Selam, ismim Defne.. Ben 18 yaşında, konuşmayı çok seven bir kızım.. İzmir'liyim, büyük bir korefanı ve ARMY'im.! Annem Dilek, ablam Büşra ve eniştem Baran ile küçük çaplı bir evde yaşıyorum... Ha ablam dediğime bakmayın abi yokluğunu hissettirmez.! Odamın her yeri BTS'in posterleri ve korece yazılar ile dolu. Onlar için Korece bile öğrendim, onları anlayabilmek için neler yapmadım ki? 😃 Ve söylemişmiydim, ben normal bir kız değilim. 😉

UYARI: Hikayeyi okurken sakın henüz okumadığınız bölümlere bakmayın. Gizem/Gerilim olduğu için spoiler yiyebilirsiniz! Yetenekli olmak. Her defasında imrenilen bir olgu. Başınıza bela açacağını asla düşünmezsiniz; Öyledir ki yetenekli insan belaya rastlamaz. Aksine bunun bir deli saçması olduğunu düşünürsünüz. Ama bir kez daha düşünün. Zira genç bir kız olan Maya'ya göre hiç de öyle değil. Hele ki kızımız doğuştan telekinezi yapabiliyorsa, kendisini belanın, bildiğimiz belanın içinde bulması kaçınılmaz olacaktır. Düşmanı yakaladığını zannettiğin anda çember daha da genişler. *Her bölümde gizemin dozu artarken, entrikalar doruklara ulaşacak.*

Mavinin soğuğu temsil ettiği bu yalancı dünyada,mavi ateşin en sıcak ateş olduğundan bihaberdim. 'Madrugada' "Hm?" 'Şafak sökmeden önceki an,gece mi gündüz mü anlaşılmayan o an,portekizcede madrugada demek' Güldüm.En başta deli gibi itiraz edip mızmızlanan kendisi olmasına rağmen filmi benden daha dikkatli izlemişti.Filmdeki kızın sesini taklit edip ona bakarak tekrarladım. "Sabah mı akşam mı anlaşılmıyor,senin gibi.." Kısık sesli gülüşünü bahşedip,yine de gizlenerek başını önüne çevirdi,ardından güçlü ellerini başımın üstüne getirip saçlarımı bir çocuğunkini okşar gibi okşadı,bana seslendiğini bilebileceğim o duyguyla fısıldadı. 'Madrugada' *kapak: dlazaru.tumblr.com