Gözümden bir damla yaş düşmüştü, tanımadığım bir adam tarafından küçültülüyordum ve bu daha başlangıçtı. Yok olmaktan korktum. Bir an bu rüya sesli, suratının güzelliği kadar kalbi güzel olmayan adam tarafından un ufak olmaktan korktum. Yo! Neden korkuyordum ki? Babam bana her zaman demez miydi, ''Senin kalbin kadar büyük bir gezegen tanımıyorum,'' diye. Benim kalbim sonsuzdu, onun ki benimkinin yanında sadece küçük bir yıldızdı ama güneşte bir yıldız değil miydi?

Varlık ve yokluk arasındaki ince çizgide hayali yaşantıların gerçek hayata yansımalarını tasavvur edemeyen emekli bir ajanın trajikomik hayat öyküsüdür. Roman içerisinde yaşanan olaylar tamamen hayal ürünüdür, ancak hiçbir zaman yaşanmayacak değildir...

Ölüm kadar iyi bir sahip, korkak olan kadar iyi bir hizmetkar yoktur.

Bir varmış bir yokmuş diye başlar bütün masallar... İşte bu da benim masalım. Bir vardı bin yok oldu! Diğer masallardan farklı benim masalım. Sonu mutlu bitmiyor mesela. İyiler de kazanmıyor bu boynu bükük masalda. Gökten üç elma falan da düşmüyor artık. Elmayı bulan düşürmeden yiyor. Benim masalım peri masalı gibi başlayan ve kabusla biten bir masal. Sevdiğini bulduğu an kaybeden bir kızın masalı bu. Hüzünlere acılara alışkın olanlar okumalı beni. Okumalısın… Öyle sırlar öyle acılar barındırıyorum ki içimde, okuyanın gözlerini yaşartacak türden. Acılarla yoğrulmuş, gözyaşlarıyla tatlandırılmış bir aşk masalı bu...!