Σου έχει τύχει ποτέ, να θες οπωσδήποτε να γνωρίσεις κάποιον; Να τον βλέπεις συχνά, αλλά να μην βρίσκεις το θάρρος να μιλήσεις; Να νιώθεις ένα περίεργο συναίσθημα, ότι μπορεί να ήσασταν κάποτε ζευγάρι, ίσως σε κάποια προηγούμενη ζωή; Αυτό ακριβώς παθαίνει η δεκαεφτάχρονη Αλίκη, η μικρότερη αδερφή του Νίκου, ο οποίος καταφέρνει και κάνει μια πρόσφατη γνωριμία με μια ενδιαφέρουσα κοπέλα...

Πολλές ιστορίες δεν ακούγονται ποτέ. Εγώ επέλεξα να ακουστούν. Σε αυτά τα μικρά κεφάλαια, κάθονται στη καρέκλα άνθρωποι και μας αφηγούνται τις ιστορίες τους. Άνθρωποι με ελαττώματα, πάθη, κακές στιγμές, γεμάτοι έρωτα ή μίσος, μόνοι, αποδιωγμένοι, τρελοί, άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά, δίνοντας μας την ευκαιρία να δούμε με τα δικά τους τα μάτια. Μονόλογοι,ο κάθε ένας με την δική του αξία.

Γραμμένο σαν παιδί δημοτικού, που παίρνει το πρώτο του μολύβι και μια στοίβα χαρτιά, φτιάχνει το ζεστό του κακάο και γράφει τα παράπονα που έχει αποκτήσει από αυτό τον κόσμο. Αποτελεί για εμένα ένα ασφαλές μέρος, όπου κάθομαι και με ξαναδιαβάζω μέσα στη ζεστή μου κουβέρτα, σκεπτόμενη όσα (μου) λέω.