Neden yaşadığını bilmeyen bir film yıldızı, ona neden yaşadığını anlatacak olan kadınla bin dokuz yüz altmış dört yılında tekrar rast gelecekti.

"Havaalanları düğün salonlarından daha samimi sarılmalar görmüştür. Ve Hastane duvarları ibadethane duvarlarından daha çok inanan."

bir 𝓼𝓮𝔂 tesadüfen tanışmamıza neden olmuştu ve hem 𝓼𝓮𝔂 hem de sen hayatımın en güzel anılarını biriktirmemi sağladınız. [300521]

Son zamanlarda ölüm vakalarının artması ile halkı korku sarmıştı, kimse bu işin kimin altından çıktığını bilmemekle birlikte bu gizemli kişinin sıradaki hedefi Jennie Kim adlı masum bir kızdı. Onun hakkındaki her şeyi öğrendikten sonra sessizce hayatından çıkacaktı ama bir şeyler ters gidiyordu..

'ÖLÜM ile YAŞAM' arasında bir çizgideyim Onca lafın arasında küfür gibiyim Sanırım bitti barışamayız Bundan sonra... Koca yılın anısı bir anda nasıl sileyim? Yine yakama yapışır mı mesafelerin? Canımı kimseler acıtamazdı Senden fazla... ... "Bana bir kere bile beni sevdiğini söylemedin.." dedim sessizce. Lisa dolan gözleriyle gözlerime baktığında gülümsedi. "Bana sağır mıydın Jennie? Bana kör müydün Jennie? Sana olan bakışımdan, hareketlerimden, sözcüklerimden anlamadın mı Jennie?" Çenesi titremeye başlarken bakışlarımı gözlerinden kaçırdım. Tek eliyle gözlerini kapatıp arkasını döndü ve birden yerde duran spor çantasına tekme attı. Tekrardan bana döndüğünde gözlerinde acı, kırgınlık, sinir... hepsi bir aradaydı. "Bekledim!" diye bağırdı bir anda. "Hep seni bekledim. Bir an bile umutsuzluğa düşmedim, hiçbir zaman anlamadın seni sevdiğimi, belki de anladın... Anlamasan bile hep sevdim, sen hep benimleydin!" Eliyle kalbini gösterdi. "Buradaydın..." Sesi odayı inletirken elimle ağzımı kapayıp kafamı eğdim. Sessiz hıçkırıklarım sessizliği bozarken derin bir nefes aldığını duydum. "Tuhaf olan ne biliyor musun Jennie?" dedi nefesini verdiği sırada. Gözlerimi kaldırıp gözlerine baktığımda gözünden düşmek üzere olan bir damla yaşa odaklandım. "Sırf senin yüzünden canımın bu kadar yanmasına rağmen. Kalbimi paramparça edip bir kenara atmış olmana rağmen... hiçbir zaman yanlış insan olduğunu düşünmedim." ... UYARI ! : G!P konulu bir fic olduğu için rahatsızlık duyacaklar okumasın lütfen.

Mutfağın kapısına geldiğimde derin bir nefes alarak elimdeki vazoyu kaldırıp içeri girdim. "Olduğun yerde kal silahım var!" Buzdolabının önünde iç çamaşırlarıyla duran genç kadın şaşkınlıkla elimdeki vazoya bakıyordu. Hemen sonra sırıtarak "ben olsam elindeki vazoya silah demezdim." Kaşlarımı çatarak "sende kimsin? Evimde... ve buzdolabımda ne arıyorsun?" Beni takmadan dolaptan aldığı bira şişesinin kapağını açtı. Dolabı kapattığında mutfaktaki az olan ışık tamamen gitmişti. "Olduğun yerde kal. Işığı açacağım. Sakın kaçmaya ya da ters bir hareket yapmaya kalkma." Işığı açmak için hareketlendiğimde neşeli kahkahasını duymuştum. "Gerçekten benim bir hırsız olduğumu düşünmüyorsun değil mi?" Işığı açtıktan sonra onu daha net görebilmiştim. O... o çok güzeldi. Uzun bacakları, mükemmel vücudu, gözleri ve tanrım dolgun dudakları... çok.. çok güzeldi.

Lisa bulduğu madalyonun hayatını değiştirmek üzere olduğunun farkında değildi.

Lisa, neredeyse kimsenin onu tanımadığı bir sabaha uyanır.

hakim "gereği düşünüldü" deyip tokmağını vurduğu anda salonda tüm sesler kesilmişti. sırasıyla kararını açıkladığında lisa'nın derin bir nefes verdiğini duydum. o salonda, o anda duyduğum tek şey buydu. bu kadar mı bıkmıştı benden? kurtulmak bu kadar mı rahatlatıcıydı?