(TAMAMLANDI) Yıkılan bir dünya... Ve vampirlerin hüküm sürdüğü bir yeraltı ülkesi... Sepulcrum... Kurt adamların işgalleri başlamışken artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. İki vampir savaşçı büyük bir görev üstlenirken yeraltı tünellerinde onları ummadıkları tehlikeli bir yolculuk bekliyordu. Avcılar... Kurt adamlar... Gri şeytanlar... Yeryüzü Koruyucuları... Cadılar... Ve kendi ırkları, belki de tehlike en yakınlarıydı. Tüm bunların üstesinden gelip görevi başarıyla tamamlayabilecekler miydi? Ya da gerçekten ortada bir görev var mıydı? ♧ °Şimdilik sizin kurallarınıza göre oynayalım. Sıra benim oyunuma da gelecek. O zaman benim oyunculuğum gözlerini kamaştıracak ve siz kurtlar dolunayda bile bu ışığı bulamayacaksınız.° ♧ Post Apokaliptik sonrası distopik bir toplumun hikayesidir. !!! Tüm hakları tarafıma aittir.

Tamamlandı // İlk yayınlanma tarihi 11 Mart 2017 Aşka inanırdım ama aşık olacağıma asla! Aşk bağlanmaktı ve ben birine sonsuza kadar bağlanacağımı hiç düşünmüyorum ya da düşünmüyordum.

Ellerini göğsünün üzerinde bağlamış,sessizce bavulumu hazırlamamı izliyordu.Acı çekiyordum,hemde daha önce hiç çekmediğim kadar. "Eminmisin?"diye sordu. O ana kadar bütün serin kanlılığımla gözyaşlarımı tutmuş,bir damla gözyaşı akıtmamıştım.Ama bu soru,tamamen dağıtmıştı beni.Kirpiklerimi kırpmadan dökülüyordu yaşlar. Kendimi engelleyemiyordum.Yanına yaklaşıp burnunun dibine kadar girdim.Gözlerinin içine bakarak,"Şimdi neden bunu soruyorsun?Sen beni istemiyorsun ki!"dedim. Gözlerini kapattı."Beni hiç kalbine sordun mu?"diye cevap verdi ve gözlerini açtı. "Kalbime sormama gerek yok,aklımı kullanabiliyorum."dedim ve bavulumu alıp kapıya yöneldim. Tam yanından geçerken, "Bu kapıdan çıkarsan,bir daha geri dönemezsin."dedi. Olduğum yerde durdum, birkaç saniye bekledim,yüzüne bile bakmadan "ELVEDA"deyip dışarıya çıktım.

Ben Elif; Kimden oldum,kimden doğdum bilmem.Hayata yenik başladım belki ama yılmadım,yorulmadım.Beni bırakan ailem yerine ben kendi ailemi kurdum.Ailem dediğim insanları ben kendim seçtim. Sevdim,sevildim yuvamı kurdum.Ben Rabbime emanet ettim kendimi,her sınavda dedim ki;görelim mevlam neyler neylerse güzel eyler. Ben Elif; Selim'in kıymetlisi, Rüzgar'ın prensesi, Yiğit'in akşam güneşi.

Her insanın hayatı farklıdır; dertleri, hüzünleri, imtihanları... Benim imtihanım farklı değil aslında, daha önce çok kez girilmiş bu sınava. Kimisi geçmiş kimisi kalmış... Peki ya ben ne yapacağım? Dayanabilecek miyim, bana tamamen zıt olan birine? Rabbim dayanma gücü verecek mi, kalbinde gram iman olmayan biriyle yaşamama? Dini para, pusulası kız, içtiği su ise içki, her gece gittiği yer ise ev değil bar... Peki ya ben? Paradan nefret eden, içkinin adını bile anmaktan tiksinen, odasından çıkmayan bir kızdım. Hani bir söz vardır, "Zıt kutuplar birbirini çeker." Bu mıknatıslar gibi insanlarda da olan bir şey mi? Hiç sanmıyorum.. İlk zamanlar güzel olabilir, farklı görüşler ilgimizi çeker ama daha fazlası olamaz ki. Düşüncelerimiz, fikirlerimiz,hayallerim, duygularımız hatta gülüşlerimiz bile farklıyken ne kadar sürer ki bir zoraki evlilik? Tamam biraz gider; bir ay, iki ay belki bir yıl ama daha fazlası olacağını düşünmüyorum. Hayırlısı... ~ ~ ~ 18.07. 2018 tarihinde yayımlanmaya başlamıştır. 15.01.2019 tarihinde tamamlanmıştır.

-tamamlandı Bilinmeyen Numara: Neden bir insana değer veririz, düşündün mü hiç? Bilinmeyen Numara: Neden kuşkusuz, sonsuz bir sadakat ile bağlanabileceğimiz gökyüzü, yıldızlar yerine bir insana bakakalırız? Beria: Kişiden kişiye değişir bu durum. Beria: Kimi insanlar yıldızları severler, Beria: Kimi insanlar gök yüzünü. Beria: Kimilerine göre gök içinde yıldızların yüzdüğü bir okyanusken; kimileri o okyanusa bir insanın nefesini sığdırırlar. Bilinmeyen Numara: Fakat atladıkları bir şey vardır. Bilinmeyen Numara: İnsanlar su altında nefes alamazlar. - "Bu gece, her şey bize ait." dedi beni tekrar döndürüp zarif bir şekilde kendisine yaklaştırdığında. "Her bir şarkı, her bir masal, her bir göl.." "Her bir alıntı." diye tamamladım onu. "Her bir alıntı." diye tekrar etti içimi ısıtan bir gülümsemeyle. Kapak Tasarımı: Faervelion

||TAMAMLANDI|| Geçmişin ağırlığıyla çökmüş sırtını bir zamanlar karşılıksız sevdiği çocuğa yasladı kız. Ve sadece anlattı. Hepsi bu kadar mıydı? Belki evet belki hayır.

Doğup büyüdüğü köyünden alınıp altın kafese yerleştirilen kızın kafesinden kurtulduktan sonra yaşadıklarını anlatan hikaye. Aslında yalanlarla çevrilmiş olduğunu anlaması ve bu yalanlar içinden kendi gerçeği ile çıkma çabası.

İlginç bir aşk ve ayrılık hikayesi sizi bekliyor... Bir yanda hayatındaki her şeyin sahte olduğunu öğrenen Gece, Bir yanda aşkı için sessiz kalan Poyraz... Ve öte yanda her şeyden habersiz masum bir çocuk... *** “Gece’m hayat ışığım.. Keşke sana en başından olanları anlatsaydım.. Ben seni kaybetmekten korktuğum için her zaman sustum. Anlaşmayı bana sundukları gün ben şiddetle karşı çıkmıştım ama seni İstanbul’a geldiğin gün gördüğümde büyülenmiştim ve anlaşmayı kabul ettim. Ailelerimize hiçbir zaman sana aşık olduğumu söylemedim. Bana senin üstünden yaptıracaklarından korktum. Sana söylemedim çünkü seni kaybetmekten korktum” “Sence kaybetmedin mi?” “Evet kaybettim.. Ve bedelini sensizlikle ödüyorum…” ***

~ Tamamlanan kurgudur ~ ••• "Sevgilim, kalbin bir bana mı böyle atıyor?" - 24.06.2020 -