Her Şey Burada Başladı, Burada Bitmesi Umuduyla...

Islak saçlarını karıştırırken köpekler gibi silkelendi. Elimle durması için işaret ederken gülümsemiştim. " Ne köpekler gibi silkeleniyorsun salak? " Elindeki gözlüğüne bulaşmış damlaları temizlemeye çalışırken kıkırdadı. " Aynen, tam bir salağım. Ama her konuda değilim. Bak mesela seni seviyorum. Ayrıca sana köpekler gibi aşık olduğum için köpeğim de. " Genişçe sırıtırken elimdeki elmadan bir ısırık aldım. " Ben de salağım aslında... Seni seviyorum sonuçta. " Gözleri beni tararken yalancıktan kaşlarını çatmıştı. Seslice gülüp koşmaya çalışmıştım. Ondan uzaklaşamışken beni bluzumden kendisine çekti ve ben popo üstü yere yapıştım. " Hatun, " diye mırıldandı. Evet dercesine başımı salladıktan sonra kulağıma fısıldadı. " Salak değil de deli olabiliriz biz. Ne demişler? Deli deliyi dakkada bulurmuş. " '' Gördüğüm ruyanın gerçek olabilme ihtimaline karşı yatağımdan kalktığımda bir damla yaş yanağımdan süzüldü. *** ( Yarı texting'dir) ?️

Sanem ailesinden uzakta yaşayan genç bir kız. Normal bir şekilde hayatına devam ederken internette gördüğü yazı ile tüm hayatı baştan sona değişecekti. Peki değişen bu hayata adapte olabilecek miydi? ~Zombi Salgını adıyla yazılan ilk hikaye.~ Bilimkurgu #1

"Vampir okulum" un devamı. Kara kanatlar başlarına büyük bela olacaklar mı veya tom geri dönecek mi? Büyük bir Aksiyon içeren hayal ürünü bir kitap. (Yazar devam etmeyince ben devam ettim umarım beğenirsiniz.)

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.