Ten jeden wieczór, kiedy ludzie spacerują nieco wolnej, otuleni szczelnie ciepłymi kurtkami i szalami. Kiedy każdy uśmiech staje się nieco szczerszy i bardziej pokrzepiający. Kiedy więzi między rodziną i przyjaciółmi zacieśniają się nieco bardziej. Kiedy całe miasta okala nieco więcej śniegu i magii. Kiedy atmosfera staje się nieco lżejsza. Kiedy w powietrzu unosi się nieco więcej ekscytacji i czystego, prostego szczęścia wymieszanego z zapachem potraw wigilijnego stołu. Kiedy uczucia wychodzą z ukrycia i są okazywane nieco bardziej. Kiedy wszystkie spory spory i kłótnie tracą na wartości. I kiedy każde słowo ma nieco większą wartość. Nie tylko życzliwe pozdrowienia i ciepłe słowa otuchy. Tego wieczora szczególnie bolą słowa kogoś, komu myśleliśmy, że możemy ufać. A tymczasem z biegiem lat, kiedy nie byli w zasięgu naszego wzroku, zmienili się nie do poznania. Przywołują wspomnienia, które cudem udało nam się wyrzucić, wyprzeć, wyeliminować z naszego umysłu. Tylko dlatego, że odważyliśmy się marzyć. ♠♣♥♦ Ohayō! Święta! Cieszycie się? Co dostaliście pod choinkę? 🎄🎅 W każdym razie, to moje pierwsze opowiadanie. Więc, nie bijcie mnie... 😰 za mocno... W każdym razie mam nadzieję, że się spodoba. Poza tym, nie mam chyba już nic więcej do powiedzenia. Wesołych świąt! I spędźcie je z rodziną, bo ma się ją tylko jedną i nie ważne jaka by była to nadal rodzina. Ale niektóre rzeczy docenia się dopiero kiedy się je straci. Ale tego nie życzę nawet największemu wrogowi. Nikt nie zasługuje, żeby być sam, szczególnie w święta. Dobra! Koniec pieprzenia. Spadam. » yniquorn logged out

Dwie niedorozwinięte osoby piszą jakieś fanfiki

JackSepticEye - ✔ Memes - ✔ Nieśmieszne poczucie humoru - ✔ ♡ » E N J O Y « ♡

Wiatr, ciepłą niewidzialną dłonią, przeczesywał w sposób niezgrabny czarnymi jak jego, krótkimi, kołtunami. Cukierkowy, jedwab zasłaniał drobne ciałko, niskiej rangą istocie. Słodki zapach dziewczęcej skóry, przyjemnie drażnił, wyczulone nozdrza. Jednakże, pomimo piękna jej obecności, panowała niepewność, nie tylko dla niego.

[poprawione 5/28] Powolny krok za krokiem, który przyśpiesza wraz z nurtem. Dwóch popularnych yt'berów: Markiplier i JackSepticEye. Znasz ich? Skoro tu jesteś to pewnie tak. Historia o miłości, której nikt się nie spodziewał. Wiele znajdziesz tu akcji z udziałem emocjii typu... Zazdrość? Złość? Nienawiść. A, jeszcze miłość. Ale jak wiemy, każdy z nas ma coś w stylu swojego... Alter-ego. [No i heja! Jeżeli dopiero zaczynasz to nie zniechęcaj się na początku, bo późniejsze rozdziały mają bardziej rozwiniętą pisemność... I w ogóle. Zapraszam]

ZAMÓWIENIA SĄ ZAMKNIĘTE! Czego ludzie potrzebują do szczęścia? - Fanficów na zamówienie! Wtedy życie dostaje lekkiego kopa i smaczku. ⚠mogą występować perwersyjne/brudne sceny!⚠ Ale nie muszą :)

Czy zastanawiałeś się kiedyś jakie konwersacje prowadzą między sobą YouTuberzy, tacy jak PewDiePie, Markiplier czy JackSepticEye? Cóż, my też nie. Postanowimy jednak pokazać wam, jak my je widzimy! Uwaga: Może zawierać wulgarny język, jednak w niewielkiej ilości.

Wszystko się zaczęło od odwiedzin u Jack'a. Mark nie spodziewał się że z normalnego gamerskiego życia będzie musiał walczyć z czymś co zaatakowało go w hotelu. Nie spodziewa się jednak że to głębsza sprawa...

Napisałam to opowiadanie w 2016 roku. Nie jestem z niego dumna. W tamtym czasie podeszłam ze zbyt dużą swobodą do problemów psychologicznych postaci. Wykorzystałam je jedynie jako tani element fabularny. Nie należę do osób shipp'ujących Marka i Seana. Prawdopodobnie nigdy nie do ich nie należałam tak do końca. Dział fanfiction był dla mnie bezpieczną niszą, łatwą do tworzenia historii, bo "postaci" były już gotowe, jednak obecnie moje zdanie na ten temat pisania zmyślonych historii na temat prawdziwych osób się zmieniło. Jeśli chcesz pisać fanfiction to w porządku, ja tego jednak nie będę robić. To opowiadanie zostawiam jedynie dlatego, że jest to pierwsza rzecz napisana przeze mnie i mam z nią wiele ciepłych wspomnień. Jeśli mimo to postanowisz zajrzeć w rozdziały czytelniku, to dziękuję i życzę, mam nadzieję, przyjemnej lektury. "[...] - Nie mogłem się doczekać tego spotkania.. - gdy to powiedział moją szyję owionął jego ciepły oddech. Przez plecy przeszedł mi dreszcz. Spokój Sean. Jesteście tylko przyjaciółmi, pamiętaj o tym. Choć od jakiegoś czasu żywiłem w stosunku do bruneta cieplejsze uczucie niż przyjaźń, to jednak z wiadomych powodów wolałem mu tego nie mówić. Nieśmiało oddałem uścisk i wbrew samemu sobie delikatnie odepchnąłem od siebie chłopaka. [...]"

Pan Fischbach jest nauczycielem. Wyjątkowo zawziętym, surowym i nielubianym przez uczniów. Dobrze, że są też nauczyciele z pasją którzy nie nienawidzą całego świata. Pozostaje nam tylko nadzieja, że jeden z takich nauczycieli pomoże panu Fischbach'owi przestać być gburem... oryginał by Septiplier_Away13