najbardziej mi zależy. Gniew, który pulsuje w moim ciele. Radość, która pojawia się raz na jakiś czas. Strach przed odrzuceniem przez drugą osobę. Często, by kontrolować ból psychiczny jestem zdolna przekształcić go w ból fizyczny. Później wstydzę się tego, co zrobiłam. Jedynym sposobem na zakończenie tego wszystkiego jest przecięcie liny.