• Yıllardır aşık olduğum adam bir anda karşıma çıktı ve benimle evlenmek istediğini söyledi. Üstelik onu sevdiğimi bilmiyordu. Bu sadece bir anlaşmaydı. Peki gerçekten de sadece öyle miydi? ▪︎ "Söylesene Aran Sayhan, göründüğün gibi biri misin yoksa benim gibi yalan mısın?" ▪︎ "Söylesene Şura Sayhan, beni kandırabileceğini mi sandın?" • Yetişkin içerik içerir, rahatsız olanlar okumasın.

İhanet kategorisinde 1. Sırada Adam dehşetler içerisinde karısını izliyordu. Karısı kırdığı aynanın sivri bir parçasını almış. Boğazında tutuyordu... Bir an adam nefesinin kesildiğini zannetti, karşısındaki enkaz ona aitti... "İndir elindekini Leyla! Sonra pişman olacaksın" dedi adam. Oysa kadının en büyük pişmanlığı o'idi. Elinin tersiyle gözündeki yaşı sildi Leyla, bunca zaman döktüğü gözyaşlarına yenileri ekleniyordu, ve bu gözyaşlarına sebebiyet olan adam karşısında arsızca duruyordu. "Bak ben senin eserinim beni bu hale sen koydun. İçimde yaşamaya dair tek bir neden bırakmadın." "Leyla" dedi adam inleyerek. "Ben üzgünüm, böyle olsun istemedim. Leyla burukça gülümsedi, gözünden dökülen gözyaşını tekrar sildi. "Üzgünsün!" "Ama ben yapacağım hiç bir şey için üzgün değilim." "Bak elimdekine bunu ben tutuyorum. Ama sebebi sensin! Birazdan tüm acılarım son bulacak..." Adam karşısındaki kadının herşeyden vazgeçtiğini biliyordu. Yaptığı herşey için pişmandı. "Leyla pişmanım anla vazgeç, tamam yeniden başlayalım." "İndir o elindekini sana söz veriyorum, herşey daha güzel olacak." Leyla tekrardan güldü, herşey daha güzel olacak diyordu celladı. Zaten en büyük hatayı celladına aşık olarak yapmıştı. "Seninle olacak bir yaşamı istediğimi neden düşünüyorsun." Adam bir adım attı Leyla'ya doğru. Kadının dur diye bağıran sesi heryeri inletti. Ayşe, Aslı ve Fırat yukarı koştu, girdikleri odada Leyla'yı gördükleri şaşkınlıkla dona kaldılar. Gerçi zavallı kız çok bile dayanmıştı. "Leyla kan yerine geldin. Boşanamıyacağımızı sende biliyorsun. İndir o elindekini sakince konuşalım." Dedi adam bir umut, hayatında ilk defa bu kadar çok korkuyordu. Sevdiği kadın karşısında canından vazgeçmişt

Yektaa" diye bağırdı arkasından kadın. Arkasını döndü Yekta ağa ve gözlerini kadının gözleri ile buluşturdu. Konuşamadı. Karısı "Eğer şimdi gidersen seni asla affetmem" dedi kadın. Yekta burukça gülümsedi ve " Mutlu olmaya benim hakkım yok mu dedi?" işte kadın bu sizle bitti. "demek benimle mutlu değilmiş "diye fısıldadı. Sonra Yekta ağanın gözleri kadının kanında ki çocuklara kaydı ve yutkundu. Biri Umut"u diğeri ise Güneş"iydi. İkisininde gözyaşları aynı annelerinki gibi yanaklarını ıslatmıştı ama Yekta ağa kör oldu görmedi onların göz yaşlarını. Kızının haykırışlarına sağır etti kulaklarını. Daha üç yaşındaki çocuklarını umursamadan arkasını döndü ve gitti. Gitti ama pişman olacağını hesaba katmadı. Ve asıl pişmanlığı ise geri döndüğünde onları bıraktığı yerde bulamayınca başladı. 😢😢

"Yanlış anlamayın lütfen, bir anneye göre çok gençsiniz, bekar mısınız?" Kucağımda ki bebeğin bana ait olduğunu düşünmesine karşılık, utançla dudaklarımı birbirine bastırmıştım. "Aslında bakarsanız-" Yanlış anlaşılmayı açığa kavuşturacakken, belime sarılan kol bana mani olmuş ve aşinası olduğum o ses varlığını belli etmişti. Gözlerim, yanımda beliren Cihangir'e kaydığında o hiç bana bakmadan karşımızdaki adamın omzuna sert olabilecek şekilde iki kere vurmuş ve ölüm bahşeden tehditvari bir sesle konuşmuştu. "Yok koçum, bekar değil..." Lacivert gözleri bir savaş habercisi gibi bana döndüğünde, varlığımı ahraz kılmak için yemin etmişti. "Kendisi adını söylerken, yanına soyadımı eklemeyi unuttu." ~Tüm hakları gözü kara, kalbi yara olanlarda saklıdır.