Kusur. Sınırlarınızın çok ötesinde. ~01.01.2016~

13.08.2021 #hayvan 1. 20. 08. 2021 #korkutucu 1. 20. 08. 2021 #yaratıcı 1. 14. 09. 2021 #savunmasız 1. 04. 10. 2021 #zayıf 1. 11. 11. 2021 #asi 1. 25. 11. 2021 #yaratik -HİKAYE BAŞTAN DÜZENLENİYOR- "YARATIK MAFYA SERİSİ" 30.000 lira. Abim olacak adam beni 30.000 liraya başka bi adama satmıştı. Beni nasıl böyle değerlendirmişti? Tanımadığı bi adama beni nasıl satardı?! Hemde beni sattığı adam bi mafyaydı. Beni öldürürse diye hergün düşünüyordum. Sonuçta ben ilk öldürdüğü olmazdım. Ya öldürmekten daha kötü bir şey yapıp tecavüz ederse... Korkuyordum ondan. Benim için o adam falan değil, koca bi yaratıktı ve ben kalan hayatımın her saniyesinde ondan kurtulma çabalarımdan vazgeçmeyecektim. O Yaratık Mafya'yla yaşayamazdım! Başlama Tarihi : 11.10.2016 Bitiş Tarihi : 04. 11. 2020 Küfür ve şiddet içerir! Şimdiden rahatsız olacaklar, okumasın...

(Yakında bölümler düzenlenecektir. Yeni başlayacaksanız düzenlemeyi beklemeniz faydalı olur çünkü kurgu aynı kalsa da birçok bölüm baştan yazılıyor. Şu anda düzenlenmiş bölümlerin yayınlandığı tek yer benim wp kanalım, düzenlenme tamamlanınca buraya da yüklenecek. Yeni bölümler ise düzenlenmiş bölümler buraya yüklendikten sonra kaldığı yerden devam edecek.) ☼ ☾ Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

Bir doğum lekesi. Dört Zamancı. Ben sıradan biriydim. Hayatım boyunca büyük beklentilerim olmadı. Kalabalıkları sevmeyen, sessiz, kendi içine kapanık biriydim. En iyi arkadaşım Essie dışında neredeyse kimseyle konuşmazdım. Kitaplar dünyam, müzik ise sığınağımdı. Ama bir gecede hayatım altüst oldu. Artık zaman doğrusal değil. Günün 25. saatinde, çürümekte olan Kara Delik adlı paralel bir boyutta, başka kimsenin göremediği yaratıklarla savaşıyoruz. Gölgeden, kâbuslardan ve açlıktan doğmuş canavarlarla. Ve tüm bu karanlığın kalbinde açılmak için fısıldayan bir kapı. Ama o kapı açılırsa? Her şeyin sonu gelecek. Biz, Zamancılarız. Dört seçilmiş. Dört zincirle birbirine bağlanmış kader. Ve içimizden biri; dünyanın son umudu, ışığın kendisi. ********** HİKAYEM REKLAM PANOSU DEĞİLDİR. BOŞUNA YAZMAYIN SİLİYORUM. ☆ ZAMANCILAR ADINDAKİ İLK VE TEK HİKAYEDİR.

"Geçmişin izleri yüzünden sevgiye ve aşka inanmayan bir adamla en büyük hayali gerçek bir aşk yaşamak olan genç bir kızın,sırlarla dolu hikâyesi.'' Melisa, 17 yaşında bir lise öğrencisidir. Zorluğa dair hiçbir şey bilmeyen, bu yaşına dek el bebek gül bebek büyütülen, içinde kötülüğe dair hiçbir şey olmayan Melisa'nın hayatı sürekli ev ve okul arasında geçmektedir. Ta ki beklemediği bir anda, tesadüf eseri karşılaştığı bir adam tarafından hayatı tamamen değişene dek. Kendini en büyük hayalinin gerçek olacağı bir masalın içinde sanan Melisa, yaşadıklarının aslında bir rüya olduğunu çok geç olmadan fark edecektir. Ateş, 23 yaşında sert mizaçlı bir adamdır. Zoru çok iyi bilen, bu yaşına dek bir şeyleri kazanmak için çabalayan, dünya üzerinde sevgi diye bir kavramın olmadığına inanan soğukkanlı biridir. Kendi geçmişini unutmaya çalışıp yaşadığı izleri hafızasından silmeye çalışırken karşısına çıkan geveze bir kız tüm duygularını altüst eder. Birbirine bu denli zıt iki karakter. Onlar Ateş ve Su. Biri yakmak için var. Bir diğeri söndürmek için. Peki bu savaşı hangisi kazanacak? Ya da zoru başarıp, birlikte kazanabilecekler mi? "Sana en başında bana göre olmadığını söylemiştim ufaklık.''

Bir adam var; nefret dolu, hırs dolu, geçmişinin mahkumu yaşayan. Bir kadın var; hayat dolu, huzur dolu, sabır dolu geleceğine tutunarak yaşayan. Hayalleri ölmüş biri, hayalleri olan birine aşık olursa ne olurdu ki? ''Kapak tasarım busra_ari <3''

Yaşanan bütün o güzel anılar... Hala hepsinin hatrı duruyor hayatlarında. Peki yaşanan onca kötü şey? Birbirlerinin yanında olmaları, korumaları, sahiplenmeleri? Hiç bir şey boşa değil. Onlar unutulmamak için Güçler Okulu tarihine isimleri yazıldı, tıpkı aileleri gibi. Onların izinden giderken şimdi onların bile yaşamadığı bir şey yaşanacak? Hepsinin çektiği acıları ele alan bir film çekilecek ve başrolde onlar! Yaşanacak onca komik şey düşünülemez bile! Peki sadece komik şeyler mi? Sessizce, kendinizi kaptırarak okuyun ve filmin sonundaki anlamı bekleyin.

Sessizliği dinle Anlatacak çok şeyi var sana Belki seni sana anlatacak Belki de senin görmediklerini gösterecek sana Sus fazla konuşma Boşuna kafa yorma Giden yıllarına bak ve sus Sus ki dinleyebilesin sessizliği Sus ki göresin asıl benliğini Hiç düşündün mü sen Senin gördüğün sen benliğinde ki Sen misin? Çok konuştun şimdi susma zamanı Bazen susmaktır en iyisi Denize fısıldamaktır gerçeği Sırlarla gömülmektir toprağa Sessizlik okyonustur Sende okyanusta balık Sen sadece dinle Dedim ya onun sana anlatacak Çok şeyi var **** Milyonlarca yıl önce yarım kalan efsane denize ait olmasına rağmen okyanusa aşık olan Denizkızı Elizya... Ve günümüzde aynı efsane aynı başroller denizkızı prens için karaya çıkmadı ama denizden ayrılıp okyanusa aşık oldu. Sessiz kaldı. Aşkın bedelini ölümle süslenerek ödedi. Henüz o ne tam olarak Elizya ne de diğeri Okyanusun uçsuz bucaksız Özgür'ü... Kaderin bağladığı hayatlar. Ne bir adım ileri ne de geri olduğu yerde sayan aşk hikayesi. Elizya kelebek umudu ile hayata tutunmaya çalışıyor. Özgür'de uçsuz bucaksız okyanus özgürlüğü... 28.05.16

Başlama Tarihi: 27.10.16 Romantizm#4: 03.02.17 Hikayenin ilk bölümleri yıllar öncesine aittir. Gelişmemi izlemek istediğim için bu bölümlere dokunulmamıştır. Bir varmış bir yokmuş diye başlattı bir kadın masalı. Bir varmış bir yokmuş diye devam ettirdi ikinci kadın anlatılanları. İçerde bir yerde yalnızca beyni oluşan biri söz istedi üçüncü kadın olarak ve sonra devam etti ona söz vermeyen dördüncü kadın anlatılanlara. Altı, yedi, sekiz ve dokuz dedi birinci kadın buranın sahibi olarak ve sözü verdi dördüncü kadına. Dördüncü kadın tırmandı kelimeleri ta on dokuza kadar. Dokuz dedi, beni ürkütür ve verdi sözü beyni oluşan içerdeki kadına. Sözü aldı içerdeki kadın ve başlattı kimsenin anlatmaya cesaret edemediği o yaşanmışlıklara. Bir yerde durdu önce burası yirmi beş durağı olmuştu sonra devam etti anlatmaya. Yirmi altı dedi önce artık kolu çıkarken, Yirmi yedi dedi sonra bacakları annesinin karnını tekmelerken, Yirmi sekiz dedi midesi tüm yaşanacakları annesinden çeker alırken, Yirmi dokuz dedi dördüncü kadına nispet yapar gibi bir gür sesle, Otuz dedi çığlıklar, gözyaşları ve kanlı bir mücadele içinde, Ben üçleri seven bir efsaneyim, anlatılan masallarda sadece varmış denilen o kısımı severim ve otuz benim en iyi halim. Otuz sadece yaşayan yanım ve otuz oluşturur Anka diye adımı. Geriye baktığımda otuz ceset görürüm her birinin üzerinde bir tüy bırakarak. Ve masal sona yaklaşırken kazanmaz iyi olan kimse. Çünkü geriye sadece ben ve bıraktığım tüylerim kalır. Altında tek renkten oluşan kızıl bedenlerle.