Beş yıl önce bir gecede kaybetti her şeyini Tahir. Sevdiği kadını, kurduğu hayalleri ve ait olduğu hayatı... Ardında yarım kalmış bir aşk bırakıp gittiğini sanıyordu.Oysa geride bıraktığı şey yalnızca bir aşk değildi. Şimdi geri döndü. Ama bıraktığı hiçbir şey onu bıraktığı yerde beklemiyordu. Bir zamanlar uğruna dünyayı karşısına aldığı kadın artık başka bir hayatın içindeydi. En güvendiği dostu ise yıllardır taşıdığı bir sırrın gölgesinde yaşamaktaydı. Mahallenin bildiğini sandığı gerçekler, yıllar boyunca kulaktan kulağa dolaşmış; yalanlar ise gerçeğin yerini çoktan almıştı. Tahir eve döndüğünü sandı. Oysa bazı dönüşler eve değil, yarım kalmış bir kaderin tam ortasına olurdu. Ama bazı gerçekler vardı ki, üzerinden yıllar geçse de yerinde dururdu. Ve bazı hesaplar, ne kadar kaçarsan kaç, dönüp seni bulurdu.

Vurulan bu kez avcıydı

Küçük bir köyde geçen sıcacık dönem hikayesidir.

"Miran," dedi Haşmet Ağa, sesi yorgun ama vakurdu. "Hüküm verildi. Kan dökülmeyecek. Azat Akça'nın yaptığı hatanın bedeli, bir canla değil, bir hayatla ödenecek." Miran, dişlerini sıktı. Çenesi seğirdi. "Berdel," dedi tükürürcesine. "Bacımı kaçıran o itin günahını, hiç görmediğim bir kadın mı çekecek baba? Benim töremde kadınla hesap kapatmak var mıydı?" "Töre budur oğul," dedi Haşmet Ağa, elini oğlunun omuzuna koyarak. "Oğlan kızı kaçırdı, kızın abisi de kızı alacak. Başka yolu yok. Akça aşireti o kızı yarın sabah Diyarbakır'dan yola çıkaracak. Adı Zümrüt'müş. Duymuşsundur belki..." Miran, sertçe güldü. "Güzelliği dilden dile dolaşan Zümrüt... İsterse dünya güzeli olsun baba, benim gözümde o bir esirdir. Bir kefaret borcudur."

Dönem Kurgusu 🌾 +18 vardır "Cihangir'im," dedi Sümbül Hanım, sesindeki o anaç ama otoriter tonla. "Hayırdır oğul? Yüzün solar, aklın başka yerde eğleşir gibisin." Cihangir elindeki çatalı yavaşça bıraktı. Derin bir nefes aldı. Annesine, Baran'a ve Elif'e baktı. "Tarlada bir sıkıntı yok ana," dedi sesi tok bir şekilde. "Ancak benim gönlümde bir yangın var. Bugün çeşme başında bir kız gördüm. Uzun sarı saçları, yeşil gözleri var. Adı Narin'miş. Fatma Ana'nın kızıymış." Sümbül Hanım'ın gözleri fal taşı gibi açıldı. Elif heyecanla yerinde dikleşti, Baran ise abisine gülümseyerek baktı. Sümbül Hanım sevinçten havalara uçacak gibi oldu! "Hele şükür!" dedi Sümbül Hanım ellerini dizine vurarak. "Koca Şahan konağı bir geline hasretti! Kimdir, necidir hemen haber salalım, araştıralım görelim bakalım o narin kızı!"

Kitap düzenlenecek acemice yazıldığının farkındayım ama bu yazın duzenlenecek ona göre okuyun!!! 1990'ların ağır ağır aktığı yıllardı. Köy yolları tozluydu, akşamları radyodan yükselen türküler evlerin içine hüzünle dolardı. Sevda, o zamanlar yüksek sesle söylenmezdi ya kalpte taşınır ya da suskunlukla saklanırdı. Mihriban, güzelliğiyle köye nam salmıştı. Saçlarının savruluşu, bakışlarının derinliği köyün tüm gençlerini kendine hayran bırakmaya yetiyordu. Çeşme başında durmak, yalnızca bir bahane olmuştu delikanlılar için. O ise bütün bu bakışların arasında kalbini çoktan birine kaptırmıştı henüz farkında olamasada Yusuf Ali, köyün kara yağız delikanlısıydı. Az konuşur, çok düşünürdü. Gözleri çoğu zaman yere bakardı ama kalbi, ulaşamayacağı bir sevdayla doluydu. Arkadaşının kardeşi Mihriban'a sevdalıydı. Bu öyle bir sevdalıktı ki adı konulamaz, dile getirilemezdi. Yusuf Ali'nin aşkı tek taraflıydı; ne karşılık beklerdi ne de vazgeçmeyi bilirdi. Sevdası kördü, sessizdi ve içini yakardı. Mihriban ile Yusuf Ali'nin yolları aynı köyde kesişse de kalpleri başka yönlere bakıyordu. Biri sevdiğinin onu sevmediğini sanıyor , diğeri sevdiğini inkar ediyordu. Kimin kalbindeki duygu aşk, kimininki sevdaydı; bunu ayırmak mümkün değildi. Bu hikâye, yanlış kalplerde filizlenen, doğru zamanda söylenemeyen duyguların hikâyesiydi. 1990'ların köyünde, kader yavaş yavaş ağlarını örerken, herkes farkında olmadan kendi imtihanına doğru yürüyordu. 24/02/26: genç kurgu 2.sırada

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa... Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam... Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız... Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı'nın yarası, Seyithan'ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi... Hikaye şahsıma aittir. Herhangi bir mecrada çalınıp yayınlandığı takdirde yasal işlem başlatılacaktır.

Dere tepe aştık. Uzak diyarlara vardık. Bir kere öflemedi atıma yük oluyorsun demedi. Rızkını kurtla kuşla paylaştı. Oturduğumuz ağacın altında elime verdiği kuru ekmeği ısırdım. "Hırsız mısınız siz?" yüzü gerildi ama kızmadı. "Harama el uzatmam ben" elindeki ekmeği keyfi kaçmış şekilde bıraktı küçük mendilin üzerine. "Ama bize eşkıyalar adam öldürür hırsızlık yapar dediler. Sende eşkıyasın" göz bebekleri titredi. "Ben kimsenin namusuna malına mülküne el uzatmam. Benim kavgam kendimle" merak etsem de sustum. "Yolumuz daha var mı?" bilmediğim bu adama güvenmek zorunda kaldığım için mi yoksa gerçekten mi güveniyordum bilmiyorum ama güveniyordum. "Az kaldı" bir şey demeden yerimden kalkıp üzerimi silkeledim. "Oraya vardığımızda evvela nikahımız kıyılacak" ellerim havada kalirken kendimi toparlayıp işime devam ettim. biliyordum zaten bu gerçeği niye şaşırmıştı ki. #dağ #eşkiya #Balkız #Baturbey #eski #dönem

Atalarımız ne demişti davul bile dengi dengine demişti. Ben dengim olmayan bir adama gönlümü vermiştim. Kokusu soluyabilmek için sevmediğim iş olan çamaşır yıkamaya koşa koşa gider olmuştum. En sevdiği yemek, en çok neyi sevmez hepsini ezber etmiş adeta gölgesi olmuştum. Ama atalarımız doğru demişti. Davul bile dengi dengineydi. Karaca yetim olarak girdiği konağın beyine gönül koymuştu her gece ellerini açıp dua etmişti. Küçücükken yüreğini düşürmüştü Fırat Bey'e Hikayemiz eski dönemde köy kurgusudur. Klasiktir biraz. Dönem şartlarını göz önünde bulundurarak kız çocuklarına verilemeyen değeri göz önünde bulundurarak yorum yapalım çünkü yazacağım şeylerin gerçeklere biraz olsun dayanağı vardır. Sadece sizinle güzel vakit geçirmek için oluşturulmuş bir kurgudur hepinizi bekliyorum. Sizleri çok seviyorum.

Ellerini direksiyondan çekip belime yerleştirdi ve öpüşüme karşılık verdi. Onu daha öncede öpmüştüm, ama bu farklıydı.. Daha başkaydı, hatta bambaşkaydı.. Elleri sırtımı okşarken öpüşmemiz derinleşmişti.. İlk defa böyle bir duyguyu yaşıyordum Başımdaki yazmam açılıp düşmüştü, elleri saçlarımı okşamaya başlamıştı. Dudakları dudaklarımı kavramış, sertçe karşılık veriyordu. Biz hep naifce öpüşüyorduk, ama şimdi ikimizinde haraketleri hoyratcaydı.. Ve kendimi tutamayıp onun dudaklarını ısırmıştım. Bunu yapmamla alt dudağımı ağzının içine alıp emmişti. Benden garip bir ses çıkmıştı.. Sonra nefeslenmek için ayrılmıştı dudaklarımız. Alnını alnıma yaslamıştı ve ikimizde derin derin nefesler alıyorduk Saç tutamlarımı kulağımın arkasına geçirdi "Yolda yaptığımıza bak" dedi gülerken "Bir daha öp beni" dedim istekle. Çok güzeldi... Çok mutlu etmişti.. Başka bir his vermişti.. Tadı bambaşkaydı. Ve cümlem biter bitmez tekrar dudaklarımızı birleştirdi..