Parmaklarımı birbirine geçirip bakıyorum yürüdüğün yollara. Sesim çıkmıyor,fısıldıyorum sen yine de duymaya çalış: "Vedaları sevmediğimi biliyorsun,hoşçakal diyemem sana. Hem,gidene hoşçakal denir mi hiç?" -hüzünsarmaşığı -yanıkkokulukadın

"Gece, küstüm çiçeği gibiyim galiba ben." Gece, Alaz'ın çocuksu ciddiyetine karşı bir kahkaha koyuverdi. "O da nereden çıktı sevgilim?" "Diğerleri yaralarıma dokunuyor, içime kapanıyorum. Renklerim bende saklı kalıyor. Sonra sen geliyorsun, bahar geliyor. Taç yapraklarım uzanıyor yerlere kadar. Kalbimi açıyorum sana, yaralarımı, kuytularımı. Çünkü biliyorum, sen gül olsan bile dikenini batırmazsın bana. Yapraklarınla çepeçevre kuşatırsın yaralarımı..." "Senin yaran bende kanayacakken nasıl kanatırım ki seni?" [ ] "Gönül en çok tutunduğu dala kırılırmış Alaz Atasay... Sen beni kırmadın, paramparça ettin. Ama ben yeniden kalkacağım bugün olmazsa yarın... Ve kalbimi aldatan sana intikam neymiş göstereceğim! Yer gök şahidim olsun yüreğin bu göğün altında bir daha huzurla çarpmayacak!" [ ] Bu bir AlSel masalıdır. Gelin sonunu beraber yazalım.🌙

İki kalbin bir olduğu yerde tüm engeller aşılabilecekken nasıl dağlar yıllar yollar girebilir bir aşka? Geçmiş nasıl eteklerine takılır, rahat bırakmaz iki insanı? Nasıl geçmişin yaraları, aşka dair korkuları ardlarından eksik olmaz? Birbirlerini öyle tamamlayan iki ruh, nasıl kurban haline gelir geçmiş ve gelecek arasında, nasıl olaylar dillere destan aşklarını gölgeler? Ve gözyaşlarının barut kokusuna karıştığı bu hikayede nasıl yenilirler aşka ? - Bu bir EyFet hikayesi.?

Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.