Sizden bir bebek isteniyor... Hem de 12 yaş sizden büyük bir adamdan... Cevabınız her ne olursa olsun hayatınız yokuşa hızlı adımlarla düşmeğe başlayacak... Soru basit... Yanıtlaması.... ZOR... Ya kendi hayatınızdan vazgeçecek.... Ya da canınızdan çok sevdiğiniz babanızın... Ama sorun soruda değildi. Soruyu olumlu cevapladığınız an size sadece bir şart sunuluyor... BEBEK ERKEK OLMAK ZORUNDA !!!

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

2 yıl boyunca lisede ezik olarak çağırılmak? Dışlanmak? Sevdiği çocuk tarafından okulun önünde rezil edilmek? Bir kız bunları nasıl taşıyabilir? Bence artık değişim zamanı! Bir de edilmiş intikam yemini... Peki gerçekten Mertcan Karahan'ı pişman edebilecek miydi? Ya siyah vardı ya beyaz, benim hayatımda griye yer yoktu. Ya mutsuzdum ya umutsuz. Ya aydınlıktım ya da tam karanlıktım. İşte ben buydum ya vardım ya da hiç yoktum...

Siz istedinizi anlatamazsın sadece yaşarsın. Biz yaşadık ve herkes yaşamalı. Bir kitabın muhteşemliğini anlatan kitaptır siz istediniz. Bir yazarın samimiyeti içtenliğidir sarı bal. En yakın fanlardır değişim ailesi ben anlatınca saçma gelebilir belki abarttın diyebilirsiniz ama yaşamadan o ailenin bir üyesi olmadan anlayamazsınız. 12.4 M'lik Watty kitabımızın 4000 kişilik facebook grubumuz var.Değişimci olmak isteyen ve kitabımızı okuyan herkese mutlaka facebook grubumuza davet ediyoruz.Aslında biz bir aileyiz.Kitabımızın yazarı olan SarıBal'a bu aileyi kurmuş olduğu için büşra ve feraya teşekkür ederiz.Sizleri daima seveceğiz.Eğer sende degisimciysen ne duruyorsun hala ?

#WattpaddeOkunmasıGerekenler1.Kitap

Emily dokumatik kısımda elini kaydırarak mesajı açtı. İki kız ilk defa gördükleri, ne olduğunu ayırt edemediği cisimle gözleri kocaman açılarak kala kaldı. Nicolas eliyle kavradığı erkekliğini çekerek genç kızlara atmıştı. Şaşkınca birbirlerine baktıktan sonra ilk konuşan Daphne oldu. "O-oha! Bu ne!" Emily kıkırdadı. "Bize penisini attı sanırım." Daphne iri gözlerini daha fazla açarak yutkunarak ekrana yaklaştı. "Vay canına. Kaç santim acaba?" Emily tekrar kıkırdadı. "Soralım." "Ah, siktir. Saçmalama Em." Emily umursamadan tuşların üzerinde parmaklarını gezdirdi. *Aletin kaç santim?* *On dokuz.* İki kız birbirine bakarak sırıttı. Ardından Nicolas'tan bir mesaj daha geldi. *Sende memelerini çek.* Daphne utanarak yanaklarını yellemeye başladı. "Bunu yapamayız." Emily gözlerini devirdi. "Saçmalama Daphne! Senelerdir cinsellikten habersiz olarak gezdik. Adımız rahibeye çıktı ne çabuk unuttun!" Daphne dudaklarını birbirine bastırarak sustu. Doğru okuldaki sürtükler onlarla dalga geçiyorlardı. "Yüce tanrım yapamam." Emily Daphne'nin gömlek düğmelerini açmaya başladı. Daphnenin gögüsleri onunkisinden biraz daha fazlaydı ve Nicolas ı büyülemeleri lazımdı. Daphne'nin itirazlarını dinlemeden göğüslerini uçları gözükecek şekilde sütyeninin üzerinden çıkartıp telefonunun kamerasını açtı. "Suratımı gösterme Em." Dedi Daphne mırıldayarak. Fazlasıyla üzgündü. "Tabi ki suratını göstermeyeceğim!" Daphne'nin suratı gözükmeyecek şekilde göğüslerini çekip Nicolas'a attı. Kısa bir an sonra Nicolas'tan tekrar cevap gelince bu seferki görev, iki bakireyi fazlasıyla zorlayacaktı. *Vajinanı görmek istiyorum. Tek parmağın içerideyken..*

Raflarda

Gizli bir şey yapıyordum ve korkuyordum. Ne kadar tedbirli olursam olayım dışarıda hep kötü bir şeyler olacakmış gibi geliyordu. Yolları kapatacak, haberleşmeyi engelleyecek bir doğal afet gibi, 5.6 şiddetinde yaşanacak bir deprem gibi, ani bir darbeyle sokağa çıkma yasağının ilan edilmesi gibi, abluka gibi, salgın hastalık sonucu karantina gibi, sonuçta beni burada mahsur bırakacak her şeyin ortaya çıkmasını sağlayacak bir neden gibi. Korkuyordum farklı bir şey yapmaktan ama bu korkunun beni ele geçirmesine engel olmalıydım. Güzel şeyler düşünürsem her şey güzel olabilirdi. O akşam boş vermek istiyordum. İşi, hayatı, her şeyi... Ama her şeyin yolunda olduğundan emin olarak boş vermek istiyordum.

"Ben, bana yasak olana dokundum. Bununla da yetinmeyip, cennetten çaldığım meleği kendi cehennemime atarak günahkâr oldum." Kadın, adamın siyah gözlerindeki karanlığa hapsolmamak için ne kadar dirense de aşk haindi. Ve bu duygu öyle güçlüydü ki, sinsice onu ele geçirip, ruhunu işgal ettiğinde efsunlanan kalbiyle tuzaklarla dolu bir hayata "evet" dedi. Adam için kadın, buz tutmuş yalnızlığına konan küçücük bir serçeydi. Önce kanatlarını kırdı acımadan, sonra kalbini çıkartıp avuçlarına aldı. Ama adamın hesaba katmadığı bir şey vardı. Ona sığınan küçük serçenin kalbi, kendi yarattığı cehenneminden daha sıcaktı. Geçmiş ve gelecek arasında sıkışıp kalmış, yeminleri bozduran bir aşk hikayesi...