Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa... Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam... Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız... Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı'nın yarası, Seyithan'ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi... Hikaye şahsıma aittir. Herhangi bir mecrada çalınıp yayınlandığı takdirde yasal işlem başlatılacaktır.

Dere tepe aştık. Uzak diyarlara vardık. Bir kere öflemedi atıma yük oluyorsun demedi. Rızkını kurtla kuşla paylaştı. Oturduğumuz ağacın altında elime verdiği kuru ekmeği ısırdım. "Hırsız mısınız siz?" yüzü gerildi ama kızmadı. "Harama el uzatmam ben" elindeki ekmeği keyfi kaçmış şekilde bıraktı küçük mendilin üzerine. "Ama bize eşkıyalar adam öldürür hırsızlık yapar dediler. Sende eşkıyasın" göz bebekleri titredi. "Ben kimsenin namusuna malına mülküne el uzatmam. Benim kavgam kendimle" merak etsem de sustum. "Yolumuz daha var mı?" bilmediğim bu adama güvenmek zorunda kaldığım için mi yoksa gerçekten mi güveniyordum bilmiyorum ama güveniyordum. "Az kaldı" bir şey demeden yerimden kalkıp üzerimi silkeledim. "Oraya vardığımızda evvela nikahımız kıyılacak" ellerim havada kalirken kendimi toparlayıp işime devam ettim. biliyordum zaten bu gerçeği niye şaşırmıştı ki. #dağ #eşkiya #Balkız #Baturbey #eski #dönem

Atalarımız ne demişti davul bile dengi dengine demişti. Ben dengim olmayan bir adama gönlümü vermiştim. Kokusu soluyabilmek için sevmediğim iş olan çamaşır yıkamaya koşa koşa gider olmuştum. En sevdiği yemek, en çok neyi sevmez hepsini ezber etmiş adeta gölgesi olmuştum. Ama atalarımız doğru demişti. Davul bile dengi dengineydi. Karaca yetim olarak girdiği konağın beyine gönül koymuştu her gece ellerini açıp dua etmişti. Küçücükken yüreğini düşürmüştü Fırat Bey'e Hikayemiz eski dönemde köy kurgusudur. Klasiktir biraz. Dönem şartlarını göz önünde bulundurarak kız çocuklarına verilemeyen değeri göz önünde bulundurarak yorum yapalım çünkü yazacağım şeylerin gerçeklere biraz olsun dayanağı vardır. Sadece sizinle güzel vakit geçirmek için oluşturulmuş bir kurgudur hepinizi bekliyorum. Sizleri çok seviyorum.

Ellerini direksiyondan çekip belime yerleştirdi ve öpüşüme karşılık verdi. Onu daha öncede öpmüştüm, ama bu farklıydı.. Daha başkaydı, hatta bambaşkaydı.. Elleri sırtımı okşarken öpüşmemiz derinleşmişti.. İlk defa böyle bir duyguyu yaşıyordum Başımdaki yazmam açılıp düşmüştü, elleri saçlarımı okşamaya başlamıştı. Dudakları dudaklarımı kavramış, sertçe karşılık veriyordu. Biz hep naifce öpüşüyorduk, ama şimdi ikimizinde haraketleri hoyratcaydı.. Ve kendimi tutamayıp onun dudaklarını ısırmıştım. Bunu yapmamla alt dudağımı ağzının içine alıp emmişti. Benden garip bir ses çıkmıştı.. Sonra nefeslenmek için ayrılmıştı dudaklarımız. Alnını alnıma yaslamıştı ve ikimizde derin derin nefesler alıyorduk Saç tutamlarımı kulağımın arkasına geçirdi "Yolda yaptığımıza bak" dedi gülerken "Bir daha öp beni" dedim istekle. Çok güzeldi... Çok mutlu etmişti.. Başka bir his vermişti.. Tadı bambaşkaydı. Ve cümlem biter bitmez tekrar dudaklarımızı birleştirdi..

Yan yana gelmesi imkansız iki kişi, gün gelir de aynı evde yaşarsa ne mi olur?İki inatçı orta yolu bulabilir mi ki? Adı Ahsen. Daha minicik yaşında hem öksüz hemde yetim kaldı. Tek sığınağı çok sevdiği dedesiydi. Bir gün dedeside onu bırakıp sonsuz bir aleme göç etti. Artık yalnızdı bu genç kız. Köyde hiçbir akrabası ona sahip çıkacak kimsesi yoktu. Sadece yurt dışında senelerdir görmediği bir amcası vardı. O da senelerdir onları bir defa bile aramamıştı. Dedesi bırakıp gitmişti. Artık yalnızdı Ahsen. Bir o kadar da güzeldi. Burada yalnız kalsa köyün gençleri onu rahat bırakmazdı. Çaresizce ne yapacağını düşünürken birileri gelip ona umut oldu. Adı Emir. Bir evin bir oğluydu. Şımarık büyütülmüştü. Babası o daha küçücükken vefat etmişti. Tek dayanağı annesi , babaannesi ve dedesiydi. Birgün kader bu iki genci bir araya getirdi. Aynı evde acaba ne yapacaklardı? Burnu kaf dağında olan bu genç doktor, evlenmek zorunda bırakıldığı Ahsen'i sevebilecek miydi? Tanıtım: HAZİRAN 2020 Başlangıç: 15 Ağustos 2020 Bitiş : 4 Ekim 2020 #hastane 1. Sıra 20 Ekim 2020

Arkamda bir hışırtı duyunca hemen korkup geriye dönüp bakmıştım. Korku kaplamıştı tüm vücudumu, etrafımdaki zifiri karanlıkta bir şeyler görememiştim, bedenim hem soğuktan, hemde korkudan titremeye başlamıştı. "Biri mi var?" diye sordum aynı bedenim gibi titreyen sesimle. Bir kaç saniye geçti, tam yine ağzımı açacakken biri belirdi karşımda. Karanlık olduğu için yüzünü göremiyordum, sadece silueti vardı karşımda. Korktum, gece vakti mezarlıkta tek başıma ve şuan karşımda hiç tanımadığım biri vardı.

Bir köy hikayesi. Yaş farkı vardır. Haziran&Agah Rüzgar Ağa +18 bölümler olacaktır. * Agah ağa konağa girdiğinde yüzü gergin, kaşları çatıktı. Hızla merdivenlerden çıkarak çalışma odasına ilerlerken bir anda adımları duraksadı ve balkondan boş avluya bakarak "Haziran!" diye bağırdı. Fakat ilk defa seslenişi cevapsız kaldı. Kaşları daha da çatılırken yönünü Haziran'ın odasına çevirdi. Kadının odasının önüne geldiğinde kapıyı iki kere çalmasına rağmen cevap alamamak onu daha da sinirlendirince hırsla kapıyı açarak boş odaya girdi. Biraz ilerlediğinde odanın içindeki hamamdan gelen su sesleriyle gayrı ihtiyar kafasını hamam kapısına çevirdiğinde ömrünün şokunu yaşadı Agah Ağa. Kapısı yarı açık odanın ona sunduğu manzaradan gözlerini alamıyordu Agah. Gözlerini dahi kırpmadan karşısında çırılçıplak bir şekilde yıkanan kadın yüzünden gözlerini bile kırpamamıştı. Kızıl saçları vardı! Hiç görmediği kızıl saçları kalçalarına kadar iniyor bembeyaz teniyle muhteşem bir uyum içerisinde adamı çıldırtıyordu. Kadının kalkan elini takip etti. Elindeki köpüklü bezi göğüslerine sürterek kafasını geriye doğru yatıran kadınla içi yanmaya başladı. Dimdik duran uçları sertleşmiş göğüsleri avuçlasa avucundan taşacaktı. Hele o kalçaları... Elini atsa kıpkırmızı olacak kadar beyaz ve dolgunlardı. Yutkundu Agah bir adım geri çekildi. Zar zor kafasını çevirip gidecekti ki onu gördü. Kadının inleyerek en kuytu mahremine götürdüğü eli onun için son nokta olmuştu. Dehşet içinde kafasını eğip odadan resmen kaçarken kendi odasına girdiğinde kafasını eğerek ikinci bir şok yaşadı. 6 yıldır gitmediği doktor ve görmediği tedavi kalmamasına rağmen sertleşmeyen penisi şuan pantolonunu zorlayacak kadar sert ve dikti

Yaylada yalnız başına türkü söyleyen narin Gülfem, kaderine boyun eğmek üzereyken... Onu uzaktan dinleyen sert bakışlı adamdan habersizdi. Gülfem'in sesi, o sert bakışlı adamın yüreğini yakıcaktı.

Azîz Ağa: "Varsın hiç çocuğumuz olmasın, Kırlangıç. Biz, anne-baba hasretiyle kavrulan çocuklara yuva oluruz." Ayşe: "Anneler hep can yakar, Azîz... Ya ben de annem gibi olursam? Ya onların canını yakarsam... Çok korkuyorum. Yüreğim... onun gibi bir anne olmaktan korkuyor. Eğer bir gün çocuğumun canını yakarsam... Babamın yapamadığını yapar mısın? Çocuğumu benden korur musun? Olur musun onun kalkanı?"

'' Sana söz, soyadım soyadın olana kadar bitmeyecek bu mevzu. '' bir yemini daha dillendirdi son kez. '' Kendine dikkat et. Seni seviyorum. '' diyerek çekti ellerini üzerimden. Sarılmamıştı hâlbuki sadece ufak bir temasla bile sıcacık olan bedenim çekilmesiyle buz kesti. Geri geri yürüdü, sırtını dönmedi bahçe kapısından çıkıp arkadaşlarının beklediği yere yürüdü. Gitmek istemediği bariz belli olurken bakışlarını benden çekmeden bindi arabaya. '' Bende... '' dedim sessizce sadece. Dolu dolu bakan gözlerimle sadece mırıldandım içim sökülürcesine son kez. Kendine dikkat et demiş ve gitmişti. Herhalde anlamıştı bu kalbin ve bedenin tamamen ondan ibaret olduğunu sonunda. Ama yine şaşırtmayıp bencilce davranmış ve kendini düşünmüştü. Görüş açımdan çıkan arabayla sendeledim olduğum yerde. Sanki ayağım koca bir boşluğa girmiş gibi sendeledim. Birilerinin ayak sesleri duyuldu, Demet'in sesiyle duraksadım ardından. '' Ne oldu Bahar? '' diye sordu. '' El olduk, ziyan olduk Demet. İşte tüm olan bu... '' dedim mırıldanarak. Ve kapattım o gece Demir defterini. İlk aşkımı sonsuzluğa gömecek ve bundan sonra adını anmayacaktım. Kalbimi onunla beraber ilk kez aralarken yine onunla beraber kapatmıştım sonsuza dek...