"Yüzüme iyi bak bu yüzü bu şeyi yaptığın için daha çok görüceksin." Hani az önce yoluna çıkmıyorduk? Bu sefer onların yaptığı gibi biz güldük. "Sen beni yine de başkalarıyla karıştırma." dedim kendimden emin bir şekilde. Azra bir adım atarak öne çıktı. Önce beni tutan çocuktan kurtardı. Daha sonra onlara doğru bir adım daha attı.Nasıl gözlerini arkadaki çocuktan alıp odaklanmıştı ? "Eğer bir daha bu kıza dokunmaya kalkarsan sana öyle şeyler yaparım ki ebene kadar tüm sülalen hisseder." Yapar mıydı? Ah! Kesinlikle. ••••• Kocaman iyi okumalar :))

İnsan canını yakana aşık olur mu ? İnsan canına yakan kişiye herkesten çok değer verir mi ? "Barın Taşkın, kendini bilmez bir insansın.Küçük dağları sen yaratmışsın gibi değil mi? Kendinden başka kime önem veriyorsun ? Kardeşine mi ? Anne mi ? Yoksa duygularını hiçe sayarak aldattığın kız arkadaşlarına mı ?Hiç sanmıyorum. O kadar bencilsin ki... O kadar iğreniyorum ki senden... Tuhafsın...sağın belli değil,solun belli değil. Ne dediğin bile belli değil.Dünya senin etrafında dönmüyor. Seni üzebilir ama küçük dağlar senin değil ve en önemlisi Barın ben senin değilim."

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

''Beni öldürmek mi istiyorsun?'' dedi kadın fısıltıyla. Konuştukça gözlerinin içindeki mezarlıklar titredi. ''Ölümü mü istiyorsun?'' Adamın sorusu, geceye bir yıldırım düşürdü.''Sen söyle, insan öldürmeli mi sığındığı cehennemi?'' ''Ateşleri yakıyorsa parmak uçlarını ne yapmalı?'' dedi kadın gerçekleri bir yalanmış gibi sahtekarca sunarken. Bir kez daha bağırdı gök, onların fısıltılarını kimse duymasın diye. Bu son şanstı, bu son bağırış son feryattı. ''Öpmeli parmak uçlarını,'' yanık parmaklar adamın zehirli ellerine sarıldı. ''Ya da öldürmeli kadının ruhunu.'' Bir sarmaşık, onun parmak uçlarından adamın kalbine ekildi. Kopmaz bir bağ vardı aralarında, bir cinayet, bir ceset. Ya ikisi de ölecekti; ya da öldürecekti. ''Öldür o zaman ruhumu, senin öpüşlerin iyileştirmez yaralı parmak uçlarımı.'' Ve adam öldürdü kadının ruhunu. Bir ölü armağan edildi ikisine, artık bir sır vardı gözlerinde; kadın ölmeli, adam öldürülmeliydi. Tanrı ikisinin ortak olduğu yalanı ruhlarına ektiğinde ikisi de geç kalmıştı. ❝Beni öp, ya da ruhumu ateşe ver sevgilim; kelebekler acıtıyor. ❞ • Kan, cinayet, cinsellik; kötü örnek oluşturabilecek davranışlar bulunur 23.01.22

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

♌ İNTİKAMDAN DOĞAN TUTKULU BİR AŞK ♌ Küçük yaşta anne ve babasının ölümüne şahit olan acımasız genç bir adam... Edim Demiray. Daha on sekizinde uyuşturucuya mahkûm olan bir kız... Lavin Kutup. İkisi bir araya gelince, öfkeleri cehennem olacak. Tenleri alev alacak... Porselen güzelliğindeki tenine doğru fısıldadı. "Sana sahip olmak istiyorum, Lavin. Önce olabileceğim en kibar şekilde, sonra olabileceğim en sert şekilde. Canını yakmak ve yakmamak istiyorum. Sesli olmanı ve sessiz olmanı istiyorum. Zevk almanı ve almamanı istiyorum. Seni nefessiz kalana kadar öpmek istiyorum. Sonra küçük bir nefese muhtaç olup, o nefesi benim ağzımdan almanı istiyorum." EDİM DEMİRAY & LAVİN KUTUP ❄?❄ İlk yaynlanma tarihi | 9.Mayıs.2016 Yazan | ELİSYA ROYAL

"Ben harama bakamam. Sen bana haramsın. Gözlerine bakmak, ateşe düşmek demek. 'Saçlarına dokunmak istiyorum' diyorsun lakin o dokunuşların benim için bir adet kurşun olduğunu biliyor musun? En acısı da ne biliyor musun? Benden, saçımdaki örtümden utandığını söylüyorsun ve bunu söylemene rağmen yine de karşıma geçip aynı zamanda sevdiğini dile getiriyorsun.Utandığın bir kızı sevmek...Sanırım sen bununla beraber, duru sevgini gurursuzluğa kurban ediyorsun." ♣♦♣ "Şimdilik olsam da hasret, sonunda sadece benim olacak o eşsiz kokun cennet." Dedi, bu sözlerle nefesimi kestiğinden habersiz. ♣ Artık birbirine tutsak olan kalpler değil, Allah'ın hürriyetinde olan yüreklerdik. Sadece ona meftun yürekler... ♦ ***Bu dini bir hikaye değildir. Sadece dinini yaşayan bir genç kız ile dini hakkında fazla bilgisi olmayan bir adamın hayatlarının ve gönüllerinin kesiştiği bir hikayedir.

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."