[Tamamlandı] Bana ilk gülümsediğinde 4 yaşındaydı. Benim gerçeklerle tanıştığım yaştaydı. Annemin ölüsünü gördüğüm yaştaydı. Kaşlarımı çatıp yüzümü ona yaklaştırdığımda bile yüzündeki gülümseme silinmemişti. Başımı eğip ciddi görünmeye çalışarak sordum. -nasıl bana gülümsersin? Ellerini arkada bileştirip yerinde sevimli bir şekilde sallanmaya başladığında gözleriyle kapıdan birinin gelip gelmediğini sürekli kontrol edip duruyordu. Küçük çelimsiz bedeni her an kaçmaya hazır bekliyordu. Bir adım bana yaklaşıp fısıldadığında onun kadar cesur birini gördüğüm için şaşkındım ama sürekli kapıyı kontrol eden gözleri yüzünden cesareti yalnızca bana gibiydi. -Ben senin de kölenim ama sen baban gibi değilsin. Sen iyisin, değil mi? Henüz küçük olduğu için kelimeler ağzından sevimli bir şekilde çıkıyordu ve onunla ilk konuşmamız buydu. Parmağımı dudaklarıma götürerek ona sessiz olmasını işaret ettim ve ince kolundan tutup masanın altına çekiştirdim. Masanın altına gizlendiğimizde aşağıdan hala kapıyı kontrol ediyordu. Kolunu bırakmak istemiyordum ama morluklarından dolayı canını acıtacağımı düşünerek elimi çektiğimde iri gözleri benimkileri bulmuştu. Öncekinden daha sessiz bir şekilde ona cevap verdim. -Sakın kimseye bu dediğinden bahsetme. Başını salladığında elimi korkakça saçlarına götürüp karıştırdım. Karşısındayken ben ondan daha korkaktım. O ise gözlerini kapatmış gülümsemeye devam ediyordu. Benim ailem tarafından sürekli işkence görürken nasıl bana karşı bu kadar rahat olabildiğini çözememiştim ama babamın onun kulübeden çıkmasına izin vermesinden beri uzaktan beni sürekli takip ettiğini farkediyordum. Serçe parmağımı ona uzattığımda merakla bakınca onun da minik serçe parmağını tutup benimkiyle birleştirdim. -Bu günden sonra arkadaşız.

[Tamamlandı] "Baekhyun!" Biri sesleniyordu bana rüyamda. Tanıdık bir ses, tanıdık bir surat... Karşımdaki bendim ama sanki ondan farklıydım. Yaşadığı her şeyin ağırlığı ve pişmanlığıyla karşımda dikilen beden, aynılarını yaşamamam için rüyalarımdaydı. Benden istediği şey ise Chanyeol'u kurtarmamdı.(bir filmden esinlenilmiştir)

[Tamamlandı] İkisi de acı çekmişti. Sevdikleri insanlar tarafından acı çekmişlerdi. İkisi de korkuyordu. Ama biri hala sevgiye inanırken, diğeri sevgiden nefret ediyordu. Sevgiden nefret eden Chanyeol, sevgiye hala inanan Baekhyun... Sonuçta yolları bir şekilde kesişmişti..

Bir kaza, Bir cinayet, Hayatları kesişen iki oğlan, Ve biri için olduğundan daha gürültülü bir dünya... -bir diziden esinlenilmiştir ama olay örgüsü değişmiştir.

Ona silahımı doğrulttum fakat o bir çiçek uzattı bana. dom'um kapak için teşekkür ederim, ellerini öpüyorum ♥️

"Odayı acı ile aydınlatabilseydik, şüphesiz çok ihtişamlı bir ateş olurduk." -Ada Limon, Bright Dead Things Sonsuza kadar beraber kalacaklarından adları kadar emin olan Jimin ve Jungkook New York City'ye taşınıp evlendiklerinde sadece 18 yaşındalardı. Dört talihsiz yıldan sonra ayrılmış ve bir daha birbirlerini görmemişlerdi. Tabi bu durum sadece Jimin Jungkook'un fotoğrafçı olarak çalıştığı şirkette manken olarak başlayana kadar sürmüştü. Hikayenin sahibi @eumorious adlı Ao3 kullanıcısıdır. Ben sadece çevirisini yapıyorum. Bu arada hikaye gidişatı biraz angstli, ama hikaye tamamen angst değildir.

Devasa alevlerden korkmama rağmen aşkınla beni cayır cayır yakman adil değildi. Aşkın güneşten daha sıcak bir etki bırakıyordu fakat belki de ateşe dayanıklıydık. En iyi rekor; Kısa Hikaye #4 14.06.16 - 11.02.17 @liameri / © Tüm hakları saklıdır

Var olmak istemiyorum, beynimi kullanmak istemiyorum. Öleyim artık. Herkes azıcık huzuru hak etmez mi? Ölümü çok görme bana, sevgilim yaşasın sadece. Sadece mutlu olsun. Çok mu korkunç biriyim? Çok mu aşağılık bir ruha sahibim?

Size zorbalık yapan bir 'üvey' kardeş hayal edin... _ (1) #bxb 18/10/2020

Sizleri Yeni Bir Dünya İle Tanıştırayım. Astral Seyehat Lucid Dream Psişik Güçler Çakralar Hislerinizi Güçlendirme Ritüeller Meditasyon Ruhlar Demonlar Ve Medyumluk hakkında her şey..