Alabildiğine havayla doldurdu ciğerini. Sonra önünde uzanan topraklara baktı, masal diyarlarından çıkmış gibi güzel topraklarına. "Söyle bana Çamlıkaya!" diye bağırdı. Sesi kayalığı, meşe ağacını, çayırlığı, küçük dereyi tuttu. Arkasındaki çalılıktan saksağanlar havalandı. Sert bir rüzgar esti. Saçındaki karahindiba tohumlarını aldı götürdü. Biraz gersinde duran kızlar kıkır kıkır gülüştü. Ne kadar da şenlerdi. Ne kadar da tasasız. Tek dertleri annelerinin onlara fazla ev işi yaptırıyor olmasıydı ya da derslerinin gitgide zorlaşması, veya gezip tozmaya vakit bulamayacakları kadar yorulacakları hasat zamanının yaklaşması. Bir zamanlar o da onlar gibiydi. Ve yaşı da öyle çok büyük değildi onlardan. Gözlerini yumdu. Yumruklarını sıktı. Sonra o uçurumun kenarında esen rüzgara geçmişte kalan tüm dertlerini bıraktı. Kendine ahdetti oracıkta. Bu, eller uğruna son ağlayışı olacaktı. Gözlerini tekrar açtı, bir kez daha baktı köyünün topraklarına. Ve Güldeniz savaşmaya işte o zaman başladı. "Bir kadının yüreğinden büyük müsün?" diyerek. "Söyle bana Çamlıkaya. Söyle! Bir Güldeniz'in yüreğinden büyük müsün sen?"

Şuan en çok acı çeken kimdi? Sevdiği kadının mezarı başında duran adam mı? Sevdiği adamın başka kadına aşık olduğunu izleyen kadın mı? Yoksa sevdiği adam başka kadınla beraberken onu gökyüzünden izleyen kadın mı? ~ "Mecnun sarhoş, şarabı Leyla"

Birinin hayatta tutunduğu tek dal, yıllardır sığındığı büyükannesidir. Diğerinin ise yüzündeki yanık izleri, insanlara olan güvenini çoktan elinden almıştır. Kalbini herkese kapatan Agah, geçmişinin yükünü omuzlarında taşırken,Efsun ise sessizliği ve sabrıyla ayakta kalmaya çalışan genç bir kızdır. Ailelerinin kararıyla görücü usulü evlendirilen bu iki yabancı, yeni bir hayatın içine sürüklenir. Üstelik Agah, Efsun'un en yakın dostunun ağabeyidir.

Asu Demirhan Malikanesinde çalışan sıradan bir hizmetliydi. Güzelliği ile kasabaya ses salan Asu evin beyi Aslan beyin de dikkatini çekmiştir. Anne ve babasını kaybeden Asu kız kardeşlerine bakmakla yükümlüydü. Ama aldığı maaş yetmiyordu. O sıra da Aslan bey devreye girer ve kız kardeşlerini okutacağını karşılığında metresi olmasını ister. Zevk ve yasaklarla dolu kitabımıza hoş geldiniz.... DİKKAT 18+ üstü kitaptır. Çoğu sahne cinsellik içeriyor. Ona göre okuyunuz. YAŞ FARKI VARDIR. BU BİR KURGUDUR. GERÇEK HAYATLA ALAKASI HİÇ YOKTUR. KİMSE KADIN DÜŞMANI DEĞİLDİR. DUYAR KASACAKSANIZ OKUMAYIN. TECAVÜZ YOKTUR ❗❗❗

"Kendi evinden kaçan bir öğretmen, kendi krallığına hapsolmuş bir kabadayı." Üvey annesinin baskısından kurtulmak için tırnaklarıyla kazıyarak öğretmen olan Lara, en uzak köyü aslında tek kurtuluşu olarak görür. Ancak bu sığınak, onu köyün sert kabadayısı Mirza ile karşı karşıya getirir. Mirza'nın tek yumuşak karnı olan oğlu Çınar, bu iki zıt dünyayı birbirine bağlayan tek köprüdür. Lara sadece cehaletle değil, Mirza'nın katı kurallarıyla da savaşırken; Mirza, hayatında ilk kez dişli bir rakibe, kalbini çalacak bir kadına karşı yenilmek üzeredir.

Han Bey'in adı ovanın dört bir yanında korkuyla anılırdı. Kimse onun gözlerinin ardında yıllardır sakladığı yalnızlığı bilmezdi. Nare ise baharın ilk çiçeği gibiydi; narin, sessiz ve fark edilmeden kalplere dokunan... Bir dere kenarında kesişen iki kader, geçmişin yaraları ve söylenemeyen duygular arasında filizlenen bir sevda... Bazen bir insanın sakladığı bahar, hiç ummadığı bir çift ela gözde yeşerirdi.

Beş yıl önce bir gecede kaybetti her şeyini Tahir. Sevdiği kadını, kurduğu hayalleri ve ait olduğu hayatı... Ardında yarım kalmış bir aşk bırakıp gittiğini sanıyordu.Oysa geride bıraktığı şey yalnızca bir aşk değildi. Şimdi geri döndü. Ama bıraktığı hiçbir şey onu bıraktığı yerde beklemiyordu. Bir zamanlar uğruna dünyayı karşısına aldığı kadın artık başka bir hayatın içindeydi. En güvendiği dostu ise yıllardır taşıdığı bir sırrın gölgesinde yaşamaktaydı. Mahallenin bildiğini sandığı gerçekler, yıllar boyunca kulaktan kulağa dolaşmış; yalanlar ise gerçeğin yerini çoktan almıştı. Tahir eve döndüğünü sandı. Oysa bazı dönüşler eve değil, yarım kalmış bir kaderin tam ortasına olurdu. Ama bazı gerçekler vardı ki, üzerinden yıllar geçse de yerinde dururdu. Ve bazı hesaplar, ne kadar kaçarsan kaç, dönüp seni bulurdu.

Vurulan bu kez avcıydı

Küçük bir köyde geçen sıcacık dönem hikayesidir.

"Miran," dedi Haşmet Ağa, sesi yorgun ama vakurdu. "Hüküm verildi. Kan dökülmeyecek. Azat Akça'nın yaptığı hatanın bedeli, bir canla değil, bir hayatla ödenecek." Miran, dişlerini sıktı. Çenesi seğirdi. "Berdel," dedi tükürürcesine. "Bacımı kaçıran o itin günahını, hiç görmediğim bir kadın mı çekecek baba? Benim töremde kadınla hesap kapatmak var mıydı?" "Töre budur oğul," dedi Haşmet Ağa, elini oğlunun omuzuna koyarak. "Oğlan kızı kaçırdı, kızın abisi de kızı alacak. Başka yolu yok. Akça aşireti o kızı yarın sabah Diyarbakır'dan yola çıkaracak. Adı Zümrüt'müş. Duymuşsundur belki..." Miran, sertçe güldü. "Güzelliği dilden dile dolaşan Zümrüt... İsterse dünya güzeli olsun baba, benim gözümde o bir esirdir. Bir kefaret borcudur."