W objęciach względnego spokoju żyje Wiktoria Blossom, mieszkanka Riverdale. Jej istnienie wydaje się być szare i nijakie, a jedynym ożywieniem jest bycie członkiem Pretty Poisons. Mając grupę wiernych przyjaciół, będąc przewodniczącą klasy i jedyną spadkobierczynią majątku rodziny Blossom, nie szuka wrażeń, które mogłyby pchnąć w jej życie większy rozmach. Jednak w Riverdale pojawia się ktoś nowy. Ktoś niebezpieczny. „Król Węży", znany jako Glen Baskerville. Krążą o nim przeróżne historie, a jedna z nich głosi, że jest nielicznym ocalałym Węży z kanadyjskiego Calgary, opętanego wojną gangów. W jaki sposób Glen zmieni życie Wiktorii? Czym pchnie w jej życie rozmach i jaki czeka ich koniec?

Elfy, istoty te mogłyby się zdawać idealne, lecz jak się okazuje te wspaniałe istoty kryją więcej mroku niż mogłoby się zdawać.

Żyjemy w ciężkich czasach. Można by nawet rzec, że już gorzej być nie może. Zwykle jednak, gdy ludzie tak mówią, sytuacja często się pogarsza. Ale czy świat mógłby zepsuć się jeszcze bardziej? Albo raczej, czy ludzie mogliby go zepsuć jeszcze bardziej? Ludzkość dała życie sztucznej inteligencji, która miała zrewolucjonizować światową gospodarkę i ułatwić wszystkim życie, tym samym jednak sprowadzając na nie zagładę. Ludzie o tym nie mówią. Nie chcą. Boją się. Rządowe media wciąż powtarzają o rewolucji, erze zmian i postępów. Życie natomiast wygląda teraz jak w filmach science- fiction, w których nowoczesna technologia koloruje chaotyczny obraz świata pełen nieszczęścia i wojen. Życie miało być łatwe, piękne, harmonijne. Tymczasem stanowią je wojny domowe. Coraz więcej bezdomnych zasiadla ulice biednych dzielnic. Bez przerwy powiększają się grupy ruchów oporu tworzone przez świadomych tego zepsucia idealistów, zbyt dumnych by dać się podpiąć pod wszechobecną sieć niewolnictwa ludzi. Bo chyba tak można określić to życie. Światem rządzi system. Jeśli się nie podporządkujesz, stajesz się wirusem, którego trzeba się pozbyć. Stolicę i większe miasta, które jeszcze nie upadły, poddały się temu porządkowi rzeczy i jakoś funkcjonują. Ludzie żyją dość biednie, ale żyją. Chyba że jest się milionerem, wtedy żyje się nawet dobrze. Ale co człowiekowi po tym, skoro jest ślepy i nie widzi tego wszystkiego? Obywatele wegetują wychowując dzieci, chodząc do prac, których jeszcze nie zastąpiły maszyny, żyjąc z ochłapów tego co im pozostało. Dawno stracili już nadzieję na lepsze życie. Trwa wojna, o której wiedzą nieliczni. Wojna, w której wydaje się, że wynik jest przesądzony. Jednakże... Nie tylko maszyny mają swoje tajemnice.

W tej ,,książce" chce przedstawić typowe życie otaku/yuristki/yaoistki. Będą moje przeżycia oraz śmieszne sytuacje związane z kulturą Otaku.

Mamy XXIIl wiek, rok 2216. Sam świat może bardzo się nie zmienił, zmieniły się za to związki. Od 2154 roku każdy po ukończeniu gimnazjum, czyli w wieku 15 lat odbywa test psychologiczny wykonywany przez specjalnie zaprogramowany do tego komputer, który określa czy jesteś dominantem, czy uległym, hetero czy homo. Później uległy od razu zostaje przydzielony do dominanta, ze starszego rocznika i tak rozpoczyna się prawdziwe życie. Okładka autorstwa @PokerBean ♥ Ostrzeżenie Wulgaryzmy, sceny 18+ Najwyższe notowania #11 miejsce w Romans - 6 luty

Dwa tomy Próba normalnego życia kończy się fiaskiem i Blake musi wrócić na stare śmieci. Zmieniły się rządy, technologia, ale zabijanie się nie zmieniło. Zawsze był ktoś do usunięcia i ktoś od brudnej roboty, jak ona. Jednak sama nie jest w stanie pokonać całego wszechświata i przez to kłopoty czyhają za rogiem. Czy da się zapobiec nieszczęściom? Czy da się wejść do gangu i wyjść z niego cało? Czy da się w ogóle przeżyć na dłuższą metę, będąc płatnym zabójcą? *** - Dobrze kolejne pytanie. Ile masz lat? - milczałam, więc znów dostałam w brzuch. - Dziewiętnaście - syknęłam zgodnie z prawdą. - A więc czym takie dziecko jak ty sobie zasłużyło na pobyt w moim magazynie? - zapytał z kpiną w głosie. - Ty mi, kurwa, powiedz - warknęłam, ale o dziwo tym razem nie dostałam. - W przeciągu ostatnich tygodni, znaleźliśmy dziesięciu naszych martwych ludzi. Bardzo dziwnym zbiegiem okoliczności, zawsze byłaś w pobliżu - powiedział chłodno mężczyzna. - Jak to udowodnisz? - zapytałam z kpiną w głosie. - Nie potrzebuję dowodów. Wystarczy, że to wiem - syknął. - Jakim magicznym sposobem się tam znalazłaś? - Magicznym? Jestem cholernym Voldemortem - odpyskowałam, za co dostałam kolejne uderzenie. Brzuch zaczynał boleć mnie coraz bardziej, ale nie jestem słaba, wytrzymam. - Musiałabyś nie mieć jebanego nosa. I zaraz może się tak stać, jak nie zaczniesz gadać prawdy! - wyprowadziłam go z równowagi, bo wstał i wyciągnął nóż. - Okey, to ja ich zabiłam - westchnęłam po chwili. - Nie pierdol. - kolejne uderzenie. - Kto z tobą był i kto ich zajebał!? - Mężczyzna podszedł i rozciął mi kawałek skóry na brzuchu, co spowodowało mój stłumiony okrzyk. - Mówię ci, kurwa, że ja! - krzyknęłam wkurzona, że mi nie wierzy. - Taka dziwka jak ty nie poradziłaby sobie z tyloma facetami! *** CZĘŚĆ DRUGA - Złamałam zasadę. Mam coś do stracenia - również w tej

Strugis nie jest zwyczajnym uczniem Hogwartu. Co takiego ma w sobie ślizgon? Chłopak jest obciążony klątwą Anguis Variabilis, dzięki której osiąga nieco inne zdolności od reszty uczniów. Wszystko byłoby doskonale, gdyby nie rozpoczęcie romansu z jedną z dziewczyn domu Ravenclaw. Jakie skutki poniesie za sobą chwila słabości? Na czym polega klątwa Strugisa? Beta: Gorzka_Lawenda