Her şey deniz insanlarının ortaya çıkmasıyla başlamıştı. İlk başlarda umursanmayan deniz insanları gün geçtikçe insanoğlunun yaşamlarını tehlikeye atmaya başlamış ve çok canlar yanmıştı. Denize giden insanların eve dönmedikleri haberi geldikçe ortalık karışmaya başlamıştı. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan insanlar denizlere giderek deniz insanları yakalayıp üniversitede ki Profesör Doktor Deniz Buğra'ya getirerek onların nereden geldiklerini, neyle beslendiklerini ve neyle öldürebileceklerini araştırmasını istiyorlardı. Böylelikle deniz insanlarının soylarını kurutabileceklerini planlıyorlardı. Ta ki Profesörle ilgili büyük değişim oluncaya kadar. Bu büyük değişim bütün insanlığı etkileyecektir ve deniz insanlarıyla insanoğlunun arasında farklı maceralara, olaylara neden olacaktır. #bilim kurgu içinde 18:)

İkimizde yerdeydik. Gözleri gözlerime değdiğinde kalbimde tarifi zor bir acı hissettim. Dudakları hüzünle burkuldu. Tüm bedenim zangır zangır titriyordu. Lucas'ın gözünden damlayan göz yaşı yanağından burnuna süzülerek diğer yanağından yere damladı. Bu dayanılmaz acı verici bir görüntüydü. Burnundan verdiği nefes yerdeki toprağı hareketlendirdi. Ciğerlerini terkeden havanın etkisiyle sırtı düzleşti. Gözleri bana veda eder gibi son kez parlayarak kapandı. Kirpikleri birbiriyle birleştiğinde içimden bir şeyler kopup gitmiş gibi hissediyordum. Boşlukta kalmış olmak sanırım buydu. Ölmek sanırım buydu. ~28.02.2019 Kurt içinde #1. Sırada

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

Geçmişi yüzünden hayatından nefret eden bir kız.. Yaprak. Ve yağmurlu bir günde karşısına çıkan, içine küçük bir umut yerleştiren yabancı.. Rüzgar. ' Belki yarın olduğunda başka ben olabilirim ' diye düşünceleriyle beraber ay ışığının altında gözlerini yumduğu zaman yarın olmayacağından habersizdi ama bunu bilmiyordu. Bir kaza sonucu hafızasını kaybetti ve hayatı tamamen farklı oldu. Başka biri olmuştu. Kendisinin bile bilmediği biri.. Bir nişanlısının olduğunu öğrenmiş ve hayatının eskiden de öyle olduğuna, o kişiye aşık olduğuna kendini inandırmış, hissetmediği bir aşkı kalbine yerleştirmeye çalışırken aslında kalbinde sarsıntı yapan fırtınanın etkisiyle Rüzgar'da savrulan bir Yaprak olmuştu.. ' Gökkuşağı olduğun zaman tekrar karşına çıkacağım.. ' Sanırım bütün renklerimi kaybediyorum..

Karanlık etrafımı ve kalbimi ele geçirmiş bir şekilde birinin kalbini sökmüş elimde tutuyordum... Çünkü ben...?

"Kapımın önünden başka bayılacak yer bulamadın mı?" "Sen ne kadar kaba bir adamsın ya? Sanki ben seçtim bayılacağım yeri! Hatta inanır mısın? Kapının önünden geçerken dedim ki burası bayılmak için çok uygun bir yer. Burada bayılırsam dağdan inen bir takım elbiseli ayı gelir ve beni kurtarır! O ayı da sen oldun!" "Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Bana ayı mı dedin sen?" "Ben sana takım elbiseli ayı dedim. Sadece niye bir kısmını alındın ki?" * "Bu yazı da ne?" "Dikkat! Mafya var!" "Hadi ya! İyi ki okudun! Benim okuma yazmam yoktu zaten" "Sen kültürsüz bir mafya mısın? Hiç yakıştıramadım! Çok ayıp! İstersen öğretebilirim!" "Hay Allah'ım sen bana sabır ver! Sülük gibi yapıştın bir de gitmiyorsun ya! Ben sana ne yazıyor demedim! Niye arabamın camındaydı bu?" "Hani bebek olan arabalara yazıyorlar ya 'dikkat! Bebek var!' ben de düşündüm ve dedim ki mafya olan arabaya 'dikkat! Mafya var' yazmak gerekir? Kötü mü düşünmüşüm?"

Kaan yanıma gelip, omuzlarımdan tuttu."Kendine gel Rüzgar!Sen daha 15 yaşındasın. Ben inanmıyorum şaka değil mi? Maske sen değilsin."dedi."Hayır benim.Doğru 15 yaşındayım. Ama bu benim. Hayatım,yaşadıklarım beni bu hale soktu. Bir katile dönüştüm en sonunda. Bir katille sevgili olmak nasıl bir duygu? Şimdi ne hissediyorsun? Merak ediyorum Kaan. Çünki ben hiç birşey hissetmiyorum!" dedim.Yine bağırmıştım. "Artık bende hiç birşey hissetmiyorum. Hoşçakal." diyip,beni bıraktı. Kapıya doğru gidip duraksadı. Kapıyı açıp arkasına bile bakmadan çarpıp gitti ve bitti.İlk aşkım bitti. O kapı çarpıldığında, benimde içimde bir şeyler, kırıldı. Mesala artık onu sevmiyorum. Garip, bu duygumu da kaybettim. Şimdi ben neyim? Şimdi ben kukla mıyım?Yoksa bir heykel? Yok ben bir Maskeyim!!