Karanlık rüzgar saçlarımı sağa sola savururken ,boğazımdan bir hıçkırık daha koptu. Göz yaşlarım yağmura eşlik ediyordu bir adım daha attım ucsuz bucaksiz denize baktım. hırçın dalgalar Kayaları parçalarcasına vuruyordu. Uçurumun kenarindaydim Hayatım gözlerimin önünden geçerken su kısacık hayatımda ne büyük acılar cekmistim.Ne büyük yükler vardı sirtimda Ne derin kırgınlıklar vardi sol yanimda . Kollarımı açıp gökyüzüne bakarak. " bitti artık acılarım, yanlızlığım özgürüm "diye haykırdım ,gozlerimi kapattim ve kendimi uçurumdan aşağı bıraktım ,........

Hikaye Ege'de bir kasabanın lisesinde başlar. Eylül ve Ali Asaf'ın yolları yıllar sonra İstanbul'un en iyi hastanelerinben birinde tekrar kesişir. Beyin Cerrahı Eylül küçüklüğünde defalarca okul değiştirmiş, öğretmenlerin uğraşmak istemediği asi bir genç kızdır. Babası son kovulduğu okuldan alıp onı dövdüğü günde dahi bir tek göz yaşı dökmez başı dik bir kızdır. Neyse ki babaannesi ona yuvasını açmıştır. Ali Asaf başarılı bir doktorken İstnabul'da taşradaki bir okula öğretmen olarak gelmiştir. Yeteneklerini Eylül'e aktarıp onu başarılı bir cerrah yapar. Fakat Eylül'le aralarındaki duygunun çok geç farkına varır ve gitmesine izin verir. İki aşık yıllar sonra tekrar doktor olarak karşılaşır. Hayata 1 - 0 yenik başlasada öfkesi dışında hiç bir şeyi olmayan Eylül'ün hayata meydan okuma hikayesi anlatılır.

Havuzun dibine değen ayaklarımla yere oturdum. Bir anda beliren iki hayali gölgeye baktım. Burak ve Doğa'ya. Burak simsiyah bir şekilde sarmıştı mavi bedenimi. Yansımamın gözlerinde izlediğim korkuyla ürperdim. Siyah gölge hayali bedenimi tamamen sardı ve maviyi adeta yutup kendine kattı. Ne mavi ne de siyahtı oluşan kalıntı. Siyahın mavi tonuydu. Belkide en mavi tonu. Burak'ın gözlerinin rengiydi hızla bana doğru gelen renk. Dosdoğru kalbime çarptı. O an tamamen kanaat getirdim. Ölüm, bizim ulaşabileceğimiz tek zaferdi. Onun karanlığında yaşayamayacak kadar umut doluydum ben. Hayattım. Doğa'ydım. Maviydim. Yeniden doğmak için önce ölmeliydim. Bedenimi vahşice saran suyun o hoş tınısı ve ölen umutlarımın acı haykırışları kaybolurken can yakan bir sessizlik kapladı benliğimi. Gözlerim kapandı. Nefesim kesildi. Sustum... ***** ♡Başlangıç: 20.06. 2015 ♡

Kan her yerdeydi. Bu şekilde yitip gitmek istemiyordum. Sesler uğultu gibi gelirken Doruğun güçlü kolları beni sardı. Konuşuyordu, bir şeyler söylüyordu ama algım kapanmıştı. Elimi kaldırıp yanağını okşadım. Ellerimdeki kan ona da bulaşırken daha çok gülümsedim. Onu son nefesimi verirken bile seveceğimi söylerdim ve bunun bir gün gerçek olacağını bilmek içimde buruk bir tebessüme sebep olmuştu. Kan her yerdeydi. Kan; bir masalın başlangıcı diğerinin de sonu olmuştu. "Seni hep seveceğim" 🌞 Güneş durdu, Dünya param parça oldu. 🌍 İlk yayınlama tarihi : 25/05/2015