Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

"Hadi ama daha bunu bile yapamazken nasıl 'biz' olacağız"dedi bir adım geri çekildi ve kafasını iki elinin arasına aldı. "Kızma bana.Öpüşme işini kankalar yapmaz bu yüzden garipsedim.Ayrıca sekiz yıldır bu hayali kuruyorum.Heycan bastı!!"deyip kollarımı boynuna doladım. --- Nasıl biliyor musunuz?Çok zor.Senin yanında olup başkalarının olması zor.Omzuna yatıp başka bi kız için ağlarken onu avutmak zor.Gözlerinin içine her baktığında ona bi daha AŞIK olmak zor.Yanındaki arkadaşlarına seni "kardeşim"diye tanıtırken "memnun oldum"demek zor.İşte en çok ta bu zor.O sana kardeşim derken senin onla evlilik hayalleri kurman can yakıcı,kalp kırıcı.--- ##KISACA SEVDİĞİN ADAMIN KANKAN OLMASI ZOR.