Boşluk Hissettiğim tek şey yalnızca koca bir boşluktu. Bir bedende iki kimlik. Kim buna boyun eğebilirdi ki.. Bahçe kapısının önünde dikilmiş sadece boşluğa bakıyor, boşluğu hissediyordum. Kabullenmeye çalıştığım şey her ne kadar doğama aykırı olsa da bunu yapmak zorundaydım. İyi bir gelecek ve hayalini kurduğum her şey için buna mecburdum. Yüzümün bembeyaz olduğunu hissedebiliyordum. Sanki kara deliğe doğru adım adım ilerliyordu gözlerim. Anında arkamı dönüp uzaklaşma isteğiyle dolsam da yapamıyordum. Yanımdan geçen onca insanın aksine buz gibi bir tavırla tepkisizdim. Ayaklarımın beni daha ne kadar ileriye götüreceğini bilmiyordum. Temennim bu günü bitirebilmekten yanaydı. Bitecek miydi gerçekten? Yitirmeden, taviz vermeden, kendim olarak bitirebilecek miydim bu günü? Ya kabullenecek ve bu bahçeden içeri girecektim yada ardıma bile bakmadan her şeye sırt çevirecektim. Sağ gözümden bir damla yaşın usulca yanaklarıma aktığını hissettim. İçim ağlama isteğiyle dolup taştığında her nedense yalnızca sağ gözümden yaş gelirdi. Bunun sebebini hep merak etsemde duygularımı tanımlarken bana ne kadar yardımcı olduğunu biliyordum. Yüreğimin en derininde hissettiğim bir acıda gözyaşlarım bana tercüman oluyordu. Aniden bir sesle irkildim.

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...