Eleana ve Mehmet, İmkansız bir aşkın ve imkansız zamanların masalı.

Kerem genç kızın boynunu koklayıp usulca fısıldadı "Bana öyle sıkı sarıl ki..." Gizem genç adama sıkıca sarılıp, yarım kalan cümleyi tamamladı "Kokun üstümde kalsın." İki gencin gözleri buluştuğunda tüm dünyanın sesleri susmuştu ve sadece bakışları söylüyordu aşkın şarkısını. Ne dudakları birleşti, ne bakışları birbirini terk etti. Öylece izlemek yetiyordu hissetmelerine. Ve sarılmak, en güzel sahiplenme jestiydi onların dilinde. Aşkı nasıl yaşayacaklarını öğrenirken rastladıkları yedi kelimeydi dillerine dolanan. Biri başlayınca diğerinin bitirdiği cümle ikisinin bir olma yolunu keşfedişlerinde ki yol haritalarıydı. Söylüyorlardı çünkü biri sarılmayı unutursa diğeri hatırlatmalıydı. Çünkü sarılmadan bir olunmazdı. Yorgun bedenleri sarılırken sendelediğinde, gülümsediler. Dile getirmeseler de bakışmak için çok geç bir saat olduğunu idrak edip merdivenlere yöneldiler. Yan yana yatağa uzandıklarında masum bir iyi geceler öpücüğü birleştirdi dudaklarını. Anlık mutlulukları kalplerine siper edip, sarılarak uyudular. Yarının neler getireceğini düşünmenin kimseye faydası yoktu, gün bu gündü ve hak ettiği gibi yaşanmalıydı.

📍Kitap olduğu için sadece ilk 5 bölüm yayımdadır...📍 ''Ölüm bizi ayırana dek Sude'm, sana yemin olsun ki asla bırakmam seni! Asla hayatından çıkmayacağım Sude'm. Bir gün ölürsem bile hep bir şekilde seninle olacağım, bedenim olmasa bile sana aşık ruhum hep yakınlarında olacak. Çünkü bedenler kaybolsa bile ruhlar birbirini severmiş, ben de seni öyle seviyorum işte Sude'm...'' ***** Büyük bir aşk, beklenmedik bir kayıp ve unutulmayan bir sevgiliye yazılan mektuplar. Bir aşk ne kadar güçlü olabilir? Bir insan öldüğü söylenilen bir adamın geri dönüşünü ne kadar süre bekleyebilir? Aşk mıdır bizi hayatta tutan yoksa koşulsuz bir sevgi midir ihtiyacımız olan?

Yokluğun, hiçliğin ve varoluşun başlangıcı o andı sanki. Belki kısa bir andı ama bana yaradılıştan beri bu anı bekliyormuşum gibi hissetirmişti. Kendimi paralel evrene geçmiş bu dünyadan soyutlanmış gibi hissediyordum. Koyulaşan yeşil gözlerindeki ateş beni bile yakıyordu. Ellerim titremeye ayaklarım boşalmaya başlamıştı, o kadar zor duruyordum ki ayakta, yaprak gibi ufak bir rüzgarla uçup gidebilirdim her an.

Cemre... O hep ateşe yürüyordu. Ateş'e... Ateş... Ateş ise hep başa sarıyordu. En başa... Cemre korkuyordu, Ateş'te yanıp köze dönmekten... Ateş ise alazlanıyor ve alazlıyordu aşkıyla. Bildiği tek şey buydu. Elinden ne daha azı ne daha fazlası geliyordu. Cemre ise her defasında aynı ateşte harlanmaktan geri durmuyordu, tüm korkularına rağmen. İkisi de başka şeylerin esiri olsa da hem yandılar, hem yaktılar. İlk önce alevlendiler, sonra köze döndüler. Hiç sönmediler. Sonra kader öyle bir rüzgar estirdi ki yeniden alevlendiler. Yazarın Notu: Bölüm günleri Pazartesi'dir. Bundan sonra her Pazartesi burada aksilikler olmazsa buluşacağız. Hikayenin belli bir kısmı çoktan yazıldığını da belirtmek isterim. Keyifli okumalar.