"Bak, sana ölümle tatlanmış bir armağan getirdim. Bir ısırık alır mısın?" Ölüm, siyah kutularla kapılarına dayandı. Biri ihaneti, biri aldatmayı, diğeri ise yıkımı taşıyordu. Dünyayı soytarıların, hokkabazların ve palyaçoların yönettiği bu evrende, Morai Örgütü'nün en değerli oyuncağı Karaca Demirer'dir. Örgütün tek kadın varisi olan Karaca, yıllardır kuklacı büyükbabasının ve görünmez iplerle hayatları yöneten babasının yazdığı senaryoya göre yaşamaktadır. Kaderinin çoktan çizildiğine inansa da içinde hâlâ özgürlüğe ulaşma umudu taşır. Tek isteği, Morai'den kaçıp manevi kız kardeşi Yeşim'le birlikte yeni bir hayat kurmaktır. Ancak umut, tek kurşunla paramparça olur. Yeşim, Karaca'nın gözleri önünde kalbinden vurularak ölür. Kaçış planı yine gerçekleşir fakat yanlış bir araç bagajı, Karaca'yı Morai'nin bile adını fısıldamaktan çekindiği karanlık bir oyunun içine sürükler. Üstelik yanında, örgütün varlığını inkâr ettiği tek adam vardır: Kuzgun Aslan. Artık önünde yalnızca üç hedef kalmıştır: Yeşim'in katilini bulmak, babasının kurduğu kukla düzenini yıkmak ve asıl kuklacının istediği kayıp palyaçoyu zaman dolmadan ele geçirmek. Çünkü Sirk Cadısı kapıya çoktan dayanmıştır. Elindeki siyah kutunun içinde tek bir oyun vardır. Ve o oyunun kazananı hiçbir zaman yaşamaz.

Ailesi katledildiğinde Arcanthys tahtını kaybeden Daphne, hayatta kalmak için kızıl terzi karanlığında bir suikastçı olarak yeniden doğdu. Yıllarca sadece intikamı için yaşadı ve listesindeki son ismi öldürdüğünde huzur bulacağını sandı; ancak bu cinayet, krallığın derinliklerindeki asıl kabusu uyandırdı. Şimdi peşinde, kurbanlarının kaderini kanla mühürleyen Kızıl Terziler ve bilmediği kadim düşmanlar var. Daphne, artık sadece bir katil değildi. İntikamı bitti, asıl savaşı şimdi başlıyor.

Her şey normal görünüşlü bir adama yardım etmemle başladı. Onun benim şeytanım olduğunu bilmiyordum. Yoksa onu derin uykusundan asla uyandırmazdım. En uygun olduğu anda beni avladı. Hiç bilmediğim, dışardan normal görünen pahalı kafesin içine kapattı. Özgürlüğümün karşısında bana günah dolu teklifte bulundu. Ve şeytanımı her reddedişimde başıma neler geleceğini acı bir şekilde gösterdi. Şeytanımın teklifini kabul etmek istemiyordum. Çünkü onun kurduğu oyunda benden sadece bedenimi istemiyordu ruhumuda istiyordu. Beni korkutan en az şeylerdi bunlar. Asıl beni korkutan şey karanlığın içine çekildikçe bundan büyük zevk almamdı. Kendi karanlığım beni korkutuyordu.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.