'' Dur geri dön, adın ne?! '' avazım çıktığı kadar bağırsam da maalesef ki sesimi duyuramamıştım ya da duymak istememişti. Kan kırmızısı olan elbisenin rengi gayet netken etekleri atımın üzerinden geriye doğru savruluyordu. Zihnim de beliren son görüntüler elbiseden açıkta kalan çıplak ayakları ve simsiyah uzun saçlarının geriye doğru uçuşması olmuştu. Odada yankılanan telefon sesine atımın dörtnala koşan ayak sesleri karıştığında, irkilip gözlerimi açtım nefes nefese kalmış bir halde. Kendime gelmeye çalışarak avucumun içiyle gözümü ovuşturup, susup yeniden çalmaya başlayan telefonuma uzanarak arayana baktım. Acil bir durum olmasa aramayacağını ve hatta bu kadar ısrarla çaldırmayacağını bildiğimden daha fazla beklemeden açtım. '' Söyle... '' aklım hala gördüğüm rüyadayken, açtığımı fark edip sesimle kendine gelen Dinar, '' Ağam, kusura bakma acil olmasa ısrarla aramazdım biliyorsun ama bir haberim var. '' üzerimdeki yorganı çekiştirip bacaklarımı zemine indirerek sabırsız bir şekilde soludum. '' Uzatma neymiş? '' tahammülsüz sesimle, '' Hüsrev'in evini bulduk. '' telefonun diğer ucundan duyduğum isimle elim ensemde öylece kalırken kanımın tersine akmaya başladığını hissediyordum artık. Yıllardır beklediğim gün gelmişti nihayet. Bugün elimden kaçmasına izin vermeyecek ve senelerdir hesabını kesmeyi beklediğim adamın karşısına dikilecektim. Hayatımın akışını bambaşka bir yöne çeviren ve her şeyin sebebi olan adamın karşısına geçip, sustuğum ne kadar şey varsa hepsinin tek tek hesabını sorup, aldığı nefesi de kesecektim. Kolay ölüm yoktu ona. Senelerdir kendime verdiğim tek söz buydu, elime geçirsem de nefesini kesmekte acele etmeyecek ve onu en zayıf noktasından vuracaktım. En değerlisinden...

Yatağın baş ucundaki küçük bir kağıt parçasına yazılan iki cümlenin içerisinde kalem delikleri vardı; harfleri bir araya getirirken kâğıdı parçalamaktan son anda vazgeçen bir saldırganlıkla yazılmıştı. Saldırganlığı yazdığı sekiz dokuz kelimeyle veda eder gibi değil, Alara'nın kalbini nefretin kollarına bırakır gibiydi. ❝Hesaplaşmamız gerekenleri şimdi hesaplaşmayacağız Alara. Geceyi de yaşanmamış say.❞ Yiğit Uygar Palaslı'nın satırlarında ihtirasa karışan bir öfke ve Alara'nın ihanetine duyduğu inanç vardı. Ve Yiğit kadar kimse, ihanetle körüklenerek yakıp yıkamazdı. Büyük bir kumpas. Palaslı'ların sergisinden çalınan değerli antikalar. Ve suçlanan Alara Yücesoy. Onların tehlikeli, 'itibar palası' oyununa ortak ol.

"ADEN" İSMİYLE YAYINLANMIŞ İLK KİTAPTIR. Yıllar sonra ortaya çıkan gerçek iki aileyi de derinden sarsarken hayatları tepetaklak olan iki genç kız yeni hayatlarında büyük mücadeleler verecektir. "Bu aile benim. Senin biyolojik olarak kızları olman hiçbir şeyi değiştirmez anladın mı?" dediğinde boğazıma oturan yumruyu zar zor yutkundum. "Bir şeyleri değiştirmeye niyetim yok Güneş. Buraya kendi isteğimle gelmedim." dediğimde yüzüne yerleşen alaylı ifadesi ile yüzünün tam ortasına bir yumruk geçirmek istedim. Yakışırdı... "İyi en kısa sürede gideceğine emin ol. Ne annem ne babam ne de abilerim seni istiyor. Bir an önce def olup gideceksin. " dedi ve odadan çıkıp gitti. Bense her zaman olduğu gibi yapayalnız kaldım küçücük odada. Boğazımın tam ortasına oturan yumru gözlerimi yaşartırken şansıma bir kez daha ana avrat küfür ettim. Bu hayatın benimle ne alıp veremediği var bir anlasaydım keşke... *** Aden Saygın'ın hayat hikayesine hoş geldiniz. Bir nebze klişe, bir nebze dram biraz eğlenceli ve asabi abilerle dolu bir hikaye sizleri bekliyor. Buyurunuz hikayemize efendim...

"Bırak kolumu!" dedim, kolumu çekiştirdim ama durmadı. İçimde sarsıntılar, yer yarılacak gibiydi, sakinleşmek istedim ama nafile. "Ben olmasan nasıl evlenecektin başka biriyle! Ben seni hâlâ boşamadım, farkında mısın?" deyiverdi. "İyi, ben boşuyorum o vakit; bırak beni!" Kolumu çekiyor, debeleniyordum; o hâlâ bir karış kıpırdamıyordu. Anası neyle beslediyse hayvan gibiydi, insanlıktan nasipsiz. "Üç talak hakkı bende. Seni boşamıyorum! Ne yapacaksın, başka bir ağa mı bulacaksın?" Sözleri kulağımdan süzüldü vakit içimde fırtına koptu; daha da öfkelendim. Döndüm ona, boş elimle göğsüne vurup haykırdım: "Bulmayacağım! Hepsi kapımın önünde, birkaç lafıma bakıyor evet diyeceğim birine!" "Ulan sen zaten benimle evlisin!" diye bağırdı. "Varmı elinde kanıt Baran ağa?" diye sordum; sözlerim kontrolüm dışında aktı dudaklarımdan. Öfke gözümü kör etmişti. O da durmuyor basıyordu bam telime. "Bu iş namus meselesi, Arin. Gidersen başka birine, Allah şahidim olsun, yoluna çıkan her adamı vururum." *** İnsan, ölü sanılan yâr ile kaç defa nikâh tazeleyebilir? Ben, her sabah kaderle evlenip her gece onunla dul kaldım. Bir kefenin beyazında senin adını okudum, Bir mezar taşında hâlâ atan kalbini duydum. İçimde senin elinle yakılmış bir kandil yanar, ey Miri dilim, Işığı senin gözlerinden, alevi benim yaramdandır. Her gelen vurdu, giden dağladı; Ben her darbede "aşk" dedim, "sabır" dedim, "sen" dedim. Nefesi gül kokan beyim, Bir avuç ateşsin dediğin nazeninin şimdi har har yandığını görmüyor musun? Ben kül oldum; fakat külümden dahi adını devşiririm. Neredesin şimdi? Yıldızlar mı sakladı sesini, yoksa gece mi örttü izini? Ben her rüzgârda kokunu ararım; Her secdede alnım toprağa değil, sana değer sanki. Bu aşk, doğu gecelerinin kederiyle, Divan kasidelerinin gül rengiyle yazıldı. Her harfi bir sızı, her kel

-uyarı: yetişkin içerik yer almaktadır.- Tam dudakları birleşecekken- Kapıdan gelen sesle Boran'ın dikkati bir anda dağıldı. "Baba... anne... kalktınız mı?" İkisi de donup kaldı. Bir saniyelik sessizlik. Sonra panik. Boran homurdanarak geri çekildi. Kadın hızla üstünü toparladı. "Gel anneciğim." dedi kadın, sesine aceleyle sakinlik katmaya çalışarak. Kapı aralandı. Üç yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Saçları hafif dağılmış, gözleri uykudan yeni uyanmış gibi yarı kapalı ama meraklıydı. Doğruca yatağa, Boran'ın tarafına yürüdü. "Babaaa..." diyerek ellerini uzattı. Boran'ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı. Eğilip kızı kucağına aldı. Küçük bedenini tek hareketle havaya kaldırdı. "Babam..." dedi Boran, sesi bu sefer tamamen değişmişti. Daha sıcak. Daha oyuncu. "Sen neden her sabah bizim odaya geliyorsun? Kardeş istemiyor musun sen?" Kadın hemen Boran'ın koluna hafifçe vurdu. "Saçmalama." diye fısıldadı. Kız kaşlarını çattı. "İstemiyorum!" dedi net bir şekilde. "Biz böyle kalalım. Hep." Ve kendini Boran'ın kucağından bırakıp annesiyle babasının arasına yerleşti. Küçük bedeni ikisinin arasına sıkıştı. Kadın gülümseyerek kızın saçlarını okşadı. Boran ise bir an sadece baktı. İkisine de. Zaman sanki durdu. İçinde garip bir şey kabardı. Huzur... Huzur, bir camın tuzla buz olması gibi dağıldı. Kızının şen kahkahası, kulakları sağır eden bir çınlamaya evrildi. Karısının yumuşak teni, bir anda yerini tenini yakan soğuk bir metale bıraktı. ​Boran, gözlerini araladığında bembeyaz, donuk bir ışık hüzmesiyle karşılaştı. ​"Uyandı! Doktor uyandı!"

Türkiye'ye dönmesiyle birlikte küçük kardeşinin son zamanlarda fazla kilo vermesi dikkatini çekiyor ve onu hastaneye götürüyor. Küçük kardeşinin Lösemi olduğunu öğrenmesinin ardından uygun ilik için verdikleri testlerdeki fazla uyumsuzluktan dolayı DNA testi yapıyor ve üvey olduğunu öğreniyor. Üvey olmasının ardından nasıl üvey olduğunu araştırdığında karışmış olduğunu öğreniyor ve kimse ile iliği uyuşmayan kardeşi için öz ailesini bulma çabalarına giriyor. Açelya öz ailesinin, onu büyüten aile ile kanlı bıçaklı düşman olmalarının ardından ne yapacağını kestiremiyor. Bir ailesi istemediğini biliyor ama çok sevdiği küçük kardeşinin iliğe ihtiyacı olduğunu da biliyor. Sizce Açelya ne karar verecek? Açelya'nın ne yapacağını, neler olacağını öğrenmek istiyorsanız hikayeme hoş geldiniz..

Mahallenin içli sesi, sessiz sakini Şirin... Hat sanatına gönül vermiş, kalbi ince nakışlarla dolu ama yıllardır "kilosu" yüzünden alay edilen, otuz beş yaşına geldiği için "kız kurusu" damgası vurulan bir kadın. Tek sığınağı, çocukluk arkadaşı Ferhat'ın evini ve mahalleyi her sabah camın gerisinden izlediği o küçük penceredir. Ferhat ise artık hayata küsmüş bir adam. Yedi yıllık evliliğini, karısının onu ve yeni doğan kızlarını terk edişiyle toprağa gömmüş; annesinin mahallesine geri dönmek zorunda kalmıştır. Restorasyon ustalığından kalan yorgun elleriyle yeniden bir düzen kurmaya çalışırken annesinin felç geçirmesiyle tamamen yıkılmıştır. Ama hayat bazen en kırık yerlerden filiz verir. Ferhat işteyken annesine ve küçük kızına bakan Şirin, fark etmeden Ferhat'ın çökmüş evinin direği olur. Bir mahalle sıcaklığı, bir kadın sabrı ve kimselere söyleyemediği yılların sessiz sevgisi... Hepsi aynı avluda yeniden can bulur. Peki bir gün Ferhat, camın gerisindeki o bakışı görürse? Şirin, yıllarca sakladığı kalbini saklamaya devam edebilir mi? Yoksa kader, mahallemizin sessiz kızını sonunda kendi hikâyesinin başrolüne mi yazacaktır? "Şirin'in Penceresi", yaraları merhametle iyileşen, aşkın en sessiz hâlinin bile kaderi değiştirebildiği sımsıcak bir mahalle hikâyesi.

*Gerçek aile ve Lise kurgusudur* Kız gerçek Ailesiyle yaşamaya başladıktan sonraki olayları anlatılan bir kitap.

Züleyha, abisini hapishaneye görmeye gittiği zamanlarda sadece göz göze geldiği bir adamın hayatını değiştireceğini bilmiyordu. O göz göze geldiği adamın kendisine takıntılı olacağını da bilmiyordu... Mübrem: çok gerekli olan şey anlamına gelir. *Zaman kurgusudur.

Bu kitap tamamen bana aittir, kendi fikrimce yaptığım bir kurgudur ve Wattpad kurallarına uyarak yazılmıştır. Bu kitap güvenipte hayal kırıklığına uğrayan kızlarımız hatta insanlarımız için olsun. Sevipte sevilmeyen, hissedip karşılığını almayan. Ama çokta güvenip güvensizliğe uğrayanlar için olsun. İyi okumalar. ----- Talha Ali arkasına döndüğünde gördüğü kızla dumura uğramıştı. bu kız bu kadar güzelmiydi diye düşünmeden edemedi. 4 yıl önce bıraktığı kız ile şuan ki kız arasında dünya kadar fark vardı. o yıllarda güzeldi ama küçüktü. zaten pek düşünmemişti. ama şuanki hali fazlasıyla etkileyiciydi. açıkçası düşmanın kızını hiç bu kadar güzel beklememişti. istemsizce dudaklarından güzel kelimeler dökülmüştü. "Ne kadar güzel gülüyor." cümleleri sesli söylediğinin farkında bile değildi. Ama artık çok geçti çünkü kardeşleri duymuştu. "Abi bu senmisin?" "İlk defa bir kadını beğendin?" "şaşırmamak lazım. Zeynep gerçekten güzel. Kaç kişi onun gönlünü almak için nelerini verdi, ama hiçbirini kabul etmedi. Kalbinde başkasımı var yoksa hedefimi var bilmiyorum. ama kimseyi istemedi." kardeşleri bunu fark ettiğinide hepsi şaşkınca abilerine bakıyordu. Abileri ilk defa bir kadın beğeniyordu üstelik gülüşu, ama onlarda farkındaydı Zeynep gerçekten güzeldi. fazla güzeldi. Birden fazla gamzesi vardı, zaten abileri bunu belli etmişti. Abileri Zeynep'e hayran olmuştu. gözlerinden belliydi.