Theodore wiedział doskonale, że nie jest do końca normalny i że nie jest normalnym to, na co pozwala, za choć jedno przychylne spojrzenie i za czuły dotyk od czasu do czasu. Czasem, z rzadka, płakał nad własnym losem, ale tylko wtedy, kiedy nikt nie mógł go zobaczyć. Czasem, jeszcze rzadziej, obiecywał sobie, że z tym skończy. Skończy ze swoim nałogiem, będzie silny i znów będzie mógł patrzeć sobie w oczy w lustrze bez lęku. Te nagłe zrywy odwagi mijały jednak szybko, a jemu mijały miesiące i lata, według tego samego schematu. ________ Krótka forma, dodana w całości i zakończona. Tematyka LGBT [boyxboy]

Blair Mitchell żyje dzięki plotkom, nienawidzi filozofii i czasami też swojego sąsiada. Skoro wszystko jest takie paskudne, można właściwie wyskoczyć z czwartego piętra. Prawda? 𝙄 𝙬𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙝𝙤𝙬 𝙄 𝙬𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙬𝙝𝙮 𝙔𝙚𝙨𝙩𝙚𝙧𝙙𝙖𝙮 𝙮𝙤𝙪 𝙩𝙤𝙡𝙙 𝙢𝙚 '𝙗𝙤𝙪𝙩 𝙩𝙝𝙚 𝙗𝙡𝙪𝙚 𝙗𝙡𝙪𝙚 𝙨𝙠𝙮 𝘼𝙣𝙙 𝙖𝙡𝙡 𝙩𝙝𝙖𝙩 𝙄 𝙘𝙖𝙣 𝙨𝙚𝙚 𝙞𝙨 𝙟𝙪𝙨𝙩 𝙖 𝙮𝙚𝙡𝙡𝙤𝙬 𝙡𝙚𝙢𝙤𝙣 𝙩𝙧𝙚𝙚 2020

Pod koniec września w stolicy hrabstwa Lafayette dochodzi do zabójstwa nastolatki. Kilka dni później w tym niewielkim miasteczku, które dotychczas nie mogło poszczycić się chociażby jedną sprawą o poważne pobicie czy rozbój, znaleziona zostaje kolejna ofiara. Pozostawione na miejscach zbrodni ślady wzajemnie sobie zaprzeczają, sugerując różne rozwiązania. Zdaje się, że te morderstwa nie mają żadnego wspólnego mianownika, ponadto drugie przypomina bardziej nieszczęśliwy wypadek, niż celowe odebranie życia. Być może prawdziwy motyw ukryty jest głębiej, niż początkowo przypuszczano. |W śladowych ilościach występują przekleństwa|

Piotr Sawicki umarł tak samo jak żył. Trywialnie. Jego śmierci brakowało wyobraźni w równym stopniu, co brakowało jej życiu. I gdyby ktoś zapytał go o zdanie, z całą pewnością odpowiedziałby, że będzie tak już do końca. Trudno jednak utrzymać tak krytyczne zdanie, gdy właśnie spotkało się śmierć. I przekonało się, że nosi ona twoją twarz. Twarze.

❝Niektóre skarpetki są samotnikami. Nie potrafią żyć w parach❞ - Wendy Cope

Chcieli wtykać goździki w lufy karabinów. ❝ Żyjemy w świecie atomowych gigantów i moralnych dzieci. O wojnie wiemy więcej niż o pokoju, o zabijaniu więcej niż o życiu ❞ - Omar Bradley Praca bierze udział w konkursie literackim „Splątane Nici" organizowanym przez @glnozyce. © wodna_lilia, 2019

Świat może być radosny, brutalny, smutny, przerażający. Chcę opisywać go takim jaki jest. Przez łzy, zaciśnięte zęby lub pomiędzy napadami śmiechu. Okładka: @Maskozmienna

Wyobraź sobie życie w koszmarze, gdzie każda minuta to sześćdziesiąt sekund czystego strachu. Gdzie ten sam dzień odgrywa się wciąż na nowo i na nowo, bez końca. Gdzie każdy oddech i każda myśl są własnością kogoś innego. Koszmar stworzony z myślą o Tobie. [+18] Opowiadanie o trzech dniach z życia kobiety w ultrakonserwatywnym małżeństwie. Okładka w wykonaniu @Dyktatorka

Kiedy krwawiące serce nie pozwala ruszyć z miejsca, przyklej plaster na tę ranę i żyj. Blanka wiedzie spokojne, ustabilizowane życie szczęśliwie zakochanej studentki. A może to tylko pozory? Jedna tragiczna noc burzy jej świat i wszystko traci sens, bo jak poradzić sobie ze stratą ukochanej osoby? Kiedy wydaje się, że już nie może być gorzej, los rzuca jej pod nogi kolejną kłodę w postaci niebezpiecznego prześladowcy. Jednocześnie w życiu Blanki pojawia się ktoś, dzięki komu ma szansę znów zaznać szczęścia. Pytanie tylko: na jak długo? Jak poukładać sobie życie na nowo, kiedy przeszłość i głęboko skrywane sekrety nie dają o sobie zapomnieć? "Nie pozwól mi się bać" to pierwsza część opowieści o radzeniu sobie ze stratą, przyjaźni, miłości, przebaczeniu. Sukcesy: 1. miejsce w kategorii Osobliwa Miłość w Turnieju Osobliwym organizowanym przez @BractwoOs. Skrzydlaty Oscar za najlepiej przedstawionego głównego bohatera. 3. miejsce w głosowaniu jury oraz 3. miejsce w głosowaniu czytelników w kategorii romans w konkursie "Papierowe Róże". Wyróżnienie w kategorii romans w konkursie literackim "Splątane nici" organizowanym przez @glnozyce. Za cudną okładkę dziękuję @Whatafuck_Graphics :)

Janek od zawsze uwielbiał skrzypce. Czuł, że między nim a tym instrumentem jest szczególna więź, której nie jest w stanie rozerwać nic - nawet demony przeszłości, które osaczają go wszędzie i sprawiają, że nie może o nich zapomnieć. Mury, które wybudował wokół siebie, nie pozwalają nikomu dostać się do jego małego świata - tego świata ze skrzypcami, muzyką klasyczną i rozgwieżdżonym niebem widzianym przez okno. I na pewno nie spodziewał się, ile jest w stanie zmienić pewien blondyn ze skrzypcami na ramieniu, który pewnego dnia pojawił się w oknie naprzeciwko. Opowiadanie jest odpowiedzią na akcję pn. „Kolorowe słowa" z inicjatywy grupy Piórowładni (@Piorowladni) na Facebooku (https://www.facebook.com/groups/685946204908306/)