Burası Voya gezegeni. Yıllardan 4080. Sanılanın aksine uçan araba ya da uzaylı yok. Onun yerine aşağıdaki maddeler var. Element kullanımı➡ Hava, su, toprak ve ateş kontrol edilebilir. Her insan sadece bir tanesini kontrol edebilir. İki farklı elementten insan evlenirse artık kadın kocasının elementini kullanır. Büyü kullanımı➡ Magich şehrine giden ve Magich sınırından çıkmayan herkes büyü yapabilir. Somut his➡ Cesur, zeki ve yardımsever özelliklerinden hangisi baskınsa o geliştirilir. Hepsini kullanabilen yoktur. Dinozor bağı➡ Somut hissi cesur olan herkesin dinozoru vardır. Periler➡ Dört farklı elementten prenseslerin neye ya da kime göre belli olmadığı bir şekilde seçilir. Voya➡ Dört elementi birden kullanabilen öldürmek istediği kisilerin rüyasına girip öleceğini söyleyip öldüren seçilmiş kişidir. © Tüm hakları saklıdır.

Hayata bembeyaz bir sayfa açmak ister çoğu zaman insan... Ama bir gün açtığınız bir sayfayı önceden bir başkasının kullandığını görseniz ne hissederdiniz? Sayfayı atlayıp hayatınıza devam mı edersiniz, yoksa sayfadakileri okumayı mı denersiniz??? 'Acemi Prenses' sayfayı okumaya kararlı görünüyor... **Kapak Tasarımı subisch adlı okuyucuma aittir! Kendisine kocaman teşekkürler.. :)

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.

Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.