Na świecie nie ma bajek, w których nie byłoby ukryte ziarno prawdy. Nie ma tajemnic, których nie dałoby się odkryć. Nie ma czynów, słów i decyzji bez konsekwencji. Bohaterowie powieści mają wiele tajemnic. Ukrywają przed światem swoje prawdziwe oblicze, a mrożące krew w żyłach opowieści biwakowe, przyjmują realnych kształtów i odsłaniają świat, w którym toczy się wojna od setek lat. Stary mityczny wiersz nabiera zupełnie innego znaczenia, kiedy młoda Emily poznaje tajemniczego mężczyznę. Zdezorientowana tym co zauważa, staje przed trudnym wyborem w obliczu narzuconego jej na siłę dziedzictwa. © All rights reserved © Ta praca bierze udział w konkursie "Skrzydlate słowa" ~~*~~ "Uwielbiasz pisać, to jest widać. Masz dobrze nakreślone relacje i sytuacje, które wywołały uśmiech na mojej twarzy... " Constancja "Strasznie mi sie podoba to jak kreujesz postacie. Nikt nie jest tylko jednowymiarowy, emocje też opisane są bardzo... wciągająco? Nwm jak to nazwać ;-) Trafiła się perełka ." Zmulona "Bardzo podoba mi sie jak piszesz o emocjach. Czuć to gdy się czyta, ale też nie zostawiasz tego bez potwierdzenia. Chociażby scena pod barem. I powiedz mi jak William to robi, że tak znika, też chcę tak umieć! Zainteresowały mnie też te aury. Wiem, że to Twoja książka i wizja, ale ma podstawy u źródeł." Conastancja "Zaczyna mnie to wciągać jak odkurzacz, a rozdziały z początku zbyt wielkie teraz są za krótkie! I pomyśleć ze kotka mogła być aż tak wredna. *zerka na swojego kota* Chociaż kot to zwierze magiczne, podoba mi się pomysł wykorzystania tej symboliki." Constancja "Wspaniała książka :) Bardzo ciekawie mi się ją czytało. Bardzo mnie wciągnęła. Mam nadzieję, że Mili już na stałe wróci do Williamka i nic ich nie rozdzieli." Gadzina_1999 "Również z zapartym tchem śledziłam losy

"W naszym świecie istnieją dwa największe problemy. Cholerne wilkołaki i przeklęty Ragnarok. - Zapomniałeś jeszcze o pieczęciach. - Z nimi to mamy już dekalog problemów. Nawet koty nie mają tyle żyć." Słowa anonimowych marynarzy. Kirum jest jednym z siedmiu połączonych światów, a każdy z nich ma unikalną pieczęć. Gdy tysiące lat temu mroczne istoty z niższego świata napadły na Kirum, doszło do legendarnej wojny światła i mroku. Gdy po wielkiej bitwie opadł kurz, zebrano wszystkie pieczecie i utworzono barierę, która po wsze czasy miała trzymać w ryzach najgorsze zło. Czas mijał. Potężny wpływ bariery wywołał nowe cykliczne zjawisko, a po latach krwawych wojen noc w swe władanie wzięły wilkołaki. Tam gdzie rządzi prawo silniejszego, słabsze grupy nie miały szans na przetrwanie. Przyparci do muru liderzy swoich watach połaszczyli szyki i... wykradli jedną z pieczęci. A potem uciekli do innego świata z nadzieją na lepszą przyszłość. Kilka lat później Nira wraz z towarzyszami, wyrusza śladem zaginionej pieczęci. Jednak w świecie ludzi sprawy przybierają nieoczekiwany obrót. Będąc na skraju śmierci doświadcza wizji, która okazuje się być czymś więcej, niż tylko majakami niedotlenionego mózgu. Ufając swojemu przeczuciu postanawia poddać się biegowi wydarzeń. Zegar tyka, bariera jest niekompletna, a bycie bohaterem wcale nie jest takie proste, jak to opisują ballady. Czy krwawy księżyc okaże się zgubą, nie tylko dla wilkołaków? ✦ ✧ ✦ Praca zdobyła wyróżnienie w konkursie "Splątane nici" (edycja wiosna/lato 2018) w kategorii wilkołaki. Dziękuję! ✦ ✧ ✦ ⚚ Przedstawiona historia zawiera treści nieodpowiednie dla młodszych czytelników. Nie utożsamiam się z poglądami bohaterów, a także nie biorę odpowiedzialności za zignorowanie ostrzeżenia. →Oryginal story only wattpad.com & Sweek←

Czytelniku, tajemniczy człowieku w czerni, jestem tutaj, aby wypluć siedzącą we mnie demoniczną nienawiść. Oto ja. W koronie z rogów i krwawych kolców. Jestem obserwującym cię cieniem, cierniem w twoim sercu, wszystkimi grzechami, które popełniłeś w życiu. Jestem czernią i bielą, jestem życiem i śmiercią, jestem czystością i prawością, jestem losem, jestem krwią na ostrzu noża. Żeruję na ludzkich marzeniach, a twoja słabość czyni mnie coraz silniejszym. Jestem Antykreatorem, odrzuconą jeszcze w erze prapoczątku mroczną cząstką Stworzyciela. Powstałem z boskiej nienawiści. Wiem, do czego zostałem stworzony. Jestem Pożeraczem Światów. To ja mam dopełnić bożego dzieła, czyniąc je kupą dymiących i cuchnących krwią popiołów. Jestem iskrą zapalną biblijnej Apokalipsy. A przynajmniej tak twierdzą. Bo mi zawsze wydawało się, że podstawą jest - o ironio! - święty spokój. Nigdy nie uważałem, że niszczenie światów jest mi potrzebne. Widmo ciążącego na mnie obowiązku zawsze gdzieś tam się czaiło, nieraz rzucając mroczny cień na wszystko wokół, ale jeszcze nie zdarzyło się, by był na tyle mocny, by do czegokolwiek mnie popchnąć. Wolałem go nie zauważać. Ignorować, licząc na to, że jeśli nie będę o nim myślał, zniknie sam z siebie, nie upominając się o swoje. Najchętniej bym go odciął, a słynny miecz Antykreatora, zwykły kawał hartowanej stali, w którym nijak nie potrafię doszukać się niczego wyjątkowego, złamałbym na kolanie. Nawet z czystej ciekawości, by sprawdzić, co wtedy się stanie. Nie chciałem być Antykreatorem. Lecz gdy na horyzoncie pojawia się gnojek, który nagle zapragnął mi tę pozycję odebrać...

Chyba każdy z nas zastanawiał się kiedyś, jak pisać, żeby było dobrze. Spoiler: tu nie znajdziecie odpowiedzi. Jeszcze większy spoiler: nie znajdziecie jej w żadnym poradniku, bo dla każdego będzie inna i musicie znaleźć własną - nikt Wam jej nie poda, bo nie jest w stanie. Co oczywiście nie znaczy, że nie należy korzystać z takich prac. Ja szukam swojej od jakichś osiemnastu lat. Jeśli chcecie podejrzeć, w jaki sposób to robię i być może nauczyć się czegoś na moich błędach, żeby nie tracić czasu na samodzielne ich popełnianie - wpadajcie śmiało. Jeśli szukacie jakiejś ciekawej dyskusji na tematy okołopisarskie i okołowattpadowe, również zapraszam, bo tu takich nie brakuje. Jeśli sami chcecie podzielić się własną wiedzą i dotrzeć z nią do szerszej publiki - piszcie w komentarzu lub na priv, ponieważ prowadzę również wpisy współtworzone. Jeśli chcecie po prostu poczytać, jak ktoś, kto udaje, że się na czymś zna, chrzani od rzeczy (lub czasem do rzeczy), to także miejsce dla Was, bo na pewno mi się to nierzadko zdarza. Niezależnie od celu, w jakim tu przyszliście - wpadajcie, a na pewno znajdzie się tu coś dla Was. Serdecznie zapraszam również do pozostałych prac z serii „Oczami Azie". Krótkie info: zamierzam przeredagować około setki wpisów tutaj, żeby ujednolicić styl i pozbyć się różnych głupot, które po nich latają. Nie wiem, kiedy się za to wezmę, bo to masa roboty, ale chodzi mi to po głowie, a kiedy to ogarnę, na pewno dam znać. 07.09.2017 - #1 w literatura faktu [wygrałam Wattpady O.o] Okładka i tytuł pomysłu NikelaineLainie.