Günden güne görme yetisini yitiren biri için gelecek o kadar da aydınlık değildi. En fazla birkaç saatlik konuştuğu insanları tak diye engelleyen İlayda'ya, mesaj atıp duran mavi vapurdaki çocuğu tanımaya çalışırken onun etrafında olduğundan habersizdi.

Her daha kötü ne olabilir ki dediğimde daha kötüsü oluyor, beni intiharın eşiğine sürüklüyordu. Belki de artık etrafımdakiler değil, ben ölmeliydim. Belki de bu kehanet iste o zaman son bulurdu.