Podchodzę bliżej. Obserwuje mój każdy krok, kiedy zmierzam w jego stronę. Figlarnie przechyla głowę i uśmiecha się do siebie, jakby nagle przypomniał sobie świetny żart, który wcześniej ktoś mu opowiedział. Jego dołeczki hipnotyzują, są niebezpieczne. Zdecydowanie można się w nich zatracić. Kiedy stoję już tylko kilka kroków od niego, przygląda mi się badawczo, jakby oceniał, czy jestem warta jego czasu. Nagle podnosi się i bez słowa podaje mi rękę. Przygryzam wargę i waham się. W jego oczach pojawia się zniecierpliwienie i kiedy już ma się odwrócić, zbieram się na odwagę i podaję mu swoją. W jego oczach dostrzegam zaskoczenie, czyżby nie spodziewał się, że odwzajemnię gest?

Nowa szkoła, nowi znajomi, now miłość. Nowe życie. Ale czy aby na pewno nowe oznacza lepsze ? Jak dużo figli potrafi spłatać los w ciągu tak krótkiego czasu? Jak szybko się poddasz gdy twoje życie obraca się o 180 stopni każdego dnia ? Zapraszam ;3

Co by było, gdyby wrzucić wszystkie moje (i wasze) ulubione postacie do jednego domu?