Psikopatlık..manyaklık...delilik... Siz buna ne dersiniz diyin, ne kadar kötülerseniz kötüleyin bu iş bana zevk veriyor. Öldürmek!Acı çektire çektire öldürmek. Yaşamaması gerekenleri ait olduğu yere postalamak.İşte bu bana zevk veriyor.Herbir can alışımda ruhum tazeleniyor, yıkılmaz olduğumu hissettiriyor.Kurbanların son andaki yalvarış dolu çığlıkları beni doruklara çıkarıyor.Ve bu harika hissi her zaman hissetmek istiyorum.Sonsuza kadar yenilmez hissetmek istiyorum. Acımasız bir kızın değişimi...İmkansızlığın oluşumu... Not: Gençler ilk bölümü mezarına Tüküreceğim filmine benzetenler var.Biraz öldürüş tarzi benzese de kesinlikle farklilar.Birde Katniss adini görünce Açlık Oyunları fan hikayesi sanmayin.İsim hoş sadece.Sizi seviyorum <3

Keyifli Okumalar ... ABDULLAH Balkaş

Her an bir gizem. Bir insanın hayatı bukadar çabuk değişir mi? Hikayeyi okuyunca anlayacaksınız. Lily için yeni ve çok sıradışı bir hayat başlıyacak. Hergün sürükleyici maceraları olacak. Birini sevmeyi ve onu korumak için kendi canını vermeyi öğrenecek. Peki bu herkesi koruyacabileceği anlamınamı geliyor? Sevgi onun için bir güç haline geliyor. Bir Vampire aşık oluyor. Neler oluyor hep birlikte görelim.

Ben aşkı seven bir insanım o yüzden aşk sözlerini tercih ediyorum

4 kişiler,hem çok yakın arkadaşlar hemde sevgililer..Hiç bir yaz bu kadar kötü geçmemişti.. Tatile çıkan 4 dört genç dinlenmek için önlerine çıkan ilk otele girmişlerdir.Hiç bir otel bu kadar kötü değildir...

Cinayetçi Kız'ın devamı...

"O sesi sen de duydun mu?" Karanlık koridorda yönümü bulmak için duvarlardan yardım alırken korkuyla sormuştum bu soruyu. "Burası otel" demekle yetindi ,benim aksime fazla rahat davranıyordu "burada sesler olması fazlasıyla normal." Cevabı üzerine durdum "Bu otelin tek ziyaretçileri biziz Deamon, hatırlasana!?" Karanlık koridorda durmamla birlikte tüm ses kesilmişti. Bana sonsuz gibi gelen birkaç saniyeden sonra Deamon rahatsız edici bir gülümsemeyle cevap verdi "Görmüyor musun?" etrafı gösterdiği eli hiç durmadan titriyordu "herkes burada" gülmeye devam ediyordu "hepsi bizim için burada" gelip suratımı tuttu ve kafamı etrafa bakmam için yukarı kaldırdı, sonra büyük gülüşü aniden soldu "sadece biz yokuz." Usulca suratımı bıraktı ve koridorda uzaklaşırken defalarca kez tekrarladı "Sadece biz yokuz."

-Bırak .. beni diyebilmişti sadece ufak bir fısıltıyla ama bırakamazdı ki Poyraz onu , miniğini yeni bulmuşken bırakamazdı. -Yalvarırım bırak nolursun kimseye birşey söylemem lütfen _Bırakamam Almira bu eve alış artık bu evde benimle yaşayacaksın -Sen beni burada zorla tutamazsın bırak beni gidicem hem sen kimsin ki beni burda zorla tutuyosun _Ben Poyraz Demirhan ve sen benimsin. Hiç bir yere gidemezsin. (Tüm telif hakları Poyraz'ın kaslarında saklıdır.)